Wintercircus

Hooggeëerd publiek “Komt dat zien, komt dat zien”
Ik ben hier neergezet als tijdelijke reclamezuil voor het wintercircus.
Letterlijk en figuurlijk tijdelijk. Want een sneeuwpop is geen lang leven beschoren. Het weiland achter mij is nog leeg, maar morgen staat daar de gekleurde tent en lopen de beesten binnen de omheining die speciaal daarvoor wordt gemaakt.
Julio de trapezemedewerker en Pizzicato de muzikale clown hebben mij opgetrokken en Julio leek het ludiek mij op mijn kop te zetten. Het past geheel bij de act die hij moet uitvoeren. Hij hangt tijdens de voorstelling in zijn strakke glitterpakje ondersteboven aan de rekstok in de nok van de circustent.
Pizzicato hoopt dat ik de aandacht van het publiek zal afleiden van al die zielige beesten die in de kou moeten staan. Er gaat bij het wintercircus geen voorstelling voorbij zonder protestacties van de plaatselijke dierenvereniging. Dat vooral de kamelen de kou moeten trotseren vinden de actievoerders schande. Die beesten horen in de hitte van de woestijn en niet in de vrieskou. De meeste schreeuwers willen alle dieren uit het circus zien verdwijnen.
Nou dan kan die branche wel opdoeken want zeg nou zelf wat is een circus zonder dieren. Dat ik hier voor joker sta, daar maakt niemand zich druk om.
Sterker nog als straks het smeltwater in mijn ogen loop haalt iedereen opgelucht adem. “Heerlijk de winter is voorbij.” Als het circus dan Paascircus wordt kunnen Julio en Pizzicato de Paashaas op zijn kop zetten. Wedden dat de vereniging voor de bescherming van de haas hier dan zijn tenten komt opslaan. Dat kan natuurlijk niet, de Paashaas te kijk zetten. Ook nog eens zonde van de eieren die dan uit het mandje rollen.
Nu het nog kan… “Komt dat zien, komt dat zien”
Niemand die straks om mij treurt.

foto internet

Dit verhaal is hier in 2014 al eens verschenen. Het was destijds een opdracht voor schrijfcursus. Ik had toen minder volgers en durf na 11 jaar wel een keer op herhaling te gaan.

Hoe dom kun je zijn?

Ik heb voor vanmiddag een kaartje gekocht voor een lezing met Tommy Wieringa waar ik  veel zin in heb. Als ik de fietssleutel wil pakken ligt deze niet op zijn vaste plek ook niet op een van de traptreden waar ik hem wel eens neerleg. Waarschijnlijk vergeten de fiets op slot te zetten. Kan gebeuren als je de tas met boodschappen voorrang geeft. In de garage blijkt de fiets keurig op slot te staan. Ik kijk op mijn horloge, met de benenwagen kom ik te laat en dus hou ik in huis een snelle zoektocht zonder resultaat. Met de pest in ga ik aan tafel zitten. Geen leuke lezing, voor niets een kaartje gekocht en die stomme sleutels, ook die van het extra hangslot, zoek. Ik ga mijn gangen van gisteren nauwgezet na. Welke jas had ik aan?  Dezelfde als vandaag en daar zitten ze niet in. Wat heb ik gedaan bij thuiskomst? De fiets in de garage gezet, boodschappentas uit de fietstas getild en dan schiet me te binnen dat ik niet direct naar huis ben gegaan. Ik heb in de garage lopen grutten met afgekeurde stekkerdozen en met waarschijnlijk de sleutels nog in mijn hand, een plastic tasje gezocht om ze in te doen met het plan dat spul naar de afvalbak voor elektra te brengen. Nadat ik de boodschappen heb ik opgeruimd heb ik dat plan uitgevoerd en nu heb ik het sterke vermoeden dat ik mijn fietssleutels ook in dat tasje heb laten zakken. Wie wel eens wat heeft weggegooid in zo'n afvalbak weet dat het deksel weinig ruimte biedt en loodzwaar is. Na drie stekkerdozen en dus drie keer dat zware deksel open en dicht te hebben gedaan schud ik bij de laatste het zakje leeg. Plastic hoort in deze bak niet thuis dus neem ik het zakje mee naar huis voor een eventueel volgend klusje. Tegen beter weten in onderwerp ik het tasje aan een inspectie. Teleurgesteld begin ik opnieuw een vergeefse speurtocht in huis en garage.
Gelukkig liggen de reservesleutels daar waar ze moeten liggen.
Voorlopig ben ik gered. Ik kan fietsen en als het nodig is de accu opladen want de ontgrendeling van dat attribuut gaat met dezelfde sleutel. Op internet heb ik zonet bij AXA een nieuwe sleutel besteld. Ze adviseren de verzekering in te lichten dat ik een reservesleutel heb besteld, want stel dat mijn fiets wordt gestolen dan kan dat gezeur geven. Weinig kans met die sleutels op de bodem van de afvalbak. 

WE-300

Constante factor

Gerard is zijn leven lang gewend alles van zichzelf te geven. Als kind maakt hij het zijn ouders zoveel mogelijk naar de zin. Continu werpt hij zich op als buffer tussen zijn puberende oudere broer en zijn jongere zus.  Gerard is een typisch gezinsreddertje. Voortdurend bezig met de lieve vrede.
Op school is het al niet anders. Niet op de voorgrond in de klas, wel altijd bereid tot helpen. 
Als een ander het naar de zin heeft, is het leven voor Gerard goed.
Op de ambachtsschool blinkt hij uit in timmeren en hij vindt, net als veel klasgenoten, werk bij het grote houtbedrijf in het dorp.
Gerard valt op door zijn niet aflatende nauwgezetheid en loyaliteit. Hij is bereid tot overwerken bij een grote klus en als er op locatie gewerkt moet worden, is Gerard van de partij. Hij raakt bevriend met de collega’s op de bouw ver van huis. Zijn luisterend oor en het zwijgen over wat hij hoort vindt grote waardering. Ook hier geeft Gerard doorlopend veel van zichzelf.
Het houtbedrijf groeit gestaag en Gerard groeit mee. Langzaam klimt hij op tot vertegenwoordiger en verruilt hij overall voor pak en stropdas. Het is even wennen, maar hij weet met zijn innemende houding, klanten en bedrijf immer bij elkaar te brengen.
In de vrije weekenden maakt hij zich nuttig in het dorp. Onder zijn leiding komt er een nieuwe kantine voor de voetbalvereniging. Menig decor voor het amateurtoneelgezelschap "Op de planken" is van zijn hand.
Gerard is geliefd in het hele dorp en veel dorpsgenoten weten hem voor een klusje te vinden. Alleen voor een duurzame relatie ligt Gerard niet goed in de markt. Het lokale vrouwelijk schoon valt niet voor de man die zichzelf voortdurend wegcijfert en aan één stuk door bezig is voor de ander.

