Tegenstelling

Dom-Slim
Ik ben vergeten waar ik dit paaltje
heb gespot, niet iedereen
vindt het een slimme afsluiting

foto ferrera
klik aan voor vergroten

Geen zin

En weer is er een week voorbij zonder dat er een blog van het toetsenbord rolde. Als dat zo doorgaat plaats ik alleen nog tegenstellingen. Denk niet dat ik hier stilletjes voor me uit zit te staren. Integendeel, maar met de schrijverij wil het niet erg vlotten. Ik lees bij jullie, geef commentaar, maar om zelf aan de slag te gaan ...
Natuurlijk kan ik vertellen dat de aanhoudende rugpijn waarschijnlijk komt van de krimp die al een paar jaar gaande is. De podoloog past de zooltjes aan en hopelijk helpt het. Ik doe braaf mijn oefeningen, maar de fysiotherapeut waarschuwt dat ik moet stoppen wanneer het pijn gaat doen en dat is bij bepaalde oefeningen nogal snel. Een aantal bewegingen heb ik maar even geschrapt. Met voldoende paracetamol bij de hand is het allemaal wel te doen hoor. Zo stapte ik toch op de trein naar Rotterdam om daar samen met een vriendin Het Depot te bekijken. Geen spijt van.
Het was de reis meer dan waard.

Natuurlijk kan ik vertellen dat in de voortuin op de grens met de buurvrouw de vergane boom is vervangen door een nieuwe. Voor de bedreven hovenier een klusje van een uur. Buurvrouw blij, ik blij. De rekening delen we.

Natuurlijk kan ik vertellen dat ik twee boeken heb uitgelezen, maar recensies schrijven is niet mijn sterkste kant.
Onderwerpen genoeg, ook emotionele, voor een uitgebreid blog.
Maar om heel eerlijk te zijn. Ik heb er gewoon even geen zin in.

Tegenstelling

 Bevestigen-Ontkennen

klik aan voor vergroten

Deze kaart, getekend door Peter van Straaten, kreeg ik jaren geleden met Kerst opgestuurd.
Ik vond hem geweldig en in het kader van 'je weet maar nooit' maakte ik er een foto van.
Hoewel de zomer bijna voor de deur staat kan deze kerstkaart vandaag zijn diensten nog eens bewijzen.

Tegenstelling

 Dag-Nacht
De Lantaarnopsteker
een beroep dat niet meer bestaat

foto ferrara
klik aan voor vergroten

i.v.m. privacy is de plaatsnaam achterwege gelaten
en zijn de namen geblurd 

De Kremer Collectie

Sinds 1994 bouwt het echtpaar George en Ilone Kremer aan een kunstverzameling.
Bijna vijftig van de door hen verzamelde meesterwerken zijn nog tot 1 juni in het Stedelijk Museum in Alkmaar te zien. Topstukken van Rembrandt, Frans Hals en Honthorst, om er maar een paar te noemen. Er hangen schilderijen van landschappen, portretten, stillevens enz.
Ik zag de expositie twee keer en vond mezelf steeds terug bij de portretten. Verfijnd geschilderd, lichtinval, sfeer, verstilling, eenvoud, ze trokken meer mijn aandacht dan bijvoorbeeld de koeien van Albert Cuyp of het stilleven van Judith Leyster.
Het was een beetje zoals Ilone Kremer zei; 'Soms vind je een schilderij, gewoon niet mooi.' Een verademing om dat uit de mond van een kunstverzamelaar te horen.
Tijdens een speciale avond voor vrienden van het museum stond ik lang voor het vrolijke portretje van het rokende jongetje. Van alle indrukwekkende schilderijen die ik op dat moment had gezien sprak dit jongetje me het meest aan. Georg Kremer wees me op een detail wat mij niet was opgevallen.
Het jongetje rookt niet echt. Hij houdt zijn vinger op de opening van de kop.
Nu ik naar de foto kijk vraag ik me af of de vloeistof in het glas niet gewoon water was. 

klik aan voor vergroten

Tijdens mijn tweede bezoek maakte ik veel foto's met mijn telefoon maar ze zijn kwalitatief niet goed genoeg om hier te laten zien. Daarom een link naar het virtuele museum van de familie  Kremer. 
https://thekremercollection.com/paintings/ 

