Gulliver (5)

De avond dat de "Quo Vadis" met stuurman Koos aan het stuurwiel de Perzische Golf opvaart, zit de rest van de bemanning bij Gaston in de keuken. Alle mannen zijn alleenstaand en ze vormen een vast team in dienst van een jachtbouwer die wereldwijd opdrachten krijgt. Ze hebben in Dubai een week om een volgende opdracht af te wachten. Als het jacht in aanbouw niet klaar is gaan ze voor onbepaalde tijd naar huis. Voor Eusebio en Fillippe is dat Spanje, Gaston gaat naar Frankrijk en Koos en Tjibbe reizen naar Nederland. Normaal gesproken zijn de mannen in opperbeste stemming dat ze na lange tijd weer voor een poosje vaste grond onder de voeten hebben en maken ze de laatste avond op zee plannen voor een weekje vertier in de stad waar ze aanmeren. Maar dit keer zitten ze in mineur bij elkaar. Het eind van deze reis is zo anders dan ze gewend zijn. Ze zijn gehecht geraakt aan de vondeling op zee en ze zien ertegen op hem in Dubai achter te laten.

Eusebio heeft gewacht tot Gulliver slaapt en voegt zich bij het gezelschap.
In zijn handen houdt hij een propje nat wasgoed. 'Ik heb Gulliver zijn kleertjes gewassen zodat we hem goed verzorgd kunnen overdragen.'
Fillippe roert driftig met een lepeltje in een glas met hete thee. 'Ik wil hem niet overdragen. Kunnen wij niet voor hem blijven zorgen?' Tjibbe schudt zijn hoofd. 'Hoe denk je dat te doen, we zitten meer dan de helft van het jaar op zee. Gulliver is geen scheepskat die je in een reismand van hot naar her kunt meenemen. Goede opvang en stabiliteit in zijn jonge bestaan is het belangrijkste. Het joch heeft helemaal niemand behalve ons. Maar wij hangen, buiten ons leven op zee, als los zand aan elkaar.'

Gaston vraagt aan Tjibbe. 'Waar gaat Gulliver naar toe? Is er een pleeggezin dat voor hem wil zorgen. Gaat hij naar een weeshuis? Wie zal daar dan pannakakkus voor hem bakken? Waarschijnlijk weten ze niet eens hoe ze gemaakt worden.'
'Dat kunstje kun jij ze mooi leren in je vrije week. Ik heb bericht gekregen dat Gulliver voorlopig in een weeshuis wordt geplaatst. Wereldwijd wordt een zoektocht naar eventuele familie opgestart en als zich na verloop tijd niemand meldt wordt er een pleeggezin voor hem gezocht. Ik stel voor dat we hem in onze vrije week dagelijks bezoeken en dat we ervoor zorgen dat hij goed in de kleren komt, maar hij moet weten dat we hem iedere dag achterlaten in het weeshuis. Dat is de enige manier om hem te leren dat hij niet bij ons kan blijven. Gaston kan de kok leren zijn lievelingskostje te maken en we zullen ze op het hart drukken dat zijn fles van levensbelang voor hem is. Na die week sturen we hem vanuit huis of welk land we ook aandoen regelmatig post en zodra we weer in Dubai afmeren gaan we bij hem langs. Natuurlijk zal ik er voor zorgen dat de leiding van het huis mij op de hoogte houdt van zijn wel en wee. Het spijt me mannen, maar meer kunnen we voorlopig niet voor hem doen. Morgen dragen we hem gezamenlijk over aan de autoriteiten in Dubai. Ga slapen en bereid je voor op een emotionele dag.'