WE-300: Schrijf een stuk in 300 woorden over een opgegeven woord zonder dat woord te gebruiken. Geesje van het blog 'Mijn gedachten' hier geeft dat woord op de 26e van de maand. Deze maand is het woord permanent.
Bij Geesje kun je lezen wat andere deelnemers hebben geschreven

WE-300

Scheve schaats

In haar rode Nissan jakkert Dorien over de A 9 van Akersloot naar Haarlem.
De geheime ontmoeting met haar jeugdliefde Peter is door haar moeder ruw verstoord. Ze is zich rot geschrokken van de telefoon. Ze is met haar verliefde hoofd de tijd totaal vergeten. Gehaast heeft ze afscheid van Peter genomen. Vanmorgen kon haar werk nog de smoes zijn dat ze haast had en niet wilde praten, nu heeft ze haast om thuis te komen.
Haar moeder heeft haar nog zo gewaarschuwd. 'Ga niet naar die reünie. Neem de gok niet dat je Peter daar tegen het lijf loopt. Waag je huwelijk niet aan die charmeur.' Ze is toch gegaan. Op het moment dat ze Peter zag verschijnen, laaide het smeulend vuurtje van jaren oud op tot een vuurzee die niet meer wil doven. 

Dorien parkeert haar auto op de stoep. De knipperende alarmlichten zeggen: 'Zo terug'.  Over haar schouder springt de autogordel als een strakke veer in de houder. Met snelle, ongeduldige bewegingen legt ze de gordels van het kinderstoeltje op de achterbank in de goede stand. Met een doffe dreun gooit ze de autodeur dicht. Ze neemt niet de moeite haar tas mee naar binnen te nemen en de auto af te sluiten. Niet van plan ook maar één woord met haar moeder te wisselen over haar late verschijning, rent ze de straat over naar de open voordeur. Met haar geliefde knuffel onder een arm gedrukt wacht dochtertje Paula in de deuropening op de arm van haar oma. Gretig grijpt ze het vrije uitgestoken armpjes vast. 'Dag lieverdje, mama komt je halen. Was het leuk bij oma?'
'Dorien, weet je wel wat je doet? Stop hiermee. Doe Paula het verdriet van een scheiding niet aan.'
'Mam, niet mee bemoeien, het is zo al moeilijk genoeg.' 

WE-300: Schrijf een stuk in 300 woorden over een opgegeven woord zonder dat woord te gebruiken. Geesje hier geeft dat woord op de 26e van de maand. Deze maand is het woord verzwijgen. Bij Geesje kun je zien wat andere deelnemers hebben geschreven.

Brief aan de Kerstman

Beste Claus,

Mijn verjaardag zit erop. Eerlijk gezegd had ik er totaal geen zin in.
Voldoende manschappen rekruteren die aan alle malle eisen voldoen is niet meer te doen. Je weet hoe het de afgelopen jaren is gelopen. Alle kleuren van de regenboog zijn voorbij gekomen. Gek eigenlijk dat de LHBTIQA+beweging daar niet tegen in opstand is gekomen. Een deel van de pieten heeft ontslag genomen ze hadden geen zin om, ondanks alle inspanningen, opnieuw in demonstraties en blokkades te belanden. Ik kon ze geen ongelijk geven.
Maar goed het is me dit jaar gelukt roetveegpieten in te huren. En het is wat betreft demonstreren mooi rustig gebleven. Dan heb jij het toch een stuk makkelijker. Ik weet niet of je het Sinterklaasjournaal hebt gevolgd, maar het uitzendbureau heeft me niet het meest intelligente deel uit hun voorraad verhuurd. Ik heb me rot geërgerd. Alleen al dat gedoe om fietssleuteltjes en een boot die niet door bruggen kon. Wat een uitgemolken nieuws werd dat. Net het grote mensenjournaal, bij geen nieuws vallen ze gewoon in herhaling. Veel volwassenen hebben bezwaar gemaakt dat ik afgevoerd werd naar het ziekenhuis met een onduidelijke kwaal. Eerlijk gezegd vond ik dat ook ver gezocht, maar de makers van het journaal wilden het nou eenmaal.
Het spijt me als ik het kleine grut een slapeloze nacht hebt bezorgd.
Ben ik eindelijk van het imago van de boeman af duwen ze me in een andere angstaanjagende rol.
Het mag een wonder heten dat de milieuactivisten, vanwege een vervuilende stoomboot, mij in november niet stonden op te wachten. Ik waarschuw je alvast voor de partij voor de dieren, mijn schimmel hebben ze tot nu toe met rust gelaten, maar of jouw rendieren buiten de gevarenzone blijven moet ik nog zien. Zoals jij met die kudde bij nacht en ontij door de lucht jakkert nemen ze je vast niet in dank af.
Nou ja al dat gedoe maakte dat ik het liefst rechtsomkeert wilde maken maar dat kon ik de onschuldige kinderen niet aandoen.
De enige die nog een beetje zin had in het spektakel was mijn paard. Hij kon niet wachten om eindelijk het dak op te gaan.
Een klauterpartij die met het jaar gevaarlijker wordt. De met rijkssubsidie geplante zonnepanelen maken de daken voor paardenhoeven extra kwetsbaar. Voorzichtig laveren is het devies, voor je het weet heb je schadeclaims aan je tabberd. Een kledingstuk dat ook al aan de modernste eisen moet voldoen.
Met die nieuwerwetse pelletskachels vliegen je de vonken soms om de oren.
De Arbowet schrijft sinds dit jaar brandbestendige kleding voor.
Het zit voor geen meter, met name in het kruis zit het veel te strak en de mijter is er extra zwaar van, maar dat zal de volwassen goegemeente een zorg zijn.
Opdraven, liefst als de wind door de bomen waait. In hun huizen hebben ze daar geen last meer van. De meeste huizen zijn tot in alle hoeken en gaten geïsoleerd. Romantisch tochtende ramen bestaan niet meer. Net als met gulle hand pepernoten strooien. Dat mag niet meer want de kindjes lijden tegenwoordig en masse aan allergieën. Krijgen pukkeltjes van chocola en de tandjes vallen uit door teveel aan suiker. Om over het gewicht van het kroost maar te zwijgen. Daar komt nog eens bij dat een kinderhand tegenwoordig niet meer zo snel gevuld is. Ik heb heimwee naar de tijd dat een kind blij was met kleurpotloden en een kleurboek met mijn afbeeldingen erin. Tegenwoordig liggen de ballen en slingers voor jouw feest al ver voor  mijn verjaardag in de winkels. Je wilt niet weten hoe vaak ik iets cadeau moet geven wat met jouw feest heeft te maken. Kun je me nog eens uitleggen waarom daar ook lingeriesetjes voor de moeders bij zijn?

