Van alle losse spulletjes op het houten kastje in de slaapkamer van mijn moeder is alleen het setje sieraden bewaard gebleven. De geslepen hanger van carneool en de bijpassende oorknoppen liggen al jaren in mijn sieraadkistje.
Gekleed in haar eigengemaakte jurk van grijsblauwe glanzende stof en met het donkere haar in een enorme knot op haar achterhoofd komen de bruin gekleurde sieraden mooi tot hun recht. In mijn ogen ziet ze eruit als een rijke mevrouw. Op dat moment in haar leven is het echter haar enige set sieraden dat ze bezit. Ze draagt het alleen op zondag en bij een enkel feest dat ons gezin te beurt valt. Op het kastje ligt ook een goudkleurige poederdoos met een zacht sponsje waar ik mijn frisse wangen wel eens mee mag insmeren. Ze gaan er prompt dof van zien. Naast de poederdoos is er de knalrode lippenstift die ik met graagte hanteer, hoewel dat goedje op mijn lippen niet lang blijft zitten. Met de paarse bus waarin Vinolia talkpoeder zit weet mijn kinderhand wel raad. Ik strooi er zo rijkelijk mee rond dat het zeil op de slaapkamervloer er wit van ziet. Mijn moeder maakt geen bezwaar tegen mijn drang tot versieren, maar op de sieraden ligt een verbod. Natuurlijk probeer ik op een dag stiekem de oorknoppen uit. Met de schroefdraad aan de achterkant draai ik de bruine bolletjes zo stevig vast dat mijn oorlelletjes er paars van kleuren. Pijnlijk zijn ze ook. Ik probeer de opsmuk los te draaien, maar in paniek draai ik de schroefjes nog strakker aan. Huilend van pijn roep ik mijn moeder te hulp. Zoals wel vaker gebeurd als ik iets doms uithaal, schiet ze eerst in de lach voor ze me van de pijnduiveltjes verlost. Met een nat washandje koelt ze mijn pijnlijke oren en leert me het gezegde. ‘Wie mooi wil gaan, moet pijn uitstaan.’ Af en toe gebruik ik de oorknoppen nog. Het laat zich raden waar ik aan denk als ik de schroefdraad voorzichtig aandraai.
foto ferrara
De schrijfveer voor vandaag schuift een herinneringslade open.
Wie meer wil weten over dagelijkse schrijfveren klik op het schrijfveertje rechts op de pagina.
ja, mooi! en wat herinner je je dan veel dingen, zo zintuiglijk en precies
BeantwoordenVerwijderenMooi! Ik ken die steen helemaal niet. Ook een mooi verhaal en je had een lieve moeder
BeantwoordenVerwijderenDat laatste is absoluut waar.
VerwijderenWat een mooie set. Je hebt er een leuk verhaal bij, dat maakt het nog mooier.
BeantwoordenVerwijderenIk herinner me weinig van mijn ouders, wel van mijn opa, dat zal me altijd bijblijven.
BeantwoordenVerwijderenWat heerlijk om je zulke dingen te kunnen herinneren. Sfeervol beschreven.
BeantwoordenVerwijderenWat een mooie herinnering! Ik geef weinig tot niets om sieraden maar draag zodra ik de deur uit ga een ring van mijn oma.
BeantwoordenVerwijderenha ferrara,
BeantwoordenVerwijderenwat een prachtige set.
Dat je die nog hebt is van grote waarde.
Mijn moeder had overigens de zelfde hanger. Kan de naam van de (half-) edelsteen niet vinden. Jij wel?
Groetjes!
Uit ervaring weet ik dat een linkje niet werkt bij beantwoorden, maar ik zet het hier toch maar neer. https://nl.wikipedia.org/wiki/Carneool.
VerwijderenDe oude Nederlandse naam is kornalijn, misschien helpt dat.
Wat een schattige knopjes! Ik kan me voorstellen, dat die aantrekkingskracht hadden op jou als kind. (en nu ook nog!)
BeantwoordenVerwijderenMooi hoor, en fijne herinneringen.
BeantwoordenVerwijderenBeeldschoon setje, en wat een geweldige herinnering schrijf je erbij.
BeantwoordenVerwijderenGeen idee of er nog oorknopjes te koop zijn met deze bevestigingsmethode, dan zou ik me er misschien ook nog eens aan wagen.
Even nog iets over die linkt, die werkt wél als je hem eerst selecteert en dan rechts klikt op "koppeling openen".
Wat een lieve herinnering, gelukkig dat moeder er voor je was.
BeantwoordenVerwijderenAls kind wil je toch ook die dingen uitproberen, moeder draagt het namelijk ook. Hans
Hartverwarmende herinneringen.
BeantwoordenVerwijderenWat bijzonder dat je deze sieraden van je moeder nog hebt. En helemaal vanwege de herinneringen die eraan vast zitten.
BeantwoordenVerwijderen