De Abdij en de Lamoraal van Egmont

Donderdag fietste ik naar de Abdij in Egmond-Binnen.

In de schaduwrijke tuinen is het goed toeven. Ik laat me leiden door de witte bescheiden monniken die de route aangeven.

Bij de herinneringsboom hebben veel bezoekers stenen neergelegd met lieve woorden in viltstift geschreven. Zelf heb ik geen behoefte om in de abdijwinkel een steen te kopen en deze van een opschrift te voorzien. Ik schrijf ook niets in het gastenboek dat in een klein kastje ligt. De ware spreuk op de bank naast de boom geeft mij voldoende troost.

De Adelbertusklok uit de vormalige parochiekerk in Egmond-Binnen heeft op de stilteplek een nieuw onderkomen gekregen.

Nog een mooie herinneringsplek voor, waarschijnlijk, de tuinman die hier even zijn pauze nam met schitterend uitzicht op de polder. Achter in het gebouwtje hangt een zwart-witfoto van de man, die niet met name wordt genoemd. Ik ben vergeten er in de winkel naar te vragen.

In de vlindertuin spot ik nog een aardig opschrift. Vlinderbroeder Frans heeft in dit deel van de tuin zijn sporen wel verdiend.

In het restaurant maakt de vrijwilliger van dienst een heerlijke tosti voor me en nadat ik nog even in het museumpje heb gekeken stap ik op de fiets en rijd naar Egmond aan den Hoef. Helaas is daar de slotkapel niet open. Wel vind ik een ‘struikelschaap’ op mijn pad. Het is een liefelijk beestje dat middenop het grijze grindpad is neegelegd.

Met een foto van de Lamoraal van Egmont, die fier in de slotgracht van verloren gegane kasteel staat, sluit ik mijn rondje in de Egmonden af.

alle foto's zijn aanklikbaar om te vergroten

Lamoraal was geen kleine jongen in onze Vaderlandse Geschiedenis.
Onderstaande tekst komt van internet.

Lamoraal was de vierde graaf van Egmond. Hij droeg meerdere titels, waaronder die van graaf en prins. Hij kwam uit een van de rijkste en invloedrijkste families in de Nederlanden, voortgekomen uit de voogden van de Abdij van Egmond, die nabij hun kasteel stond. Lamoraal was ook een vriend van Willem van Oranje. In Egmond is Lamoraal ook bekend omdat hij de opdracht gaf om de Egmondermeer, het poldergebied tussen Egmond aan den Hoef en Alkmaar, droog te leggen. Zijn standbeeld kijkt uit over dit gebied. Op 5 juli 1568 werd Lamoraal op de Grote Markt in Brussel onthoofd. Zijn dood leidde tot het begin van de gewapende Nederlandse Opstand en de Tachtigjarige Oorlog tegen de Spanjaarden. De opstand onder leiding van Willem van Oranje had grote gevolgen voor Egmond aan den Hoef. Om te voorkomen dat de terugtrekkende Spanjaarden er hun toevlucht zochten, staken de geuzen het kasteel en de Slotkapel in 1573 in brand.

Verslaafd

Sinds ik niet meer langdurig op reis ga in het voorjaar en de zomer ben ik verslaafd aan de bloemenkraam op de markt. Bijna iedere week snuffel ik daar of er iets naar mijn zin is voor de achtertuin. Momenteel is dit mijn uitzicht op alle groei en bloei. De bodembedekkers in de border kunnen nog wel wat zon gebruiken, zodra die hoger aan de hemel staat komt dat goed. Hopelijk loopt het aantal bijen dan ook op. Er is in de morel nu al genoeg te halen, maar de bijen zijn wel eens met meer geweest. Dat kan ik van de mieren niet zeggen die hebben, zoals ieder jaar, de braam ontdekt. Ik heb nooit gemerkt dat de struik er schade van ondervindt. Hoewel het te weinig was om ook daar verslaafd aan te raken, heb ik redelijk kunnen oogsten.
Op naar een mooie zomer.

