Ferrara: jugendstil

Posts tonen met het label jugendstil. Alle posts tonen

woensdag, juni 17, 2026

Dagje Den Haag

Wie wat bewaart heeft wat. Tijdens een opruimrondje vind ik een folder uit 2003. ‘Wandeling langs Jugendstil in Den Haag.’ Ik kan me niet herinneren dat we die route ooit hebben gelopen. Vermoedelijk is het een overblijfsel van een Open Monumentendag. Het boekje staat vol zwart-wit foto’s en herbergt een schat aan informatie. Het gaat terug in de la met het idee daar eens met ‘Blogqueen Riet’ over te praten. Zij is, net als ik, liefhebber van die stijl en is min of meer inwoner van Den Haag. Zoals te verwachten was, ze is meteen enthousiast over het idee om samen op stadswandeling te gaan.
Bij onze eerste ontmoeting, een aantal jaren geleden, lieten we elkaar weten wat we zouden dragen aan kleding zodat we elkaar konden herkennen. Inmiddels zijn we vaker samen op pad dus over kleding gaat het al lang niet meer. Nog voor Riet mij heeft gespot heb ik haar al gezien en constateer dat we dezelfde keus hebben gemaakt wat betreft kleur. We starten dus met een schaterlach en weten: 'Deze dag kan niet meer stuk'.
Al babbelend trekken we Den Haag in en letten niet echt goed op waar we precies de route moeten beginnen.
De opgeblazen kunst die overal verspreid ligt kan onze waardering niet echt wegdragen, maar daar komen we ook niet voor. Via Johan de Witt, die star toeziet op de bouwchaos van het Binnenhof, pikken we dan toch de route op. Maar niet voordat Riet een jonge dame heeft gevraagd een foto van ons te maken. Sorry beste lezers, ik wil niet graag vol in beeld op internet.

Voor de Jugendstilliefhebber is deze wandeling een ware smulpartij.
Den Haag toont prachtige panden, waarvan er veel nog in goede staat zijn. Sommige hebben modernisering ondergaan maar daarbij zijn oude elementen wel bewaard gebleven. Zoals de fietsers en de hoofdjes met fietspet.
Een enkel pand verdient aandacht om flink opgeknapt te worden. Gebrek aan geld zal hier ongetwijfeld een rol spelen.
Riet schrijft op haar blog dat het lastig is om de hoge huizen mooi op de foto te krijgen. Ik voel dat met haar mee en zelfs in de portieken is het moeilijk mikken. Ik beperk me hier tot enkele details.

Tot slot een klein uitstapje naar de Amsterdamse School een kantoorgebouw van Berlage voor verzekeringsmaatschappij 'De Nederlanden 1845'

alle foto's zijn aanklikbaar
voor vergroten

De ober van restaurant 't Goude Hooft’, waar we uiteindelijk neerstrijken voor een frisdrank en een portie bitterballen, heeft waarschijnlijk ’s avonds thuis verteld van twee broodnuchtere bejaarde dames die in zijn restaurant de figuren in het gebrandschilderde glas onderste boven zagen. Een spiegelend plafond zorgt voor gezichtsbedrog en de nodige hilariteit.

Om met Conny Stuart te eindigen. ‘Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?’
Het was heerlijk zonnig en we hebben genoten van elkaars gezelschap en de schoonheid van Jugendstil.
Lees hier Rietepietz haar indrukken van deze dag.

donderdag, juli 10, 2025

Nieuwe muismat

Tjonge wat een blognieuws. Voor mij wel want de oude is bijna 25 jaar meegegaan en die is tot op de draad versleten, maar ik ben er erg aan verknocht. Ongeveer 25 jaar geleden maken echtgenoot en ik een stedentrip naar Barcelona. Helaas hebben we nog geen digitale camera en dus is het fotomateriaal beperkt en opgeslagen in een fotoboekje. Een van de highlights in die prachtige stad is in onze ogen Het Palau de la Música Catalana.
Voor de liefhebber van Jugendstil een absolute aanrader. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het misschien wel iets teveel pracht en praal is, maar op mij maakt het een diepe indruk. In het plafond van de concertzaal is een glas-in-loodraam aangebracht waarvan het midden als een druppel naar beneden hangt. Een prachtig schouwspel.