Claus ik word oud. Ik krijg steeds meer moeite om de nieuwe tijd bij te houden.
Ik zal blij zijn als ik via de nieuwe sluizen van IJmuiden dit opstandige landje weer voor een jaar kan verlaten.
Succes eind van de maand. Hopelijk ligt er sneeuw, dan glijdt je slee wel zo makkelijk. We zien elkaar in januari op ons geheime adres.

Vriendschappelijk groet, 

Klaas 

afbeelding internet

Grote Clubactie

De bel gaat. Onderweg naar de voordeur probeer ik te bedenken wat ik nu weer eens in het ruilspel zal inbrengen. Maar nee, deze keer is één van de voetballertjes uit de straat op pad voor de Grote Clubactie. Gekleed in het tenue van zijn club en met een boekje in zijn hand vraagt hij of ik loten van hem wil kopen. Op serieuze toon vertelt hij dat mijn bijdrage aan materiaal voor de club wordt besteed.  Als ik zie wat ik met een lot kan winnen vrees ik dat er voor zijn club niet veel over blijft. Waarom moet je toch kans op een ton of een dure reis maken als je de jeugdige sportievelingen wilt steunen.
Voor dat geld kunnen de clubs heel wat ballen en doelpalen aanschaffen.
Uiteraard val ik het verkopertje met die gedachten niet lastig. Hij heeft met zijn bejaarde buurvrouw een heel andere hindernis te nemen. Meedoen via de app op de telefoon. 

Geduldig wacht hij tot ik mijn mobieltje heb opgediept en legt me uit wat ik moet doen. Code scannen, dat is inmiddels wel gesneden koek, maar dan ... wachten tot er een link in beeld verschijnt en de instructies volgen.
Invullen hoeveel loten ik wil, naam en e-mailadres, en eenmalig toestemming aan de bank geven. Halverwege de handelingen weigert mijn telefoon dienst. Tevergeefs  proberen we samen de boel weer op gang te krijgen.
'Zet hem maar even uit', zegt het knulletje. Braaf doe ik wat hij zegt.
'En nu weer aan.'  En ja hoor ik kan opnieuw beginnen. Dit keer gaat het allemaal goed en verschijnt op het scherm dat ik van R. loten heb gekocht voor de Grote Clubactie. Ik reageer verbaasd over zoveel vernuft en prijs meteen ook zijn handigheid. 'Je zal wel lang onderweg zijn als je oude mensen zoals ik aan de deur krijgt.' Hij grijnst. 'Er zijn er meer die niet weten hoe het moet.' Of dat leeftijdgenoten van mij zijn laat hij wijselijk achterwege. Ondanks dat ik het een troostrijke gedachte vind ben ik blij met de lessen van mijn buurjongetje. Voor de volgende actie ben ik 'up-to-date'. Op naar de kinderpostzegels.

Het verhaal van Kaatje

Volgens overlevering wordt Kaatje in 1672 in Blokzijl geboren. Haar moeder is Brecht Jansdochter die in Blokzijl de herberg "In den Gouden Walvisch" runt.
Na de dood van haar moeder verplaatst Kaatje de herberg naar de nieuwe sluis van Blokzijl. Ze doet zaken met de kooplieden van de VOC die haar uitheemse kruiden en vruchten bezorgen. Kaatje maakt de lekkerste gerechten, maar houdt haar recepten geheim. Haar grote jeugdliefde Hilbert monstert aan als stuurman op de koopvaardij en is kaper in staatsdienst. Hilbert wil pas als rijkaard naar Blokzijl terugkeren. Tevergeefs wacht Kaatje haar hele leven op hem en wijdt ze zich aan haar kookkunsten. Er is in die tijd nog geen sprake van Michelinsterren, maar ze zou er zeker een verdiend hebben. Als ze zestig is wordt ze overvallen en dermate toegetakeld dat ze aan haar verwondingen overlijdt. Twee weken later arriveert een schatrijke Hilbert in Blokzijl. Te laat om zijn vergaarde kapitaal met Kaatje te delen vertrekt hij na korte tijd weer naar Madagaskar. De plek waar hij rijk man werd. 

Blokzijl is Kaatje niet vergeten. Haar standbeeld staat bij de sluis en in het restaurant wat naar haar is genoemd koken ze de sterren van de hemel.
Theaterspektakel voert gedurende een aantal avonden de musical over Kaatje op. Vooraf gegaan door straattoneel. Dat het samenvalt met het 50-jarig bestaan van genoemd restaurant berust op toeval.

Plaats van handeling is het sluisje van Blokzijl dat eind van de middag voor alle scheepvaart wordt gesloten om de ponton waarop het spektakel plaatsvindt naar binnen te varen. De musical is alle acht avonden uitverkocht, maar tijdens wat korte testen voor de laatste voorstelling heb ik foto's kunnen maken. De rookpot in de berg potten en pannen doet het. De drummer met zijn ludieke drumstel oefent een roffeltje en charmante Hilbert, in zijn rijke kostuum, wil wel even poseren. Het straattoneel komt op gang.
De burgemeester schrijdt voorbij met zijn in blauw uitgedoste vrouw.
Een straatveegster stoot mij aan. 'Kijk hem pronken met zijn vrouw, allemaal schijn. Hij neemt het met de zeden niet zo nauw. Heb je die drie vrouwen in hun zwart-rode jurken gezien? Onze burgemeester is niet vies van een scheve schaats en zijn vrouw moet het allemaal maar goed vinden. 't Is een schande. Nou ik ga weer, ik moet zorgen dat Blokzijl er schoon bijligt.'
Een paar dronken zeelui trekt in waggelende gang van terras naar terras waar een drietal nonnen hun zegeningen over de gasten rondstrooit en de dominee de les komt lezen. Ondertussen loopt de tribune vol en maakt de cast van Theaterspektakel zich op voor de laatste voorstelling.
Op haar sokkel bij de sluis ziet Kaatje dat het goed is.

foto's ferrara
klik aan voor vergroten 

Mevrouw Grandeur

Volgens buienradar staat er vandaag windkracht 4. Normaal draai ik daar mijn hand niet voor om. Op een E-bike in de tourstand heb je daar weinig last van. Maar vanwege een kapotte motor staat mijn fiets sinds vrijdag bij de fietsenmaker te wachten op een nieuwe ziel. Leenfietsen zijn niet meer voorradig dus ga ik drie kilometer op de benenwagen huiswaarts.
Omdat ik lang wegblijf komt echtgenoot tot de conclusie dat er een simpel probleem is dat ter plekke wordt verholpen. Ai, dat valt tegen een nieuwe motor á raison van € 750. Maar ja er ligt een vakantie in het verschiet en de fiets moet mee.
Voor nu staat er in de garage hopelijk een tijdelijke oplossing. Toen we onze E-bikes kochten hebben we de oude fietsen in de garage gezet om er vervolgens niet meer naar om te kijken.
Onder het stof en op lege banden staat mevrouw Grandeur al jaren te niksen. Ik heb weinig vertrouwen in haar als echtgenoot haar banden oppompt, maar ze geeft geen krimp. Dapper zuigt ze de lucht naar binnen. Fier staat ze wat hoger op de wielen. Haar slot gaat wat stroef, maar het werkt. Tot mijn verbazing houdt ze me  's avonds zichtbaar voor het andere verkeer. Ze mag dan bejaard zijn, alles werkt. Alleen haar zeven versnellingen zijn voor mij niet meer weggelegd. Ik kom niet verder dan de derde en met windkracht 4 is standje twee al knap zwaar trappen. Neemt niet weg dat ik blij ben de trouw van mevrouw Grandeur. Voorlopig helpt ze me op de korte afstand toch maar mooi uit de brand.

