Tegenstelling

Zeldzaam-Veelvoorkomend

brievenbus in Sneek

foto ferrara

Josefientje Herpes

‘Mijn Tante Serpentina heeft gevraagd of ik haar klus wil afmaken met een koortsblaar.

Ik zie in de administratie dat ik je al een paar jaar ongemoeid heb gelaten, daarom voldoe ik graag aan haar verzoek. Kun je mooi dat zalfje, dat je “voor je weet maar nooit” altijd in je tas hebt, opsmeren voor de houdbaarheidsdatum is verstreken en het zijn werking verliest.

Ik zal de jeukende en tintelende ontsiering op de plek achterlaten waar je hem gewend bent. Links onder op je onderlip. Jammer nou, net nu je weer van plan bent naar buiten te gaan moet je de ijdelheid achterwege laten. Ik weet dat je deur niet uitgaat zonder gestifte lippen, maar dat zou ik nog even niet doen. Ik beloof je dit is de laatste stuiptrekking van mijn familie, voorlopig zullen we jou met rust laten, je hebt je portie voor 2014 ruim gehad.

Neem van mij aan er zit voorjaar in de lucht, zo zie je alles komt goed.

Ik zou zeggen, pak de draad weer op. Het ga je goed.’

Serpentina Infectiosa

‘Hallo, ik ben Serpentina Infectiosa, vooraanstaand lid uit de familie van het griepvirus.

Ik heb de supervisie over de slijmsectie en ben gespecialiseerd in het vullen van neus en bijholtes. Ook de bronchiën en longen worden door mij graag van dat goedje voorzien.

Ik kom kijken hoe het met je gaat sinds ik de aanval op je heb geopend.

Dat je hier zo zielig ligt te wezen, heb je geheel aan jezelf te danken. Je hebt je namelijk met mijn planning bemoeid en daar heb ik een pesthekel aan. Zeggen dat je verkoudheid wel met een sisser zal aflopen, neem ik je niet in dank af. Wie Serpentina niet serieus wenst te nemen verdient straf.

Je wilt niet met me praten. Kinderachtig, maar ik begrijp het wel.

Praten wekt een hoestprikkel op die bij jou uit je grote tenen lijkt te komen en die zich vervolgens schurend een weg baant naar je luchtpijp om in je rauwe keel te eindigen.

Zo te zien een benauwde ervaring. Over de spierpijn die het veroorzaakt zullen we het maar niet hebben. Ik wil niet in alle wonden zout strooien.

Hoe vind je het carnaval onder je schedeldak?  Dat is het werk van neef Bonne Sinusitis, hij is verantwoordelijk voor de akoestiek.

Hij zorgt ook voor de sterretjes en gekleurde ballen tijdens een hoestbui.
Mijn neef is de Armin van Buuren in onze familie. Hij verstaat zijn vak.

Zo te zien aan de rommel op je nachtkastje word je goed verzorgd. Glaasje koud drinken, stripje paracetamol, papieren zakdoekjes, een neusspray waar je niets aan hebt, want voor dit merk is Bonne ongevoelig, hij wordt er niet koud of warm van. Die hoestsiroop doet wel iets aan het vastzittend slijm, maar hoesten zal je.

Nou, ik heb genoeg gezien en ben wel tevreden met wat ik heb aangericht.

Beterschap, hè. Oh ja, er is tegen mijn vileine streken maar één remedie. Uitzieken.’

Vanonder het dekbed zie ik het loeder met een grijns op het gezicht in haar snotgroene jurkje van de bedrand glijden. Serpent.

Een roestig fietsmandje

Deze week lees ik van Nelleke Noordervliet het boek Vrij Man.

Hoofdpersoon is Menno Molenaar. Zijn leven speelt zich af in de 17^e eeuw ten tijde van o.a. Johan de Witt. Menno studeert medicijnen en rechten.

Als assistent van de lijkschouwer in Leiden leert hij veel over de anatomie, maar uiteindelijk gaat hij werken als klerk van Johan de Witt en komt zodoende in Den Haag terecht.

Blijkbaar is dit boek in mijn brein blijven hangen want vannacht duikt Menno op in combinatie met de schrijfveer van vandaag, die ik alvast heb bekeken en waarvan ik denk er niet veel mee te kunnen.
Ik droom dat ik op zo’n moderne meidenfiets zit met voorop een roestig draadmandje uit de jaren zestig van de vorige eeuw, er ligt een boek in met de titel Vrij Man, een modern gedrukt exemplaar. Ik heb het mandje opgeleukt met plastic bloemen.

