In de wachtkamer 1

De dag voor Kerst moet meneer F. twee onderzoeken ondergaan.
Gelukkig kunnen ze op één ochtend worden ingepland.  Alleen moet tussen de onderzoeken een rustpauze worden ingelast. Ik besluit de wachttijd door te brengen in de wachtruimte op de poli voor maag-darm-leverziekten. Het is me namelijk gelukt in de vroege ochtend op het ziekenhuisterrein een riante parkeerplek te vinden en wie zegt me, dat als ik een paar uur naar huis ga, ik weer zoveel geluk heb. Voor het geval ik me ga vervelen heb ik een leesboek meegenomen, maar ik laat het achter in de auto met het idee straks een loopje te hebben.
Oren en ogen open posteer ik me aan een hoge tafel. Uit ervaring weet ik dat je daar het prettigst zit en je kunt er prima schrijven voor het geval zich iets voordoet wat je ooit tot een bruikbaar verhaal kunt smeden. Vandaag is dat het geval. Mijn oog valt op de ruggen van een volwassen echtpaar met daarboven twee rode kerstmutsen. Ik ben niet erg in de stemming om er de humor van te zien, maar mezelf kennende zou ik het onder normale omstandigheden ook ver gezocht vinden. Maar goed ieder zijn lolletje.
Als een verpleegkundige een naam afroept komt er beweging in de mannelijke helft van het mutsenduo. Bij het zien van de hoofdbedekking zegt de pleeg. 'Ha, ik heb vandaag de hoofdprijs.' 'Nee', zegt de man. 'Die heb ik', en wijst op zijn vrolijk gemutste vrouw. Kijk dat is nog eens een liefdevol compliment.
Hij wordt meegenomen en zij vertrekt naar elders tot ze wordt opgeroepen om haar kerstman weer op te halen. Of hij na enige tijd ook goed gemutst vertrekt krijg ik helaas niet mee omdat ik een goede daad verricht, maar daarover bericht ik in het volgende blog.