Het heeft niet geholpen dat
ik stampvoetend heb geweigerd die maffe strik in mijn haar te doen. Het ding
hangt idioot scheef op mijn te kort geknipte pony. Zelfs met hulp van een bloempot
krijgt de kapper van mijn vader mijn haar niet in het goede model. Het speldje
waarmee dat malle toefje is vastgezet prikt vals in mijn hoofdhuid.
Krijsend heb ik de te grote
maillot aangetrokken, het ding kriebelt en draait palingen om mijn knieen en
enkels. Binnen de afgetrapte ballerina’s raken mijn tenen voortdurend in de
knel.
Dat lullige jurkje staat me voor geen meter. Het is het zoveelste afdankertje van mijn oudere nichtje. Aan de grote zoom te zien loop ik nog jaren in dat onding. Door gebrek aan geld is mijn moeder bedreven in het vermaken van kleding. Het hesje dat ik draag is uit de rug van de versleten winterjas van mijn oma gemaakt. Het enige nieuwe dat ik draag is de donkere uilenbril.
Ze zeggen dat het de laatste mode is. Alsof die jampotglazen al niet erg genoeg zijn.
Dat lullige jurkje staat me voor geen meter. Het is het zoveelste afdankertje van mijn oudere nichtje. Aan de grote zoom te zien loop ik nog jaren in dat onding. Door gebrek aan geld is mijn moeder bedreven in het vermaken van kleding. Het hesje dat ik draag is uit de rug van de versleten winterjas van mijn oma gemaakt. Het enige nieuwe dat ik draag is de donkere uilenbril.
Ze zeggen dat het de laatste mode is. Alsof die jampotglazen al niet erg genoeg zijn.
Je begrijpt niet dat ouders
hun kind zo de straat op durven sturen. Ze hebben echt geen idee hoe vernederend
het is voor een kind van mijn leeftijd om in deze klederdracht te worden meegesleurd
naar een feestelijke opening van een winkel waar ze enkel dure artikelen
verkopen die mijn ouders niet eens kunnen betalen.
Het ergst van alles is dat
mijn altijd jolige oom met zijn nieuwste fototoestel mij met die hebberige
menigte op de achtergrond voor eeuwig wil vastleggen. Om de boel op te
vrolijken heeft hij me kinderachtige ballonnen in de hand gedrukt. ‘Toe Wiesje
lach nou even voor de foto.’
Ik vertik het. Er valt niets te lachen als volwassenen je voor gek zetten.
De opdracht: Schrijf een innerlijk monoloog bij de foto
Ik vertik het. Er valt niets te lachen als volwassenen je voor gek zetten.
De opdracht: Schrijf een innerlijk monoloog bij de foto
Wat een geweldig verhaal heb je weer gemaakt.
BeantwoordenVerwijderenIk herken het en voel met je mee. Het is vreselijk als je kleren moet dragen waarin je je doodongelukkig voelt. Mijn moeder vond en vindt mijn buitenkant belangrijker dan het mens dat de kleding draagt.
BeantwoordenVerwijderenKnap geschreven tekst, en nog wel voor een "opdracht" ook.
We krijgen op schrijfcursus wel vaker opdrachten uit te werken aan de hand van foto's die de schrijfcoach op internet vindt.
VerwijderenSoms slaagt het stuk, zoals deze.
Ach.... "zo'n kind gun je toch een fanta" om maar eens een reclameslogan te gebruiken uit ongeveer diezelfde tijd.
BeantwoordenVerwijderenOok wel wat herkenbaarheid, als derde meisje in een gezin met 5 kinderen was de kleding ook meestal doorgeschoven spul van de oudere sussen of van andere gekregen spulletjes waar ik lang niet altijd blij van werd, net als mijn bloempottenkapsel.
In dit stuk zitten wel wat autobiografische elementen, zoals de afdankertjes, een moeder die heel goed kon naaien en de bril. (die laatste had ik zelf gekozen, is me nu nog een raadsel) ;0))
VerwijderenWat een verhaal. Knap. En och... dat kind. Wat sneu
BeantwoordenVerwijderenZo !!!
BeantwoordenVerwijderenDat had ik ook kunnen schrijven, met het enige verschil dat ik geen ooms had met een camera maar een buurman die zelf in huis een doka had grmbllll... ik herinner me elk deatil van zulke outfits maar die maillots? Nog steeds weiger ik pertinent een grijze te dragen want dat waren toen de enigen die jeukten ... en andere kleuren mocht ik niet van mijn moeder maar af toe was mijn vader iet lievers en kreeg ik een zwarte of een rode (en de witte voor de zondag niet te vergeten) ...
Ik heb het hele verhaal uit mijn duim gezogen, behalve wat autobiografische elementen, zoals bijvoorbeeld de afdankertjes. Mijn maillots waren gelukkig altijd op maat, ik draag ze nog graag in de winter.
VerwijderenOh? echt? Wow, goed geschreven dan want dat heb ik er echt niet uit opgepikt.
BeantwoordenVerwijderenIk had het kunnen schrijven zoals ik al zei omdat het precies is wat ik toen meemaakte, oudere nicht- afdankertjes etc
Maillots draag ik ook hoor, in alle kleuren, behalve grijs :-)
Ferrara,
BeantwoordenVerwijderenHoewel ik geen meisje ben en de oudste thuis was, voel ik heel goed wat je beschreven hebt. Ik (her)ken het van de verhalen uit mijn directe omgeving.
jeer
Wat goed geobserveerd én verwoord!
BeantwoordenVerwijderenDank je wel. :0))
VerwijderenWat een geweldige foto, jammer dat jij het bent. Dat enorme contrast tussen dat blije en jouw. De foto is geweldig het verhaal erachter schrijnend maar fantastisch geschreven.
BeantwoordenVerwijderenLiesbeth, ik ben niet het meisje op de foto. Het plaatje is ons aangereikt op de schrijfcursus en komt van internet.
VerwijderenDank voor je compliment.
Wederom een schitterend verhaal en je kunt wel trots zijn op je grote duim ;-)
BeantwoordenVerwijderenIk vind het een prachtige foto die heel veel vertelt.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig zijn er schrijvers als jij die het pijnlijke verhaal achter deze foto zo kunnen vertalen, Ferrara. Haar verhaal wat ze zelf niet beter had kunnen verwoorden. Hulde dus. Wat een lelijk, toegetakeld kindje is dit. Met die ballonnen enzo voor wat kansloze opsmuk. Ik vind die ‘altijd jolige oom’ op voorhand al een lul. Haags groetsel, Pierken
BeantwoordenVerwijderenHa, wat een verrassing jou hier weer eens te zien en dank je wel voor de hulde.
VerwijderenGeweldig stuk. Ik heb ook zulke foto's met een vergeelde bril die altijd scheef staat en afgebeten haren waaronder een vrij lullig voorkomen. Bij jou dacht ik meteen "helpers weg, eerste ronde.' Je zou zo maar om je heen kunnen gaan slaan.
BeantwoordenVerwijderenMaar je ziet waar zo'n foto toch goed voor is. Een leuk stuk als resultaat.