Als ik in de spiegel kijk

‘Ah, goedemorgen Ferrara, wat zie jij er verhit uit.’

‘Vind je het gek? Ik kom uit de infrarood sauna, daarbinnen is het nogal warm. 

Nu eerst uitdampen voor ik kan douchen, vandaar dat ik er nog niet toonbaar uitzie, maar bedankt voor het inwrijven. Had je nog meer? Werk het dan meteen allemaal af, zijn we voor de rest van de dag klaar.’

‘Tjonge, wat een humeur, en ik maar denken dat jij na die sauna de dag zo lekker soepel begint. Je lijf misschien, maar aan je geest is het nog niet te merken. Zeker de pest in dat de visdraadjes op je kin zo snel groeien en dat je wenkbrauwen ook wel weer een beurtje kunnen gebruiken. Zonder je bril zie jij het niet zo goed, maar ik registreer het allemaal meedogenloos. 

Net als dat rode littekentje naast je neus. 

Had dat pukkeltje gewoon laten zitten, was het vanzelf ingedroogd en verdwenen, maar jij moest er zo nodig je vingertoppen opzetten. Dom, dom, dom. En daarna het chagerijn tegen mij uithangen. Wij spiegels hebben het ook niet makkelijk. Als je eens wist wat wij allemaal zien en als dank aan verwensingen naar ons hoofd krijgen. Eigenlijk krijgen wij altijd de schuld van alle onvolmaaktheden. Het is maar zelden dat we tevreden mensen zien. Te groot, te klein, te dik, te dun, kleur staat me niet …  Er mankeert altijd wel iets.’

‘Zeur niet, ik ga douchen, mijn lijf insmeren met bodylotion, haren föhnen, kin en wenkbrauwen bewerken, oogmake up op, leuke kleren aan en daarna zie ik je weer, kijken wat je dan hebt te melden.’

‘Hmmm, valt me niets tegen, nu je mondhoeken nog in de juiste stand en je bent klaar voor de confrontatie met de buitenwereld. Prettige dag. Oh ja, voor ik het vergeet, rechtsonder in mijn rand zitten een paar vlekken, ze storen me nogal, wil je die even wegpoetsen?’

‘Morgen is het vrijdag, dan ben jij aan de beurt, tot dan.’