Tableau vivant

Geschrokken kijkt de jonge aanstormende fotograaf Govert Marijn naar de vijf figuranten die de examencommissie voor hem heeft gerangschikt.
Twee volwassen mannen met platte boeren petten op hun hoofden, twee vrouwen gesierd met grauwe slappe mutsen en een meisje dat haar rafelige vlechten met een strak kapje heeft bedekt. De felle lampen in de studio verlichten een slordig gedekte vierkante tafel waaraan het vijftal is gaan zitten. Bij het zien van het zooitje ongeregeld, dat zo uit de kringloopwinkel lijkt te zijn weggelopen, zinkt hem de moed voor deze examenopdracht acuut in de schoenen. De droom van een trendy fotoshoot voor een dure glossy vervliegt. De damp van de licht walmende olielamp boven de tafel bezorgt hem prikkende ogen, vluchtig wrijft hij met een wijsvinger opkomende tranen weg. De weeë lucht die uit een bord met aardappelen opstijgt bezorgt hem hoofdpijn en belemmert helder denken. Klam zweet parelt op zijn voorhoofd.
Hoe moet hij van dit stelletje armoedzaaiers dat ook nog eens op elkaar lijkt een acceptabele foto maken. Met geen kilo make-up is er van de hangwangen en veel te grote neuzen iets te maken. Laat staan dat hij enige intelligentie op de domme smoelen kan toveren. Om tijd te winnen zet hij met trage gebaren zijn statief in de juiste stand. Zijn vingers trillen als hij de camera vastklikt.

Terwijl hij een aardappel aan zijn roestige vork prikt zegt de man links aan de tafel.' Je lijkt niet erg met ons ingenomen.'
'Dat klopt, het liefst zou ik weglopen, ik heb geen idee wat ik met jullie moet.'
'Nou', zegt de man. 'Dat lijkt me toch niet zo moeilijk, kijk nog eens goed naar ons, zie je niets bekends.'
Zwijgend schudt Govert zijn hoofd.
Een van de vrouwen pakt een koffiepot en schenkt een kom vol vocht dat meer op slootwater dan koffie lijkt. 'Zeker nooit in het Van Goghmuseum geweest? Dim het grote licht, draai de olielamp wat hoger en kijk dan nog eens. Je moet wel stekeblind zijn als je ons niet herkent. In dat geval verdien je niet beter dan dat je zakt.'
Schoorvoetend doet Govert wat de vrouw hem opdraagt. Met knikkende knieën staat hij achter zijn statief en staart door de lens naar het vijftal aan tafel. Langzaam dringt tot hem door dat hij op belichting wordt beoordeeld.
Hij kijkt op, zijn stem klinkt schor. 'Jullie zijn de aardappeleters.'
'Precies.' Ze zwaait met de koffiepot. 'En schiet nou maar op met een foto van dit tableau vivant, voor mijn neus loslaat. Daarbij begint die wollen kleding behoorlijk te jeuken.'

foto internet

Schrijfcursus: we kregen een plaatje van de aardappeleters van van Gogh toegeschoven.
Opdracht: maak een rijtje van alle details die je op het schilderij ziet, wacht op een associatie en probeer daar een verhaal van te maken. Mijn verhaal kwam goed uit de verf. Kreeg het retour met één geschrapte overbodige zin. De schrijfcoach wil nu weten hoe ik op de fotograaf kwam. Eerlijk gezegd weet ik dat niet goed. Ik vermoed dat het laatste detail wat ik opschreef

'sombere lichtinval' daarvan de oorzaak is.

La clochette

Gisteren zocht ik een klusje waar ik een tijdje bij moest staan.
In verband met rugklachten bevalt langdurig zitten niet erg dus zoek ik afwisseling in houding. Voor jullie met wijze raad komen, ik weet wat er mankeert. Doe braaf mijn oefeningen die ik veronachtzaamd had omdat het wel goed ging en ik slik pijnstillers om te kunnen ontspannen, want een verkeerde houding aannemen helpt zeker niet.
Maar wat ik eigenlijk wil laten zien is het resultaat van dat klusje.

Het is zeker 45 jaar geleden dat ik ergens in Frankrijk op een brocantemarkt een versleten tafelbel kocht. Het ding was verweerd en er zat een enorme scheur in de onderrand. Hoewel het klepeltje intact was kwam er door die scheur geen geluid meer uit. Maar ik viel voor de sierlijkheid van dit attribuut wat misschien wel op een tafel met chique linnen dienst had gedaan.
Al die jaren is de bel bij me gebleven en heeft voor de sier op diverse plekken gestaan. Aangezien ik niet erg poetserig ben ging het aanzien van de bel in de loop der jaren nog verder achteruit. Onlangs las ik op het blog van huisvlijt https://www.huisvlijt.com/ iets over soda, aluminium folie en kokend water. Je zou daar zilveren voorwerpen weer glanzend mee krijgen.
Mijn bel is niet van zilver maar ik waagde het middel toch te proberen.
Erger dan nu kon het niet worden en kijk dit is het resultaat. Je zou bijna wensen dat de barst geheeld was, er mooi tafellinnen op tafel ligt en dat ik de butler bel om mijn glas wijn bij te schenken.  

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Voetstapjes in de sneeuw

Kerstmis komt met rasse schreden nader. Terwijl ik een klein kerstboompje optuig gaan mijn gedachten terug naar mijn vroege jeugd. Ik kan me niet herinneren dat in de jaren vijftig van de vorige eeuw veel spektakel van het kerstfeest wordt gemaakt. Kerst is een christelijk feest waarbij de geboorte van Jezus, redder van de wereld, wordt gevierd. Op zondagsschool is er warme chocolademelk, een sinaasappel en niet te vergeten het boek van W.G. van der Hulst “Voetstapjes in de sneeuw”.
Voor in de kerk staat een enorme kerstboom. Het is een indrukwekkend gebeuren als je als kind mee mag naar de kerstnachtdienst waar ”echte“ kerstliederen worden gezongen. De nacht is stil en heilig, herdertjes liggen in het veld, engelen zingen een loflied en de organist gaat tot slot vol op het orgel met "Ere zij God". Je kinderbrein kan het amper vatten, maar het blijkt een onuitwisbare ervaring.