Mijn kleding is 17^e eeuws. Ik draag een bruine voddige jas, mijn haar staat bol van de klitten en onder mijn nagels zijn rouwranden te zien. De geur die ik verspreid is niet van een welriekend parfum. Maar laat goed duidelijk zijn, hier fietst een vrouw over het jaagpad die leest. In de vaart gaat de trekschuit met aan boord Menno Molenaar, ik heb geen idee in welke hoedanigheid hij reist. Is hij assistent van de lijkschouwer of al in dienst van Johan de Witt?

Als hij in dienst is van de lijkschouwer heeft hij waarschijnlijk op het land een lijk opgeduikeld en brengt hij dat per trekschuit naar Leiden. In dat geval zullen zijn medepassagiers niet blij zijn met zijn gezelschap. Ik fiets harder dan de schuit en passeer de jager en zijn paard. In mijn droom ben ik oprecht verbaasd dat niemand het vreemd vindt dat ik daar fiets op een modern vervoermiddel met een roestig mandje op het voorspatbord.

De jager roept mij iets na, ik denk te horen; "Ze moesten jou uitleveren aan de Schout"

Ik word wakker van mijn eigen zeehondblafhoest.

Vannacht droom ik vast van Pieterburen en Henk Bleeker.

Waarschijnlijk stink ik dan naar vis.

foto internet

Tegenstelling

Samenvoegen-Scheiden

foto ferrara

Een zoekactie

Op de parfumerieafdeling van V&D vraag ik naar de prijs van een aftershave.

De verkoopster moet dat nazien op een lijst die in een afgesloten kast ligt. Ze tast in de zak van haar jasje en grijpt mis. Sleutels zoek. Ik begrijp wat dat betekent en neem alvast de houding “op rust” aan.

Te vaak zoek ik voor mij belangrijke sleutels op de verkeerde plek en ik probeer me haar gemoedstoestand voor te stellen.

Kastjes en laden worden opengetrokken, alle rondslingerende rommel wordt opgetild, geen sleutels.

Ik zie de dame onder haar zorgvuldig aangebrachte plamuur verkleuren. Een reprimande van de floormanger klinkt waarschijnlijk al in haar oren.

Ze besluit hulp te gaan halen en haar collega vindt de sleutels achter het deurtje waar ze in de zenuwen niet heeft gekeken. Ze is zienderogen opgelucht.

Nu nog zoeken op de lijst naar de prijs van het reukwatertje en hopen dat de klant het wil aanschaffen, anders is die stress voor niets geweest. Ik zie haar denken:  “Allemaal mooi die koopzondagen maar als er een collega ziek wordt is het minder leuk. Klanten hebben daar geen boodschap aan die willen vriendelijk en snel worden geholpen bij de aanschaf van hun luxe artikelen. Ah, daar staat het, jemig is dat spul aan de prijs zeg, benieuwd of ze dat voor haar vent over heeft. Het lijkt een redelijk mens want ze staat nog steeds geduldig tegen de toonbank geleund en blijft vriendelijk kijken. Die vindt vast dat haar lief een dergelijk duur water verdient. Als ze een fles koopt ga ik hem extra mooi inpakken en uitleggen dat ik normaal bij de chocola sta en verstand heb van andere lekkere dingen.”

En zo gaat het, ik schuif een prachtig verpakte aftershave in de tas en kan vervolgens de verleiding niet weerstaan en verlaat de winkel via de chocolaterie.

Gewoon, uh, zeg maar

Nou uh, gewoon uh

Ik had uh, zeg maar uh, geen strak schema

Ik ging uh, gewoon uh, zeg maar uh, snoeihard

Hier zit uh, gewoon uh, zeg maar uh, een kanjer

Een ode aan de woordjes uh, gewoon en zeg maar.

Let er maar eens op als je voor de buis zit.

Rampspoed

tussen zilveren

of gouden medaille ligt

minuscuul verschil

Tegenstelling

Knap-Lelijk

foto ferrara uitsnede van een groter geheel

Dit standbeeld staat in Konstanz aan de Bodensee

Het is de prostitué Imperia met in haar handen twee

niet al te fraaie mannetjes

rechts een keizer, links een paus

http://www.coolduits.nl/2010/07/imperia/

Hij hield iets blauws in zijn handen

Overal in huis staan laatjes open.