Praten met De Nachtwacht

Bij Bertiebo hier  zie ik de trailer "Praten met De Nachtwacht" en denk wat leuk, dat wil ik zien en koop meteen online een ticket voor het filmhuis. Woensdagmorgen zit ik met nog 15 toeschouwers eerst een bak reclame te verstouwen, maar daarna wordt het interessant. 
Rasinterviewer Coen Verbraak ontvangt aan zijn tafel belangrijke figuren die staan afgebeeld op De Nachtwacht. Het is fascinerend om te zien hoe de vragen van Verbraak deze mensen tot leven wekken.
Gestoken in hun 17 eeuwse dracht wordt door alle figuren in onze moderne taal gesproken. Kapitein Banninck Cocq, luitenant Willem van Ruytenburch, musketier Jan van de Leede, vaandeldrager Jan Visscher en trommelaar Jacob Jorisz, maar ook Saskia Uylenburgh, Rembrandt zijn vrouw, worden ondervraagd. De heren zijn behoorlijk zelfingenomen en niet vrij van ijdelheid. Allemaal hebben zij hun eigen verhaal over het ontstaan en hun rol op het beroemde schilderij. Saskia vertelt over haar huwelijk met Rembrandt en haar kinderen die al heel vroeg zijn overleden.
Ook Rembrandt zelf komt uitgebreid aan het woord. Ramsey Nasr is zo overtuigend in zijn rol dat ik op een goed moment het gevoel krijg echt naar Rembrandt te kijken. Maar als hij, daartoe uitgelokt door de vraagstelling van Verbraak, Banninck Cock voor 'lamlul' uitmaakt land ik weer in de bioscoopstoel. Ik heb dan al leerzame, serieuze, komische, emotionele en aan de actualiteit gerelateerde momenten beleefd. Voor wie in de gelegenheid is, is "Praten met De Nachtwacht" een aanrader en anders maar afwachten tot hij op de televisie wordt uitgezonden.

foto's internet

Wie een voorproefje wil
https://www.youtube.com/watch?v=ZseOw7_-vTA

Tegenstelling

Geweldig-Matig

klik aan voor vergroten

Een ouwetje uit het jaar 1988.

Het jaar waarin ik de verzameling

taalcuriosa begon.
Tegenwoordig sla ik alles digitaal op,
maar ik heb het schriftje van toen nog steeds. 

En dan is alles anders

Bijgaand een foto van ons achtertuintje. Zelfs dat ziet er anders uit dan voorgaande jaren. Rond deze tijd waren we altijd bezig aan een lange trip met de caravan. Daarom nam ik niet de moeite in het voorjaar alle bakken in de tuin te vullen. Dat bewaarde ik voor als wij weer thuis waren en de rest van Nederland van vakanties ging genieten. Nu er geen sprake is van een lange vakantie en ik mijn leven alleen aan het uitvinden ben, speelt de tuin ook een andere rol. Ik heb dit jaar dus al vroeg  mijn best gedaan er iets fleurigs van te maken. Maar deze week bleek mijn eerste ontbijtje in mijn eentje tussen de uitbundig bloeiende violen en fuchsia’s een confrontatie waar ik totaal niet bij had stilgestaan. Het was flink slikken en toen heb ik de opkomende tranen maar even de vrije loop gelaten. Gek genoeg heb ik in een veel meer confronterende en emotionele situatie verkeerd. Tijdens het paasweekend bij onze vrienden kwamen natuurlijk wederzijds de emoties los, maar daar waren we min of meer op voorbereid.  En wat hebben we die dagen samen genoten van mooi weer en waardevolle herinneringen. Op het terras bij landgoed Singraven, waar echtgenoot en ik vorig jaar tijdens onze laatste vakantie nog aan de koffie zaten, voelde het zelfs als een beetje thuiskomen.
Maar die achtertuin op ons eigen erf overviel me totaal.
Rouwen is een onvoorspelbaar, verraderlijk gebeuren.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Taalcuriosa

 Krant en Televisie

klik aan voor vergroten