Thuis wordt Kerstmis sober gevierd met een boom met echte kaarsjes in metalen knijpertjes. Dunne gedraaide kaarsjes met weinig branduren en lekken als de beste. In verband met brandgevaar staat een emmer met water binnen handbereik. Aan cadeautjes en overdadig eten doen we niet.
Het eten is wel ietsje luxer dan normaal maar van ingewikkelde recepten en overdreven tafelversiering is geen sprake.
Gestoofde peertjes is een vast onderdeel op het menu. Als toetje komt uit de stenen puddingvorm Griesmeelpudding met bessensap.

In mijn herinnering ligt er in die tijd rond de kerstdagen ook altijd sneeuw. Sneeuw is feest. Grote vlokken die niet meteen smelten. De hele straat ziet wit, alle geluid wordt gedempt. Tijd voor een sneeuwpop, glijbaan en elkaar bekogelen met sneeuwballen. Wij kinderen mogen ‘s avonds nog even buiten spelen en doen dat naar hartenlust. Wie op het onzalige idee is gekomen weet ik niet meer maar we besluiten met een stel buurtkinderen een stapel sneeuw te bouwen tegen de voordeur van de overburen. Als de berg hoog genoeg is belt een van ons aan en rent naar de schuilplaats (de zijkant van de huizenrij aan de overkant) waar de rest van de deugnieten zich al heeft verschanst.
De voordeur draait naar binnen open en het laat zich raden wat er met de berg sneeuw gebeurt. Stikkend van de lach zien we hoe het drama zich voltrekt. Maar de lol verdwijnt als sneeuw voor de zon.
De buurman doet niet eens een poging om te ontwaren wie deze grap met hem heeft uitgehaald en waar die vandalen uithangen. In het schijnsel van de lantaarnpaal voor zijn huis veegt hij zwijgend de berg sneeuw zijn voortuintje in. Wij zijn nog zo naïef dat we niet bedacht hebben dat "voetstapjes in de sneeuw” verraden waar wij ons verstopt hebben.

foto internet

Opwarming

Eind jaren 50 van de vorige eeuw wordt in de bodem onder de provincie Groningen een gigantische gasbel gevonden. In de jaren 60 gaat heel Nederland op de schop om ieder huishouden en elk bedrijf van gasleidingen te voorzien. Door de vondst wordt ook de jonge, kersvers gehuwde Harry opgestuwd in de vaart der volkeren. Met het aardgas stroomt de vooruitgang in Harry's huis en leven binnen. De kruik die zijn bed voorverwarmt en de dikke sokken die hij aan zijn koude voeten schuift raken geleidelijk aan in onbruik. Hij laat zich het gemak niet vergallen door een rapport dat al in een vroeg stadium waarschuwt voor bodemdaling en mogelijke aardbevingen.
Het geschrift verdwijnt in een hele diepe la.
Op verjaardagen steken zijn zusters elkaar de ogen uit met hun snoeverij over de Jaarsma gashaard. Ook bij Harry is de zwarte kolenkachel met zijn gezellige rondingen vervangen door een vierkante doos in twee saaie kleuren grijs. Het stemt hem tevreden dat hij de voorraad gasbussen niet meer op peil hoeft te houden. Het aardgas uit Groningen stroomt voortaan gewoon uit de muur naar het tweepitsgastoestel. Hij moet alleen zijn nostalgische vrouw Hermien nog zover zien te krijgen dat ze het petroleumstel de deur uitdoet.
Ze heeft in de Libelle gelezen dat je het als versiering in de vensterbank kunt zetten. 'Sommigen zetten er zelfs een plant op', zegt Hermien. Met moeite voorkomt hij dat ze de vieze kolenkit grondig uitsopt om er een paraplubak van te maken. De houten kolenbak in de schuur heeft hij al afgebroken.
Dat de kolenhandelaar zijn bedrijf verliest en moet omscholen ziet Harry als vooruitgang. Met het aanleggen van de gasleidingen is er werk genoeg te vinden. 'Wat let de man om gasfitter te worden.' Harry ligt er ook niet wakker van dat door de sluiting van de mijnen veel Limburgers zonder werk komen te zitten. Harry en Hermien kunnen zelfs wat later opstaan, want met één draai aan de knop is de woonkamer snel verwarmd. Harry raakt zo snel aan de luxe gewend dat hij maar al te graag vergeet dat deze mensen zich stoflongen hebben gegraven om zijn tochtige huis met enkele beglazing te verwarmen. Ondanks de Club van Rome, die in 1968 al begint te waarschuwen over de uitholling van Moeder Aarde, vindt elke nieuwe uitvinding in het huishouden van Harry en Hermien zijn weg. De voorraadkast staat vol met plastic flessen. Ze gebruiken elk hun eigen tandpasta en shampoo. En bij een schappelijke deal van de garage ruilt Harry zijn auto graag om voor een groter exemplaar. Het kan niet op.
Als ze zestig jaar na de vondst van de aardgasbel op hoge leeftijd eindigen met dubbele beglazing in de sponningen, zestien zonnepanelen op het dak en een elektrische auto voor de deur zijn ze meer dan tevreden dat ze zo milieubewust zijn. Hopelijk is het niet te laat nadat ze jarenlang hebben meegewerkt om Moeder Aarde naar de Filistijnen te helpen.

Nu zij, na ruim 60 jaar uitholling en verstikking, krachtig aan haar stutten trekt worden de gebruikers wakker. Wie niet horen wil en waarschuwende rapporten verdoezelt moet maar voelen. Letterlijk en figuurlijk werpt zij haar verspillers terug naar vroeger tijden.
Ze dwingt ze gas terug te nemen. De kraan moet dicht. Ook Harry en Hermien doen hun best energie uit andere bronnen te halen. Ze trekken sneller een dikke trui aan, doen 's avonds de gordijnen weer dicht en zetten de verwarming wat vroeger een standje lager. De warme kruik en de dikke sokken van destijds hebben plaats gemaakt voor een elektrisch dekentje dat aan het voeteneind van hun bed voor een warm welkom zorgt. 

De schrijfveer van vandaag is : Hou het heel.
Hij valt mooi samen met de schrijfopdracht voor de schrijfcursus.
Schrijf over een omstandigheid die bepalend is geweest en die de vraag opwerpt hoe het verder zal gaan.

WE-300

François

'Heb je het al gehoord? François is er vandoor.'
'Hoe zo, vandoor?'
'Nou gewoon, afgenokt, de hooggehakte kuierlatten genomen.'
'Ga weg, ervan tussen met de Noorderzon?'
'Ja zoiets.'
'Opgestapt, met stille trom?'
'Nee dat niet helemaal, er lag wel een soort afscheidsbrief op de keukentafel.'