Het betekent dat Wim iets zoekt, dat hij te goed heeft opgeborgen.

Dit keer betreft het de pukcode van de mobiele telefoon die ze alleen in vakanties gebruiken en waar een speciaal kaartje inzit. Josje zegt het niets, ze kan zich niet herinneren dat er ooit een gecodeerd formuliertje in een la is gelegd. Stiekem prijst ze zich gelukkig dat ze nergens schuld aan heeft. Na het zoveelste laatje te hebben doorgeploegd slaakt Wim een zucht en vindt dat ze binnenkort eens een opruimrondje moeten doen.

Het stikt van de gebruiksaanwijzingen, oude garantiebewijzen en verjaarde bonnetjes die je een tijdje moet bewaren. Tussen al dat fraais ligt helaas de pukcode niet.

Wel een reclamekalender die ze ooit cadeau kregen, maar niet hebben gebruikt. Er staan,
voor Josje, bruikbare foto’s op. Ze laat de zoektocht verder aan manlief over en trekt zich terug in haar hobbykamer waar ze de kalender met een beetje knip en plakwerk omzet in verjaardags en correspondentiekaarten. Jawel, zij schrijft bij gelegenheid nog met de hand in plaats van haar toevlucht tot de mail te zoeken.

Als ze bezig is met de derde kaart wordt de zoektocht op de bovenverdieping voortgezet.

En met succes! Wim houdt iets blauws in zijn handen. Een plastic hoesje met daarin de pukcode. Dat scheelt een gang naar de telefoonwinkel.

Graanvelden

graanvelden zo ver

je kunt kijken in het land

van melk en honing

foto internet

Een wachter op het dak

Vanuit mijn keuken zie ik hem zitten. De rode kater van de achterburen. Hij kijkt me met een doordringende blik aan en ik hoor hem denken;

 “Wil jij hier wat van zeggen? Ik zit hier aan mijn kant van de steeg en zit niemand in de weg.

Jou zie ik daar bijna nooit, je gebruikt de steeg niet en de schuttingdeur zit altijd op slot.

Je komt er alleen om op jouw stuk de stoep schoon te houden. Dat is wel netjes van je.

Ik weet heus wel dat jouw tuin verboden grondgebied is en dat ik daar niet welkom ben, dat heb je wel duidelijk gemaakt.

Maar deze kant van de steeg is mijn territorium en daar heb jij niets te vertellen.

Hier waak ik vanaf het dak van de schuur. Ik wik en weeg iedereen die hier langs komt.

Zodra een rasgenoot, die hier niet woont, een poot in de steeg zet help ik hem of haar terug naar de straat. Desnoods laat ik een diep gegrom horen, zet een ronde rug, blaas mijn staart op en ga erop af. Zo dwing ik ontzag af. Er is hier maar één de baas en dat ben ik.”

Een foto van mij maken, dacht het niet…

foto internet

Word Exact 300

http://platoonline.wordpress.com/
Thema leuteren
In het stuk van 300 woorden komt het woord leuteren niet voor

We nemen er nog een

Achter mij op het terras zitten twee heren die me doen denken aan de mopperaars op het balkon in de Muppetshow.

‘Kerel, de vakantieperiode is in aantocht, ik moet er niet aan denken. Je moet van alles en kunt totaal niet ontspannen. Eerst opgepropt in het vliegtuig zitten en daarna ontdekken dat je huisje wel erg ver van het strand ligt.

Dat betekent een eind lopen voor je in het zand ligt, waar je tussen de landgenoten, bruin moet worden. Je weet, Patty wil altijd naar een warm land, de zon aanbidden en ’s avonds een beetje rondhangen op de boulevard. Laat mij maar thuis in mijn eigen tuin.’

‘Nou dat is ook niet alles, in mijn tuin zit je niet rustig als de buren thuis zijn. 

Hun puberzoon is een onopgevoede vlerk. Grote mond en hij draait altijd keiharde muziek. 

Vreselijke vent. De gracht gaat achteruit, iedereen woont er tegenwoordig.

Soms overweeg ik te verhuizen naar een appartement. Maar die onderkomens zijn schandalig duur en opgetrokken uit gipsplaat en waaibomenhout.

Het geld groeit me niet op de rug. Ik klaag niet hoor, ik kan me prima redden, maar na die foutieve aangifte heb ik nog steeds gedonder met de fiscus.’