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Lepelaars

In het park Alkmaarderhout strijkt sinds 2024 in maart een kolonie lepelaars neer om er te broeden. Vorig jaar maart deed ik mijn uiterste best er eentje mooi voor de lens te krijgen. Het mislukte schromelijk. Je zag alleen witte vlekken tussen het groene gebladerte. Maar vandaag had ik meer geluk. Naast me stond een man met een flinke lens op zijn fototoestel, zijn foto’s zijn vast beter, maar ik ben al blij met het resultaat van mijn Sony met 30x zoom.
Nu is het wachten op jong grut. Ik las dat lepelaars vier eieren per nest leggen, maar dat er meestal maar één jong groot wordt. Waarom de natuur dat zo heeft geregeld vermeldt de geschiedenis niet.

foto's aanklikken voor vergroten

Morellenboom

Elk voorjaar staat in de border in het achtertuintje een morellenboompje uitbundig in bloei.
’s Zomers zijn er volop rode kersen te zien. Ze zijn zuur en zelfs met een flinke scheut likeur niet te eten. Jaren achtereen komen de merels zich hun buikje rond eten, maar dat is dit jaar niet aan de orde. Regelmatig klinkt elders in de buurt hun vrolijke gezang, maar helaas laat in mijn tuin niet één merel zich zien. Voordeel is dat het straatje schoon blijft want merels zijn slordige eters. Neemt niet weg dat ik ze de lekkernij van harte gun. Dagelijks komt wel een volwassen ekster langs met een lui kind dat zich zittend op de dakrand van het schuurtje de morel laat aanreiken. Ze zijn erg op hun privacy gesteld want zodra ik omzichtige bewegingen maak om een foto te maken zijn ze weg.  
Als op een goede dag twee jonge Vlaamse Gaaien de morel ontdekken is het voor de enkele voorbijganger snel gedaan. Binnen twee dagen is er geen vrucht meer te bekennen. Foto's maken is geen bezwaar, ze vinden het best. In tegenstelling tot de merels peuzelen deze vogels de kers tot op de pit af.  De meeste liggen waarschijnlijk in de border, maar ik veeg er toch een aantal bij elkaar om in de groenbak te gooien. Voorlopig staat het boompje mooi vol in blad en hopelijk houdt dat nog geruime tijd aan.

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

De Nollen

Onder de rook van Den Helder ligt een klein domein (voormalige vuilnisbelt) dat door kunstenaar R.W. van de Wint tot een Totaalkunstwerk is gemaakt.
Samen met blogvriendin Jeanne bezoek ik het gebied en we raken danig onder de indruk van de kunstwerken die er te zien zijn. De Nollen is niet vrij toegankelijk. Je moet boeken voor een rondleiding, maar met de museumkaart is die gratis. De rondleiding duurt 90 minuten en met de bevlogen gids die onze groep onder zijn hoede heeft is dat een fascinerend gebeuren. 
Zelfs de regen wordt van ondergeschikt belang.

Rudi van de Wint maakte vooral grote sculpturen en schilderingen.
Voor de sculpturen gebruikte hij voornamelijk Cortenstaal, een legering van ijzer met koper, fosfor silicium, nikkel en chroom. Bij blootstelling aan de buitenlucht vormt zich geleidelijk aan een oxidelaag. Cortenstaal heeft een lange levensduur. De kunstwerken ogen robuust maar hebben ook fragiele eigenschappen. Ze bewegen op de wind of veranderen van aanzicht terwijl jij beweegt. Zelf was ik het meest onder de indruk van het beeld Harmonica.
Het is 13 meter lang en ruim 4 meter hoog. Onvoorstelbaar dat dit kolos meedraait op de wind en daardoor voor de toeschouwer telkens een andere vorm aanneemt. Er was die dag te weinig wind maar de gids wist samen met een deelnemer uit de groep het beeld in beweging te zetten. 