Voor we naar huis vliegen snuffel ik nog wat in de winkel van de luchthaven en laat ik daar nou een muismat vinden met die druppel afgedrukt. Sindsdien is de muismat niet meer bij mijn computer vandaan geweest.
Eerst op mijn werk en later thuis. In de loop der jaren vervagen de kleuren, ontstaan er barstjes en heb ik de bovenlaag ontelbare keren opnieuw vastgeplakt. Hier in huis zijn voldoende muismatten aanwezig. Je kent het wel van die vierkante saaie krijgertjes via de werkgever, maar mij bevallen ze niet. Ik wil mijn ronde muismat, een ander model is geen optie.

Op 10 september 2021 onthult kunstenares Fiona Tan haar ontwerp voor een nieuw glas-in-loodraam voor de Grote Sint Laurenskerk in Alkmaar.
Het gigantische project gaat een paar centen kosten en wordt door de nodige sponsoren gesteund, maar er zijn ook andere bronnen nodig. Aan de genodigden wordt gevraagd ideeën voor merchandising aan te dragen.
Tijdens de receptie ben ik er als de kippen bij om bij de organisatie van dit spektakel de ronde muismat als idee op te voeren. Twee jaar later wordt Het Grote Raam feestelijk onthuld en sindsdien is er van alles te koop met afbeeldingen van het raam. Notitieblokjes, postpapier, boekenleggers, magneetjes en documentatiemappen. De muismat heeft het niet gehaald.

Begin deze week loop ik voor een voorbereiding voor een stadswandeling even in De Grote Kerk en zie opeens de mogelijkheid tot een muismat.
Ik koop een documentatiemap. Na wat knip-en-plakwerk en 5 kilo sprookjesboeken als drukpers (herinneren jullie je mijn rugklachten nog) is dit mijn nieuwe muismat.

Stom genoeg vergeet ik een foto van de oude te maken, maar internet biedt uitkomst. Zo ongeveer zag hij eruit. Ik weet niet hoe lang mijn nieuwe muismat meegaat, maar voor nu ben ik er blij mee.

Voor de liefhebbers twee linkjes. Het Palau de al Música de Catalana in Barcelona en Het Grote Raam in Alkmaar. hier en hier
De bijgevoegde foto's zijn aanklikbaar.

vrijdag, augustus 02, 2024

Villa Rams Woerthe

Sacco Tromp-Meesters woonachtig in Steenwijk, is een vermogend man.
Als hij in 1895 sterft laat hij zijn vermogen na aan zijn beide zonen. Jan en Jan Hendrik. De broers bouwen elk een kapitale villa in Steenwijk.
Het huis van Jan wordt in de jaren dertig gesloopt, maar de villa van Jan Hendrik staat in al zijn grandeur nog altijd mooi te zijn in Steenwijk.
Villa Rams Woerthe wordt gebouwd op de weidegronden, ook wel woerthen genoemd, die eigendom zijn van de toenmalige Burgemeester Rams.
Vandaar de naam Rams Woerthe.
Na een prijsvraag kiest Jan Hendrik voor architect van Gendt uit Amsterdam die ook het concertgebouw heeft gebouwd. Kosten noch moeite worden gespaard om het zwierige in Jugendstil opgetrokken statussymbool te realiseren. De villa zelf wordt door plaatselijke aannemers gebouwd, maar voor het interieur laat Jan Hendrik vakarbeiders uit Spanje en Italië overkomen om bewerkte plafonds en versieringen aan te brengen.
Kunstschilder Co Breman kreeg de opdracht, vestibule en trappenhuis van wandschilderingen te voorzien. Op twee verdiepingen is te zien hoe na het inzaaien van graan uiteindelijk brood ontstaat.
De omliggende gronden worden omgetoverd tot een park in Engelse landschapsstijl.

In 1899 kan het gezin Tromp-Meesters zijn intrek nemen in hun rijk versierde onderkomen. Kort na het plotseling overlijden van Jan Hendrik in 1908 verlaat zijn weduwe de villa. Als door het uitbreken van de Russische revolutie haar aandelen niets meer waard zijn moet ze de villa verkopen. De gemeenteraad van Steenwijk besluit Rams Woerthe te kopen. Na enige verbouwing en herinrichting doet de villa vervolgens 73 jaar dienst als gemeentehuis. Als de gemeente een nieuw onderkomen betrekt komt de villa leeg te staan.

Ondanks langdurige leegstand en huisvesting van verschillende overheden, waaronder het waterschap Wold en Wierden, heeft Rams Woerthe de tand des tijds overleefd. Sinds 2015 heeft Vereniging Hendrick de Keyser de villa onder haar hoede genomen. Voor zover mogelijk is Rams Woerthe in originele staat hersteld en toegankelijk gemaakt voor bezoek. Aanrader!