Stop-Start
Het jaar 2025 stopt en 2026 gaat van start.
Met deze laatste tegenstelling wens ik iedereen een rustige jaarwisseling en ALLE GOEDS voor 2026.
Wat er ook op je pad komt, probeer er een aangenaam jaar van te maken.
Vandaag hoorde ik voor de zoveelste keer in de afgelopen dagen dat mijn kerstkaart nog niet was ontvangen. Ik ben daar niet blij mee.
Voorgaande jaren kwam er ook wel eens een kaart te laat aan, maar dit jaar maakt Post NL er echt een potje van en komt ze haar belofte domweg niet na. Klagen dat er zo weinig post wordt verstuurd en dus moeten de tarieven omhoog. Gaat ze eindelijk eens weer meer post bezorgen, kan ze de zogenaamde drukte niet aan. Zelfs als de klant zich aan de regels houdt, op tijd in de goede bus en voldoende gefrankeerd biedt Post NL niet meer de service die ze belooft. Binnen 3 tot 4 dagen bezorgd. Mooi niet dus. Ik verdenk ze van een ontmoedigingsbeleid. Aan pakjes is vast meer te verdienen. Hopelijk vallen de kaarten met mijn welgemeende wensen komende week nog bij menigeen in de bus.
Met deze gevelsteen uit Schwyz in Zwitserland
wens ik een ieder die hier leest
Sfeervolle Kerstdagen
foto Ferrara
gemaakt in 2007
klik aan voor vergroten
Bijna-Helemaal
geen behouden vaart voor
dit zelfgemaakte vaartuig
dat nog net niet helemaal is gezonken
in een van de Alkmaarse grachten
foto ferrara
klik aan voor vergroten
volgende week de laatste
Hooggeëerd publiek “Komt dat zien, komt dat zien”
Ik ben hier neergezet als tijdelijke reclamezuil voor het wintercircus.
Letterlijk en figuurlijk tijdelijk. Want een sneeuwpop is geen lang leven beschoren. Het weiland achter mij is nog leeg, maar morgen staat daar de gekleurde tent en lopen de beesten binnen de omheining die speciaal daarvoor wordt gemaakt.
Julio de trapezemedewerker en Pizzicato de muzikale clown hebben mij opgetrokken en Julio leek het ludiek mij op mijn kop te zetten. Het past geheel bij de act die hij moet uitvoeren. Hij hangt tijdens de voorstelling in zijn strakke glitterpakje ondersteboven aan de rekstok in de nok van de circustent.
Pizzicato hoopt dat ik de aandacht van het publiek zal afleiden van al die zielige beesten die in de kou moeten staan. Er gaat bij het wintercircus geen voorstelling voorbij zonder protestacties van de plaatselijke dierenvereniging. Dat vooral de kamelen de kou moeten trotseren vinden de actievoerders schande. Die beesten horen in de hitte van de woestijn en niet in de vrieskou. De meeste schreeuwers willen alle dieren uit het circus zien verdwijnen.
Nou dan kan die branche wel opdoeken want zeg nou zelf wat is een circus zonder dieren. Dat ik hier voor joker sta, daar maakt niemand zich druk om.
Sterker nog als straks het smeltwater in mijn ogen loop haalt iedereen opgelucht adem. “Heerlijk de winter is voorbij.” Als het circus dan Paascircus wordt kunnen Julio en Pizzicato de Paashaas op zijn kop zetten. Wedden dat de vereniging voor de bescherming van de haas hier dan zijn tenten komt opslaan. Dat kan natuurlijk niet, de Paashaas te kijk zetten. Ook nog eens zonde van de eieren die dan uit het mandje rollen.
Nu het nog kan… “Komt dat zien, komt dat zien”
Niemand die straks om mij treurt.
Uitzicht uit jouw raam.
Ik koos voor drie ramen in mijn huis.
Het keukenraam:
Vette rook tijdens een brand in de binnenstad, een regenboog, de poes van de achterburen in de goot, uitbundig bloeiende stokroos in de achtertuin.
Het slaapkamerraam:
In een uitermate slordig nest op de schoorsteen van de overbuurvrouw kwamen drie meeuwtjes uit het ei, de prille voortuin die inmiddels is volgroeid.
Gisteren heb ik de laatste kerstkaarten geschreven.
Gelukkig was ik op tijd begonnen met snijden, stansen, knippen en plakken. Zo kon ik alle tijd nemen om ze te schrijven. Juist tegen dat schrijven heb ik opgezien. Afgelopen jaar was het moeizaam wennen aan het feit dat alleen mijn naam op verjaardags/beterschapskaarten stond. Telkens als ik zo’n kaart had geschreven dacht ik: ‘En dan moet Kerst nog komen.’