Krul
het uiteinde beweegt subtiel op de wind

Harmonica in drie gedaantes

Het blauwe schilderwerk bevindt zich in een koepel en is nooit afgemaakt.
Rudi van de Wint stierf in 2006 terwijl hij met dit kunstwerk bezig was.

alle foto's zijn aanklikbaar

 Wie de sfeer op De Nollen wil proeven kijk dan even naar dit filmpje.
Zo mooi kan ik het op mijn blog niet overbrengen.
https://projectdenollen.nl/nu-te-zien/
de informatie over Cortenstaal vond ik hier

Het puttertje

In het Mauritshuis in Den Haag hangt het beroemde schilderij van Carel Fabritius: voorstellende een distelvink die met een ketting is verbonden aan een voederbakje. Het vogeltje dankt zijn bijnaam aan het kunstje dat hem vroeger als kooivogeltje werd geleerd: het eigen drinkwater putten met een miniatuuremmertje. Dat emmertje, volgens diverse bronnen die ik lees is er sprake van een vingerhoedje, ontbreekt op het schilderij van Fabritius.

foto internet

In de vakantie hebben wij ons eigen puttertje. Hevige regenval veroorzaakt een flinke plas voor onze caravan. Deze vogel heeft geen kunststukje nodig om water te scheppen. Dat zijn soortgenoot een beroemdheid is zal dit puttertje een zorg zijn. Hij heeft geen weet van kooivogels en kettinkjes.
In beschermde staat geniet de distelvink in Nederland van volledige vrijheid.
Met de camera leg ik hem vast ... en geef hem een podium op mijn blog.

net geland

lekker soppen

en opdrogen

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Terug van weggeweest

Zes weken toerden we door Nederland waarin we in totaal op drie campings hebben vertoefd. We bivakkeerden in Twente, de Kop van Overijssel en op het randje van de Utrechtse Heuvelrug. Elke plek heeft zijn charme en bezienswaardigheden waar we ruim van hebben genoten. Het wisselvallige weer maakte dat we een wisselende invulling van de dagen hadden.
Zodra het kon zaten we op de fiets voor een tochtje in de omgeving en als het weer minder fraai was bezochten we een locatie die op het verlanglijstje stond.
Als het echt te bar was met regen en wind trokken we de caravandeur dicht en vermaakten ons binnen met een puzzeltje en lezen. We gingen van een indrukwekkend bezoek aan de Synagoge in Enschede tot straattheater in Blokzijl. Wandelen in het Waterloopbos was een bijzondere ervaring evenals de vaartocht met de waterbus van Natuurmonumenten. We genoten van het jonge spechtje dat niet van zins was het nest te verlaten, maar zijn ouders waren onverbiddelijk. Er werd geen voedsel meer aangevoerd. Er kwam een puttertje baden in de plas voor onze deur.  's Avonds zagen we dansende spreeuwen die kwetterend in een boom naast de camping neerstreken om de nacht door te brengen. De meest hardnekkige vliegen kwamen in aanraking met de vliegenmepper, vast onderdeel van de caravaninventaris. Kortom de variatie aan natuur en cultuur was groot, we hebben ons absoluut niet verveeld en zijn uitermate tevreden huiswaarts gekeerd waar de boel inmiddels weer aardig op regel is. Komende tijd wil ik over een aantal plekken die we bezochten meer vertellen, maar ik begin met het prachtige Rhododendronlaantje op het landgoed Scholtenhaer in De Lutte. We pikten de volle bloei nog net mee. Harde regen en wind deden deze struik geen goed. Het luie spechtje dat toch eieren voor zijn geld koos en gezellig naast een van zijn ouders kwam zitten wist zich uiteindelijk prima te redden. 

foto's ferrara
klik aan voor vergroten

Lente

Boventoon

kijvende eksters
koerende duiven
krassende kraaien
krijsende meeuwen
kwetterende mussen
klepperende ooievaars
kwebbelende spreeuwen

kwinkelerende merel
overstijgt ze in alle toonaarden

windwijzer in Bussum

foto ferrara
klik aan voor vergroten 

Herfst

duizenden blaadjes

dwarrelend in de wind

blijven vegen tot

het laatste blaadje

zijn plekje vindt 

Bever spotten

Terug van weggeweest.
Wij genoten nog van 12 dagen kamperen in een zonovergoten Brabant.
Vanaf minicamping Munnikenhof in Terheijden reden we menig fietsroute in de omgeving en gingen een paar uur met een boottocht de Biesbosch in. Bedoeling van die vaart was bevers te spotten. De meevarende gids vertelde onderweg over het wel en wee van de bever, liet poten, huid en een namaakstaart rondgaan en tot slot een potje waarin de geur van de bever zat gevangen. Het aroma is absoluut niet geschikt om parfum van te maken.