'Ik ben er helemaal klaar mee, voortdurend dat gezanik aan mijn kop. François, doe niet zo overdreven. François, aangeplakte wimpers staan je niet. François, ik mep je in elkaar als ik je nog een keer met make up op je wangen zie. Jullie behandelen me als een vreemd wezen dat je zo snel mogelijk over de dorpsgrens wilt duwen. Ik vertik het nog langer om het getreiter te ondergaan en buitengesloten te worden. Deze mens houdt het voor gezien. Doe geen moeite mij over te halen. Ik ben niet van plan ooit weer thuis te komen. Wees gerust ik zal het tijdelijke niet voor het eeuwige verwisselen, daarvoor vind ik het leven veel te leuk. Maar dat ik mezelf niet kan zijn daar heb ik schoon genoeg van. Jullie hebben me allemaal aan mijn lot overgelaten. Nooit ben ik serieus genomen. Niemand wil mij zien zoals ik werkelijk ben. Een dorpsgenoot die soms een beetje overdreven buiten de lijntjes kleurt, maar dat hoort nou eenmaal bij een dragqueen. Als ik op pumps wil lopen is dat mijn zaak. Zonder afscheid te nemen reis ik af naar een plek waar ik welkom ben en waar ze niet constant op me letten en commentaar leveren, een plek waar ik wel wordt geaccepteerd om diegene die ik ben, waar ze niet opkijken van een dragqueen meer of minder. Ik wil nooit meer de wijk hoeven nemen omdat ik niet aan de zogenaamde norm voldoe.
Spijtig dat jullie mijn gedrag niet tolereren en mij het dorp uit jagen.' 

De WE-300: schrijf in 300 woorden over een woord dat in het stuk niet genoemd mag worden. De WE van september lag nog op de plank. Vertrekken was toen het woord. In november is het woord vallen gekozen. Ik heb de WE van september wat aangepast en een combinatie gemaakt. Voor meer informatie:
https://platoonline.wordpress.com/2023/11/08/we-300-november/

Sjaantje

 'Ik ben Sjaantje en behoor tot het geslacht van de buikpotigen met de exotische naam gastropoda. Hoewel ik uitermate schaars gekleed ga zal ik met mijn huiveringwekkende uiterlijk geen schoonheidswedstrijd winnen. Vanwege mijn niet te stillen honger ben ik in de wereld van de flora een niet graag geziene gast. In bloemperken en moestuinen ga ik mij flink te buiten en laat daar zichtbaar gaten vallen. Traag als ik ben zien ze me in de wereld van de fauna graag rondkruipen. Niet in staat me snel uit de voeten te maken loop ik groot risico ten prooi te vallen aan de glibberige bek van een pad of de scherpe snavel van een merel die in mij een smaakvol hapje zien.

Om van het ene naar het andere perk te komen en om voor dat gespuis ongezien te blijven sleep ik mijn weke lijf zoveel mogelijk in het donker voort. Dagen nadat ik ben langsgekomen zijn nog glinsterende sporen in bochtige patronen te zien. Bij een wedstrijd lijntrekken zou ik hoge ogen gooien, waarbij ik op gejuich van eigenaren van sier- en moestuinen niet hoef te rekenen.

Zij haten mij tot op het bot omdat ik met verve stokroosbladeren tot de nerf toe afkluif en als toetje een flinke portie van de hosta naar binnen slobber.

In hun moestuinen vreet ik alles wat voor mijn glibberige snoetje komt en knaag me niets ontziend een weg door de zorgvuldig ingezaaide groenten.

Pas nog ben ik samen met een stel familieleden op een nacht belaagd door zo'n tuinder met groene vingers. Ik hoor nog zijn stem; "Wat dachten jullie kale slijmjurken. Het is donker hij ziet het toch niet, laten we de kooltjes en kropsla eens te lijf gaan. Valt tegen hè dat deze tuinman 's nachts op inspectie gaat. In mijn moestuin eet niemand zich ongestraft zijn buikje rond." De wreedaard heeft een deel van mijn familie verdronken. Zelf kon ik ternauwernood ontsnappen.

Uit pure wraak heb ik 600 eitjes achtergelaten. Ik heb het heft in eigen hand genomen, wij Gastropodas zijn namelijk genderneutraal en uitgerust met zowel vrouwelijke als manlijke attributen om ons volk in stand te houden.
Als zich geen leuke bloterik voor een langdurige vrijpartij in slakkengang aandient zetten we zelf ons kroost af. De tuinman die denkt ons te kunnen uitroeien met zout of door verdrinking komt bedrogen uit.
Zijn zaaigoed valt ten prooi aan mijn nazaten, zowaar ik Sjaantje heet.'

foto internet

WE-300

 Klim naar de hemel

'Dag God, is het nog ver reizen voor ik mijn bestemming heb bereikt?'
'Goedendag, wie bent u als ik vragen mag? U komt hier onverwacht aanwaaien, zeker geen gebruikgemaakt van de normale toegangspoort?
Een enkeling waagt dat wel meer, die klimt langs de Jakobsladder illegaal naar boven, maar die laat ik niet zonder slag of stoot toe. Ik houd er niet van om overvallen te worden door lieden die hier nog niets te zoeken hebben. Zonder mijn toestemming komt geen sterveling binnen. Maar nu u er toch bent kan ik alvast de plattegrond laten zien van de hemels die ik beheer.'
'Hemels? Zijn er meer dan?'
'Elke nieuwkomer die hier instroomt heeft keus uit zeven hemelen.
De eerste is klein, de mensen die er blijven houden van gezelligheid, zijn snel tevreden en al op leeftijd.
De tweede heeft een tuin, daar vertoeven de mensen die van tuinieren houden.
De derde heeft ook een moestuin, uitstekend geschikt voor liefhebbers van biologisch voedsel.
De vierde lijkt op een dorp met kleine winkels en de leveranciers aan huis, daar blijven veel mensen van het platte land achter.
In de vijfde zijn een theater en een bibliotheek toegevoegd, u treft er vooral, acteurs, schrijvers en lezers.
In de zesde gaat het er vrolijk aan toe. Er zijn restaurants, een muziekhal en er is een kleine wietplantage. Daar eindigen veel muzikanten en hun aanhang.
Behalve godsdiensttwisten herbergt de zevende hemel alles wat u ook op aarde aantreft. Die is het meest in trek. Ik weet niet waar uw voorkeur ligt want ik heb me nog niet in u verdiept. Wat zegt u? U komt alleen ter oriëntatie.
U hebt geluk de laatste engel van vandaag vertrekt zo meteen om beneden een verlate zending op te halen. Goeie reis en tot later.'

foto van internet weer online

WE-300: Schrijf over het woord bestormen zonder het woord te noemen.
Voor meer info en verhalen: https://platoonline.wordpress.com/we-300/