‘Vertel mij wat, mijn schoonzoon Boris heeft een smak geld verloren aan een huizenproject in Spanje. Mijn dochter is razend, is niet meer gewend de tering naar de nering te zetten.’

‘Hou op zeg, daar weet ik over mee te praten. Marije en Bea zijn ook van die types. 

Nooit tevreden met wat ze hebben. Ze troeven elkaar af met veel te dure aankopen en blijven ontevreden.

En maar roddelen over een ander, echt niet normaal.

‘Zeg Fred, gaan we, of nemen we er nog een?’

‘Ober, brengt u nog maar twee rode wijn.’

Tegenstelling

Vorst-Dooi

Alkmaar 2010

foto ferrara

Dromenvanger

de mazen van de

dromenvanger kunnen mij

niet groot genoeg zijn 

Een afgrond dieper dan zee

Albert van Wateren is schrijver van detectives.

Het schrijven van een reeks bestsellers heeft hem puissant rijk gemaakt.

Een groot deel van zijn kapitaal stroomt in het fonds dat naar hem is genoemd.

Het fonds bezorgt hem een achtenswaardige positie en het maakt hem gelukkig dat talentvolle jongeren kans maken op een muzikale carrière in de klassieke muziek.

Zijn vrouw haat klassieke muziek en vindt de besteding van het geld kapitaalvernietiging.

Zij doet geen enkele moeite hem in zijn passie te steunen en geeft voortdurend negatief commentaar op de resultaten die de muziekstudenten met Albert's hulp bereiken.

Het kan niet uitblijven dat Albert verliefd wordt op een jonge sopraan die, mede dankzij zijn fonds, tot grote hoogte stijgt. Hij reist met haar mee tijdens haar optredens en overlaadt haar met warme attenties. Zij aanvaardt zijn gezelschap meer uit dankbaarheid dan uit liefde.

Albert’s vrouw ziet het gebeuren met lede ogen aan. Ze hoopt dat hij tot inkeer komt, maar als blijkt  dat hij niet van plan is zijn beschermelinge op te geven stelt ze hem voor de keus. 

Zij of ik. Hij kiest voor de sopraan.

Tijdens een tournee langs Europese hoofdsteden wordt zijn diva verliefd op een tenor uit het gezelschap. Albert krijgt een serieuze tegenspeler. Hij merkt dat hij aan de verliezende hand is en dat een eenzaam leven voor hem ligt. Wanhopig zoekt hij naar een oplossing.

Hij kan ervoor zorgen dat zijn rivaal nooit meer een belangrijke rol krijgt te zingen, maar daar wint Albert de liefde van zijn diva zeker niet mee terug. Hij zou in de eenzame uren die hem wachten een nieuw boek kunnen schrijven, waarin de tenor het slachtoffer of nog beter de dader is en voor altijd achter de tralies belandt. Maar zo wraakzuchtig is Albert niet.
 Dat zijn vrouw hem niet met open armen zal ontvangen is hem al eerder duidelijk gemaakt.
Zij heeft hem zijn escapade nooit vergeven en kan ruim leven van het geld dat ze na de scheiding mocht opstrijken. 

Depressief koerst hij naar een afgrond dieper dan de zee.

Wanneer op een avond het zingende duo triomfen viert in Londen en staande ovaties in ontvangst neemt, is Albert al onderweg naar zijn hotel. Diep in gedachten verzonken vergeet hij dat het verkeer hier uit een andere richting komt.

De linksrijdende dubbeldekker verlost hem van alle zorgen.

Schrijfcursus: schrijf een plot met dramatische afloop. 
Dit verhaal lag dus al een tijdje op de plank.
Voor de schrijfveer heb ik er nog een beetje aan gesleuteld en het advies van de schrijfcoach verwerkt.

Kleine dobbelstenen

kleine dobbelsteen

gooit even hoge ogen

als een grote steen

foto internet

Een man die altijd lezen moest

Bij het lezen van deze schrijfveer moet ik denken aan het Schaepmanmonument in Driebergen. Schaepman is daar op verschillende manieren afgebeeld door de architect P.J.H.Cuypers.
Schaepman was niet alleen priester en politicus. Hij was ook dichter en schrijver.
Op het standbeeld zit hij lezend afgebeeld met een gevulde boekenkast op de achtergrond.
Gehakt in steen zit Schaepman daar als de man die voor altijd moet lezen.

foto ferrara

Voor meer informatie

http://www.vanderkrogt.net/standbeelden/object.php?record=UT23ae