We zagen veel water waarop talloze vogels hun domicilie hebben.
De zwanen kwamen op de foto het mooist tot hun recht.

In een hoogspanningsmast had een visarend een nest met in elk geval één jong.

We zagen bijzondere wolkenluchten en voeren langs prachtige rietkragen, maar de bever liet zich niet zien.

Net toen ik op de terugweg nog een romantisch plaatje had geschoten, riep een medepassagier: ‘Daar, daar zit er een.’ De schipper had het ook gezien en nam meteen vaart terug. De bever van dienst, zoals meneer F. hem noemde, deed zijn uiterste best om de passagiers aan boord uiteindelijk waar voor hun geld te geven. Het beest zwom naast de boot heen en weer, klom op walkant, knabbelde wat aan een tak en ging weer te water. Niemand wilde er ook maar iets van missen met gevolg dat de boot lichtelijk naar één kant overhelde. Helaas was het te schemerig om een heldere foto te maken, ik had van te voren niet bedacht de isostand van de camera aan te passen. Jullie moeten me maar geloven. Inmiddels hadden de muggen de boot met menselijke inhoud ook ontdekt en werd het tijd naar de haven in Drimmelen terug te varen.
We hadden natuurlijk wel gelezen dat er bevers in de Biesbosch zitten, maar van eentje weten we het nu zeker.

Klik voor vergroten op de foto's.
Wie meer wil weten klik hier

Zomer voorbij

in ijle ochtendmist
zweven koeien
boven nat grasland
strijkt laat zonlicht
over goudgekleurde bodem
en glimmende kastanjes
als zwarte bladeren
huizen rustende spreeuwen
op kale takken
dunne regen, die geen regen is
zakt uit loodgrijze hemel
langzaam wint herfst terrein
en verliest natuur haar glans
hopend op betere tijden
houdt in mijn tuin
het laatste roosje dapper stand

foto ferrara

Soms krijgen we een poëzieopdracht

Schrijf een gedicht over de herfst
Het kostte moeite, maar het is gelukt

Beste Wind

Wanneer ik op mijn E-bike in standje turbo met gemak jouw windkracht zes wegpeddel denk ik nog wel eens aan de tijd dat je me regelmatig het leven zuur maakte door uit de verkeerde hoek te waaien. Hoe je in mijn jeugd, toen ik op een oude roestige fiets naar de middelbare school moest, altijd voor tegenwind zorgde. In mijn herinnering hing ik dagelijks, jouw kracht trotserend, gebogen over mijn stuur. Als het regende klapperde de in legergroen uitgevoerde poncho woest omhoog en waaide jij het water er onder. In de uren dat ik met natte knieën in de klas zat vond jij vaak een reden om van richting te veranderen met gevolg dat ik eind van de dag weer in jouw bek met tegenwind keek. In die jaren, beste wind, heb ik je vaak vervloekt. Naarmate ik ouder werd ging het tussen jou en mij wat beter. Toen ik eindelijk een brommertje kreeg had ik niet veel last meer van je en nog weer later toen ik naast mijn luxe fiets met drie versnellingen de beschikking kreeg over een auto en dus kon kiezen met welk vervoermiddel ik naar mijn werk wilde gaan, hebben we enigszins vrede gesloten, hoewel ik nog altijd vind dat jij je met een aantal vakanties te veel hebt bemoeid. Je had me best had kunnen waarschuwen toen je mij met je verkoelende bries uit zee te lang in de Spaanse zon hield. Het duurde dagen voor mijn rood getinte huid plaats maakte voor mediterraan bruin en die ene wintersportvakantie waarin je met je lauwwarme Föhn de sneeuw liet smelten ben ik ook niet vergeten. In plaats van soepeltjes de helling af te glijden bleven de lange latten aan de papsneeuw plakken. De natte skipakken waren in het kleine appartement nauwelijks droog te krijgen. In de zomer die volgde leerde ik je Franse variant kennen. In Avignon vond jij het nodig om als Mistral op te treden, behalve dat de terrastafels omvielen en de servetjes ons om de oren waaiden zorgde je ’s nachts voor oorverdovend lawaai met je ritselende ruis door de hoge populieren die rond de camping stonden. Windmoe vluchtten we naar windstille oorden. Dat je jaren later met een niet voorspelde stormachtige wind op een camping in Friesland de luifel en de stokken van de caravan aan gort waaide heb ik je nooit vergeven. Sindsdien wantrouwen we elke stevige zucht van jouw kant en controleren we de stormbanden nog eens extra voor we ter kooi gaan. 