Een ei hoort erbij

Aan de voet van de vuurtoren in Egmond aan Zee bevindt zich restaurant ‘Zeeschuim’. Eigenaar Sjef Kokkel zit met zijn tante Wiertje, tevens zijn souschef, aan een tafeltje aan het raam. Het uitzicht over strand en zee boeit het tweetal niet. Tussen hen in ligt de menukaart van het winterseizoen die, met het voorjaar voor de deur, aan vervanging toe is. Sjef en Wiertje zijn het eens dat de erwtensoep met stokbrood moet wijken. Menig strandwandelaar heeft zich daaraan tegoed gedaan, het ging er zogezegd in als koek.
Maar binnenkort zal er beslist vraag komen naar minder zware kost.
Wiertje vindt dat de 'Tosti Extra', waaraan meer kaas en ham is toegevoegd, moet blijven. Die is geschikt voor de gast die voor de snelle hap komt om daarna de strandwandeling te vervolgen.
Voor de clientèle die wat langer blijft om van het uitzicht te genieten of onder genot van een drankje met vrienden wil bijkletsen is een lichte lunch aan te bevelen of nog beter, gerechten die je de hele dag kunt serveren.
‘Wat denk je van een gewone uitsmijter?' wil Sjef weten.
Wiertje haalt haar neus op, een dergelijk gerecht is geschikt voor de kaart van eetcafé 'De Branding'. Uit haar keuken komt geen ordinair spiegelei. Het moet op zijn minst, net als de tosti, iets speciaals hebben zodat de gasten niet alleen het uitzicht, maar ook het ei als het ware beleven.
‘Wat nou beleven, een ei is een ei en moet gewoon lekker smaken, van geneuzel over beleven gaat mijn omzet niet omhoog. Er komen hier strandwandelaars en hopelijk straks flink wat badgasten met gezonde stevige trek. We zijn geen sterrenrestaurant, hoewel ik moet toegeven dat jij de sterren van de hemel kookt.’
‘Sjef, er komen in het zomerseizoen ook trendy gasten. Dertigers die dure bladen lezen en elkaar gek maken met nieuwe trends. Die komen niet om hun chique schoenen vol zand te laten lopen, die willen op het terras zitten en gezien worden. Gasten met extra geld in de knip. Als je die te simpele kost voorschotelt blijven ze weg en zitten ze in Bergen voor je er erg in hebt.
Onze kaart moet voor elk wat wils bieden, maar wel de kaart van de snackbar en het eetcafé overstijgen.
Ik stel voor: Brood naar keuze, besmeren met een pesto van gemalen Hollandse garnalen en zeegras, daarop een bedje van zeekraal en vervolgens een spiegelei met een snufje zeezout. Drankadvies een bijzonder biertje of een glaasje droge witte wijn. We zorgen desgewenst ook voor speltbrood dat schijnt bij het jonge volk nogal in trek te zijn. We vragen je meest kritische vrienden voor een proeverij en als die hun mening hebben gegeven en ik deze nieuwigheid heb verfijnd voegen we jouw wens toe aan de menukaart.’

En zo gebeurt het dat er gedurende twee avonden voor speciale gasten spiegelei uit de keuken van restaurant ‘Zeeschuim’ komt.
Het eindresultaat komt na enig wikken en wegen van de ingrediënten op de menukaart als ‘Uitsmijter van Jewelste’ en is vanaf de eerste dag een veelgevraagd gerecht. Als een culinair journalist een positief artikel over de uitsmijter schrijft kan de stemming niet meer stuk.
De aanloop naar het zomerseizoen is goed begonnen.

Na een bedrijvig weekend zitten Sjef en Wiertje ’s avonds laat met een drankje op hun terras na te praten. Ze zijn tevreden over het succes van de nieuwe menukaart. Vuurtoren Jan van Speyk strijkt zijn licht over de spiegelgladde zee en ziet dat het goed is.

De schrijfveer van vandaag: 'Het hogere segment'.
Voor de goede orde restaurant 'Zeeschuim' is aan mijn fantasie ontsproten en komt voor in de verhalencyclus van de gezusters Zandvlo Miet en Griet die sinds 2017 van een winterslaap genieten. https://ferrara-mietengriet.blogspot.com/
Iedere overeenkomst met een restaurant op de bewuste plek berust dus op toeval. 

WE-300

 'Ferrara, hier spreekt je geweten. Ik neem de vrijheid de WE-300 nog even onder je aandacht brengen. De maand is halverwege, iedereen heeft zijn best gedaan op de meest exotische stukken. De een stak een vingertje op terwijl een ander het juist kwijtraakte. Er kwamen drie hooggeleerde heren op kamelen voorbij draven. Herman Finkers noemt ze in zijn kerstverhaal  'drei kluge leute'. Een tijdmachine met drie illustere figuren koos de ruimte en er waren intelligente jongetjes. Zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Van jou staat er dit keer niets. Mag ik je erop attenderen dat de deelnemers aan deze uitdaging dat niet van je gewend zijn. Trouwens is het je opgevallen dat behalve Plato het allemaal vrouwen zijn die hun fantasie de vrije loop laten, maar dit terzijde.

'Doe me een lol. Laat me met rust. Ik sta na zeven weken vakantie niet echt in de schrijfstand. De caravan moet schoon naar de stalling, er moeten wassen gedraaid en gestreken, boodschappen gedaan, de tuin moet op orde gebracht. Schrijven komt op het lijstje niet voor.'

'Wat een flutsmoes. Je hoeft al die karweitjes niet alleen op te knappen. Je hebt een wasmachine, een droger, een strijkijzer en het allerbelangrijkste je hebt meneer F. die zijn handen laat wapperen. Geef nou maar toe dat jullie huishouding al na vier dagen op regel was. Tijd genoeg om een WE-300 te schrijven. En niet jammeren over gebrek aan inspiratie zo moeilijk is dat woord niet. Daarbij komt die wijsgerige uitdager over veertien dagen met een nieuw woord om op te kauwen.' 

'Ja, steek jij je belerende vingertje maar op om te laten zien hoe je me in de hoek drijft. Je knaagt en zeurt al dagen aan mijn hoofd. Ik heb je wel begrepen. Het is geen hoogstand, maar ik heb meegedaan.'