Gek genoeg heb ik geen seconde overwogen dit jaar geen kaarten te sturen. Van het maken heb ik heus genoten, want het is een ontspannend werkje.
En toen kwam dat virus, wat het schrijven niet makkelijker maakte.
Soms was het zicht wazig van de zalf, soms ook van de tranen die vloeiden.
Maar de klus is geklaard. Morgen gaan ze op de post.
Beste lezers
Tijd voor beter nieuws. Vrijdag was ik weer voor controle bij de oogarts. Gelukkig ziet zij positief resultaat. Ik heb geen idee wat zij ziet met haar felle lampje en het stiftje met aankleuring en daarna de opdrachten van omhoog/laag kijken. Ik vertel dat mijn zicht met het linker oog nogal wisselt en dat het lijkt dat een en ander ook het gevolg is van de zalf.
De oogarts bevestigt mijn vermoeden. Mogelijk heb ik inmiddels, wat betreft zicht, meer last van de zalf dan van het virus. Maar juist omdat het om een virus gaat wordt de medicatie niet gestopt. Langzaam afbouwen. Zeg maar gerust tergend langzaam. In plaats van 5x zalf aanbrengen mag ik naar 3x per dag en het druppelen blijft nodig voor ook 3x per dag. Over 3 weken controle. Minder zalven is prettig want dat betekent dat er een langere tussentijd is waarin het zicht zich hersteld en ik niet om een storende vlek heen hoef kijken. Ik merk dat lezen beter gaat. Er is minder drukgevoel en het prikken is helemaal weg. Dat het virus mij fysiek energie kostte heb ik niet verteld. Ook mijn lijf bleek doende de rotzooi op te ruimen. Maar op de bank onder een dekentje in slaap vallen is gelukkig verleden tijd. Mentaal is het af en toe zwaar, je zorgen niet meer kunnen delen met je steun en toeverlaat hakt er extra in. Vorig jaar zaten we in deze maand in heel zwaar weer en dat mist zijn invloed niet. Een huilbui net nadat je met moeite zalf hebt aangebracht stuwt je humeur niet naar een hoger plan. Neemt niet weg dat ik het bloggen mondjes maat ga oppakken. Ik wil dit jaar niet weer eindigen met een blogpauze want ik mis het wel. Jullie nemen me vast niet kwalijk dat ik de achterstand van het lezen bij jullie niet ga inhalen.
Beste Lezers,
Allereerst
bedankt voor jullie meelevende reacties en de post die ik heb
ontvangen.
Daar kikkert een mens van op. Voorlopig ben ik nog onder de
pannen.
De zogenaamde keratitis, in mijn geval veroorzaakt door een
virus, wordt bestreden met zalf en oogdruppels.
In totaal sta ik 8
keer per dag voor de spiegel om het spul op de goede plek te krijgen.
Gisteren weer voor controle geweest. Gelukkig is er opnieuw sprake
van enige verbetering, maar niet genoeg. Volgende week vrijdag voor controle.
Zodra lang lezen en typen me bevalt pak ik de
draad weer op.
Geduld en lange adem ...😣😩
Blij dat ik vroeg ben begonnen met het maken van
kerstkaarten. Moet de tekst nog schrijven, maar daar is nog wel tijd voor. Ik wens jullie een goed weekend.
Beste Lezers
Om te beginnen, hartelijk dank voor jullie meelevende reacties. Dat doet goed.
Inmiddels is er een week verstreken en ben ik vandaag voor de vierde keer door de oogarts gezien. Voorlopig zit ik nog vast aan oogdruppels elke twee uur en zalf voor de nacht. Maandag weer voor controle.
Er is beslist verbetering zichtbaar, maar de ontsteking is nog steeds onrustig. Ik merk dat ook aan het oog dat soms een tijdje vervelend prikt, gelukkig is dat niet continu, maar vermoeiend is het wel. 'Hou vol', zei de oogarts.
Aan mij zal het niet liggen. Kortom ik hou voorlopig nog blogpauze.
Beste Lezers,
De behandeling van de oogontsteking slaat aan. Dit weekend nog druppelen en zalven en dan maandag voor controle. 'Het komt goed', zegt de oogarts. Een hele opluchting, maar ik neem nog wel een blogpauze tot het zicht echt helder is.
Goed weekend gewenst.