Gelukkig laat je vaak mildere kanten van jezelf zien en waai je regelmatig uit een vriendelijke hoek of ga je er zelfs lui bij liggen. Persoonlijk vind ik dat laatste je prettigste karaktertrek en dat brengt me op de metafoor waarin je in het dagelijks leven een rol speelt. Regelmatig wissel je van windrichting. Dan weer geef je me de wind van voren, dan weer krijg ik je in de rug en duw je me een beetje op. De periodes dat je me uit de wind hield, liggen als zorgeloos verwaaide kranten in mijn geheugen opgeslagen. Helaas steek je de laatste tijd de kop weer op met zo’n onrustige dwarrelwind waarvan jij niet weet uit welke richting je wilt waaien. Soms wanneer je kracht mij teveel dreigt te worden kijk ik naar het tegeltje wat ik ooit cadeau kreeg toen je mij omver dreigde te blazen. Ik steek mijn tong naar je uit en lees. ‘Wie sturen kan zeilt bij elke wind.’ 

Schrijfcursus opdracht: schrijf een brief aan een natuurfenomeen.

Windkracht 6

Onder normale omstandigheden halen wij half mei de caravan van stal voor een lange trip van minstens zes weken. Voor mij is dat een reden om in de achtertuin geen bloembakken te vullen en zomerbloeiers op te hangen. 
Half maart wordt ons duidelijk dat we die trip kunnen vergeten en begint het bij mij al snel te kriebelen. Prima, een vakantie rond eigen erf, maar dan wel met goed gevulde bloembakken.

In verband met IJsheiligen en dus nog kans op een beetje vorst aan de grond koop ik violen, want die kunnen tegen een stootje. Tot vandaag staan ze dat in volle glorie te bewijzen, tjonge wat hebben ze het naar hun zin in de zon.

Maar vanmorgen begint de dag wat bewolkt en tegen de middag staat hier windkracht 4 en staan de viooltjes letterlijk en figuurlijk te blauwbekken.

Ik haal ze van hun zonnige plek en geef ze een plaatsje in de luwte van ons huis. In de loop van de dag trekt de wind verder aan en eind van de middag hoor ik zacht roepen. ‘Ferrara, het is inmiddels windkracht 6 en de wind staat pal op dit hoekje, wij kunnen hier echt niet tegen. Onze steeltjes gaan dit niet lang meer volhouden.’

Ach gos, wat hebben ze het slecht. Hun kopjes verwaaien zienderogen. 
Ze staan nu in de schuur bij te komen van de verschrikkingen.

Hopelijk kunnen ze morgen weer naar buiten. 
IJsheiligen is verworden tot windkracht 6.

foto ferrara

Lente

lente

is het bolletje

dat zich door

stro bedekte aarde

ondanks alles

een weg baant

naar kleurrijk leven

foto ferrara

Open Monumentendag

Dit jaar was het thema, plekken van plezier.

Veel particulieren hadden hun tuinen voor bezichtiging opengesteld.

Als je van tuinieren houdt, maar ook als je er heerlijk in wilt zitten, zijn het met recht plekken van plezier. In bijgaand prieeltje stond de tafel gedekt en waren de wanden bekleed met blauw serviesgoed. Werkelijk een plaatje.

Ik stond er te mijmeren en dacht aan mijn blauwe Lange Lijsservies, erfenis van mijn oma, dat in de kamer in de verzamelkast te pronk staat. hier
In onze tuin, formaat postzegel vergeleken bij dit landgoedje , is geen plaats voor een prieeltje.