WE-300: schrijf in 300 woorden over het woord wijzen zonder het woord te noemen. Voor meer info en verhalen:https://platoonline.wordpress.com/we-300/

Terug naar de zolder

Als Marius de laatste krakende traptrede achter zich heeft gelaten, duwt hij met de neus van zijn schoen de kierende zolderdeur voorzichtig verder op. Door een scheur in het  donkere gordijn dat voor het enige raam hangt, glijdt een dunne streep zonlicht over de stoffige vloer. Voorzichtig stapt hij over de drempel. Zou het nog net zo benauwend zijn als vroeger toen hij er, tegen zijn zin, wel eens speelde met zijn neefje dat hem angst aanjoeg met enge verhalen over geesten die er zouden wonen. Om zijn vage angstgevoel te bedwingen laat hij de deur openstaan. Behoedzaam loopt hij naar het midden van de zolder. Het diepe profiel van zijn sneakers maken grillige patronen in het stof. Waar de lichtstreep eindigt blijft hij staan en geeft zijn ingehouden adem de vrije loop. Langzaam draait hij om zijn as. Het weinige aan huisraad dat hier tijdens zijn jeugd al stond staat nog op zijn vaste plek. De muffe geur van stro onder de zitting van de antieke stoel, dringt zijn neus binnen.
Vanaf  de plek waar hij staat ziet hij dat muizen gaten in de vergane stof hebben gevreten. Ongedierte ... meteen zet de vage angst die hij voelde zich vast in zijn lijf. De opgezette kop van het everzwijn hangt nog altijd naast de verweerde spiegel. De donkere ogen kijken hem bloeddorstig aan. Op de vacht van de jachttrofee van zijn opa bewegen een paar zwarte bromvliegen. Bij een van de de oren vormen de afgezette eitjes een witte laag. De geur van verrotting valt niet te ontkennen. Tussen de slagtanden hangt een harige spin van formaat roerloos in het centrum van zijn web op prooi te wachten. 
Boven Marius zijn hoofd maakt een kleine vleermuis zich los van de hanenbalk. Verstijfd van angst staat hij aan de rand van een opgerold tapijt. Zijn gespannen zenuwen zetten alle zintuigen op scherp, maar zijn reactievermogen is tot het nulpunt gedaald.  Marius slikt en strijkt met zijn tong over zijn bovenlip, angstzweet laat een zoute smaak achter. Hij merkt dat de streep zonlicht in felheid toeneemt en de verweerde spiegel in een spookachtige glans zet. Ziet hij het goed? Zweeft het vage contour van zijn grootmoeder vanaf de spiegel naar hem toe? Ze strekt haar doorzichtige handen naar hem uit.  Met een ijzige gil komt hij uit zijn starre houding en neemt een sprong naar de deur. Zijn schoen haakt in een losgeraakte rafel van het tapijt. Voor zijn lichaam met een doffe klap het stof op de houten vloer doet opdwarrelen gaat bij Marius het licht uit.  

De schrijfveer van vandaag is "Weerzinwekkend"
Een opdracht voor schrijfcursus van het afgelopen seizoen moest gaan over een enge zolder. Ook dit stuk lag te wachten op een geschikt moment om te plaatsen.

Don Juan (slot)

De jaren verstrijken. Met Mieke heeft ze sporadisch contact, ze vergeten elkaars verjaardagen niet en met kerst gaat er een kaart over en weer met daarin het laatste nieuws. En dan valt er na 35 jaar een uitnodiging voor een reünie op de deurmat. Ze denkt meteen aan Maurits. De jongen waarmee ze een kortstondige kalverliefde beleefde. Je eerste vriendje vergeet je niet.
Hem zou ze nog wel eens terug willen zien.
Al is ze al lang niet meer dat naïeve, preutse kind van toen, toch stapt ze met enige spanning in haar lijf de feestzaal binnen. Daar staat hij in volle lengte met een brede grijns op zijn gezicht. Razend snel registreert ze dat hij nog steeds een leuke vent is. Meteen is er die klik, het voelt vertrouwd. Dit keer hoeft Marius niet subtiel te bewegen, ze omhelzen elkaar als oude vrienden en heffen het aangereikte glas op het weerzien.
Ze vertellen elkaar over hun carrières en de keuzes die ze hebben gemaakt, hun huwelijken en de inmiddels volwassen kinderen. Trots vertelt ze dat haar eerste kleinkind in aantocht is.

Wanneer haar oude hartsvriendin Mieke in de deuropening verschijnt, kan het feest niet meer stuk. Voor haar is, met deze twee belangrijke mensen uit haar jeugd, de reünie al meer dan geslaagd. Natuurlijk wordt er met een flink aantal oude bekenden langdurig bijgepraat, maar uiteindelijk staan ze samen aan het buffet een maaltijd op te scheppen en strijken met Mieke aan hetzelfde tafeltje neer. Heel even ziet ze de cafetaria weer voor zich. Fats Domino ontbreekt vandaag. Na afloop van de reünie omhelzen ze elkaar opnieuw.
Een fantastisch weerzien. Voor herhaling vatbaar, zeggen ze.
Daar blijft het bij. Gelukkig heeft ze de foto’s nog.

Om misverstanden te voorkomen. Het kleinkind is inmiddels 23 jaar.
Met Mieke is er nog steeds contact zoals boven beschreven.
Met Maurits zijn de banden niet meer aangehaald.

Don Juan (vervolg)

Na een rusteloze nacht vol Maurits rijdt ze de volgende dag, samen met Mieke, nerveus naar school. Ze durft niet te vertellen van haar verovering, laat staan dat ze om advies vraagt wat ze straks op het schoolplein moet doen en zeggen als haar verkering daar staat. Moet ze hem zoenen waar de hele school dan getuige van is? Ze ziet de jaloerse blikken al voor zich.
Misselijk van de zenuwen fietst ze het schoolplein op. Op het hoekje van de fietsenstalling staat Maurits. Hij zwaait naar haar en knipoogt. Ze bloost en geeft een verlegen grijns terug. De eerste hindernis is genomen. Opgelucht loopt ze met Mieke naar hun klaslokaal.

Vanaf die dag is ze regelmatig in gezelschap van Maurits. Ze zitten meestal tussen de klasgenoten in de cafetaria, waar Fats Domino uit de jukebox knalt. Soms zitten ze apart en smoezen, onder het wakend oog van de cafetariahouder, met hun hoofden dicht bij elkaar. Naïef laat ze Maurits niet verder komen dan een arm om haar schouder, hand in hand lopen en een beetje zoenen.
Hoe verliefd ze ook is na een aantal weken wordt de druk haar te groot, ze is te jong en nog niet aan een verbintenis toe ook al is dat met de leukste jongen van de school. Ze wil zich vrij met iedereen kunnen bewegen zonder gevoelens van verplichtingen naar één persoon. Wanneer Maurits ook nog eens aangeeft wel steviger te willen zoenen maakt ze met een bezwaard hart een einde aan de vrijage. Mieke krijgt gelijk, ze is een schijtebroek in de omgang met jongens. Maurits toont begrip en daar is ze maar wat blij mee. Er gaat een tijdje overheen voor zij weer een onbevangen houding vindt, maar uiteindelijk trekken ze als schoolvrienden met elkaar op. 

Als Maurits zijn diploma haalt en voor een vervolgstudie naar school in de naburige stad gaat, verdwijnt hij van haar dagelijkse radar.  Af en toe ziet ze hem nog op zijn bezorgfiets met rieten mand tijdens zijn zaterdagbaantje als bezorger bij de bakker in het dorp. Hij blijft een aardige vent, maar van verliefdheid is geen sprake meer. Wanneer ze zelf, met het diploma op zak het dorp verlaat om de opleiding tot verpleegkundige te volgen en verplicht in een zusterhuis gaat wonen, verdwijnt Maurits voor goed uit het zicht. 

Aanstaande zondag de slotaflevering.