Beste lezers,
Dank voor jullie meelevende reacties. De huisarts maakte gistermiddag korte metten met me en schakelde onmiddellijk de oogarts in. Elk uur zalf aanbrengen en vandaag naar de poli oogheelkunde. Daar ben ik inmiddels geweest en de rest van de dag elk uur druppelen, vannacht weer zalf in het oog en morgen voor controle komen. Het goede nieuws is dat het zicht wel is verbeterd, maar ik geef de ogen toch maar enige rust. Dus voor vandaag hou ik het weer voor gezien. 😎
Beste Lezers
Ik lig er even uit. Ontstoken oog met wazig zicht. Pijnlijk en vermoeiend.
Vanmiddag ter huisarts. Laptop momenteel niet mijn beste vriend.
Zet
een historische figuur in onze tijd.
Twee weken geleden schreef
ik dat ik zin had in deze opdracht. Eerlijk gezegd viel het niet mee.
Ik dacht een foto van Admiraal Tromp wel even ergens op een
cruiseschip in te voegen. Maar de afbeelding van Cornelis bleek te
groot, hij paste nergens tussen.
En
toen was daar Tijdgeest, de weekendbijlage van Trouw.
In het artikel ‘Ik en mijn auto’ vond
ik onderstaande foto. Ik zette Tromp op de motorkap. Van de twee
mannen in hun strakke pakken kreeg één het hoofd van Rembrandt
aangemeten en ik gaf hem benen uit de tijd van onze beroemde schilder. Nadat ik ook de ander had onthoofd plakte ik hem op
maat over de dame naast de auto. Klaar niks meer aan doen.
Alweer een maand voorbij
Dit keer een allegaartje
de studieopdracht komt uit een nieuwsbrief
inkoppertje via de tv
uit de oude doos met reclame
de krant
de krant
klik aan voor vergroten
Nooit-Altijd
Wijk bij Duurstede
deze vrachtwagen komt nooit aan,
maar waait wel altijd met alle winden mee
foto ferrara
klik aan voor vergroten
Laat je inspireren door ruïnes of treinstations. Mijn brein maakt van of en.
Nu ik de collage vandaag eindelijk tot een eindresultaat breng kom ik tot de ontdekking dat die ruïne niet had gehoeven. Nou ja het zij zo. Ik heb sowieso al een probleem met deze opdracht. In mijn voorraad zit enkel de groene locomotief, verder vind ik niets wat ook maar enigszins op een spoor of station lijkt. Op naar de kringloop en na een flinke partij grutten in de kaartenbak vind ik de Griekse arena in Taormina. Die bouwval heb ik alvast binnen.
Daarna vind ik een paar kaarten met treinen en stations. Opgewekt kom ik thuis. En dan begint het gepuzzel met vooral de ruïne, het ding is niet goed onder te brengen, maar ik weiger hem achterwege te laten … hoe dom kun je zijn.
De collage is op briefkaartformaat, de metalen overkapping is van het station in Den Bosch, de ruïne is uiteindelijk aan de onderkant geplakt.
De treinkaarten zijn verknipt en her en der opgeplakt. De groene locomotief blijkt ook moeilijk in te passen, maar ik vind dat hij een plek verdient. Klaar? Nou nee, ik vind het een saai geheel. Door middel van figuurtjes uit kerstkaarten heb ik geprobeerd de boel enig leven in te blazen. Op naar de nummer 5, nu al zin in.
Rust-Drukte
in Venetië
foto ferrara
klik aan voor vergroten
De foto is uit 2009. Het was druk met gondels op dat punt,
maar de gondelier links op de foto leest rustig in zijn krantje
en de jonge man rechts op de stoep staat er ook relaxed bij.
Zelf stond ik in alle rust op een brug de foto te maken.
Klein-Groot
Paesens-Moddergat
foto ferrara
klik aan voor vergroten
Eerbetoon aan de vissersvrouwen
die onder moeilijke omstandigheden
moesten zien te overleven
Woensdag is het 8 oktober de datum dat Alkmaar het Ontzetfeest viert.
Na 80 jaar eindelijk verlost van de Spanjaarden.
Echtgenoot en ik waren fervente ontzetvierders. Wij waren 37 jaar getrouwd en hebben in die jaren zeker 35 vieringen meegedaan. Van receptie de avond voorgaand aan de festiviteiten tot de zuurkoolmaaltijd als besluit. Tot nu toe ben ik weinig confrontaties uit de weg gegaan, maar dit jaar het Alkmaars Ontzet vieren gaat me niet lukken. Ik duik een paar dagen onder de radar.
Kortom even blogpauze.
