Zacheüs

In het dorp van mijn jeugd zet het Leger Des Heils jaarlijks een grote tent op.
Een vijftal heilsoldaten in donkere uniformen waaiert uit over het dorp om het evangelie te verkondigen en te collecteren. De mannen dragen een pet met een rode band en de vrouwen hebben een charmant hoedje met rode strik op hun hoofd.
Voor de kinderen levert het vrolijke middagen op met mooie, spannende verhalen en veel zingen. De tekstboekjes staan, naast de vrolijke liederen, vol met prachtige plaatjes met glitterbloemen. Na de zangdienst mogen de boekjes mee naar huis en ook daar zing ik: ‘Blij, blij, mijn hart is altijd blij, want Jezus is een vriend van mij, daarom is mijn hartje blij.’ 

Naast het zingen worden ook verhalen uit de Bijbel verteld waarbij ongetwijfeld het viltbord met afbeeldingen is gebruikt. Tijdens één van die middagen wordt de geschiedenis van Zacheüs in de vijgenboom verteld. Hij wilde Jezus zien om te weten wat voor iemand dat was, maar dat lukte niet vanwege de menigte. Zacheüs was klein van stuk en daarom liep hij vooruit en klom in een vijgenboom. Om het verhaal nog meer aanschouwelijk te maken mag klasgenootje Benny als Zacheüs in de tentpaal klimmen. Echt een klusje voor Benny, die bij ons als waaghals bekend staat.
Benny met zijn blonde kuif en staalblauwe ogen durft alles. Behendig klimt hij met beide armen en benen om de houten paal geklemd naar boven. Wij kijken hem vol ontzag na. Benny is Benny niet meer, voor mij is hij Zacheüs.
Maar de gladde tentpaal is geen vijgenboom en blijkbaar heeft onze verspieder niet voldoende grip op de materie want hij valt, na enige hoogte te hebben bereikt, pardoes naar beneden. Grote schrik bij zowel de kinderen als de heilsoldaten want Zacheüs blijft liggen en kermt van de pijn. Zijn ene been ligt er wat verwrongen bij.
Al snel zien de heilsoldaten er weinig heil in de voorstelling voort te zetten want dat er iets grondig mis is met Benny is wel duidelijk. Het lijkt erop dat zijn been is gebroken.
Het jeugdige publiek dat behoorlijk onder de indruk is, wordt naar huis gestuurd.
Het slachtoffer wordt met een ambulance van het plaatselijke taxibedrijf afgevoerd naar het ziekenhuis in de naburige stad.

Hevig snikkend kom ik thuis en moet met een glaasje water tot bedaren worden gebracht. Gevoel voor drama is mij blijkbaar niet vreemd. Mijn moeder wacht rustig af tot ik in staat ben te vertellen welk een verdriet mijn ziel beroert. Uiteindelijk weet ik uit te brengen; ‘Zacheüs klom in de vijgenboom, hij wilde Jezus zien en toen viel hij uit de boom en nu heeft hij zijn been gebroken.’ Voor mij is Benny op dat moment blijkbaar nog steeds Zacheüs. 
Mijn goedlachse moeder houdt met grote moeite haar gezicht in de plooi. Ze spreekt me troostend toe en zegt dat het met mijn klasgenootje vast helemaal goed zal komen.

Bureau slachtofferhulp zou vandaag de dag behoorlijk wat nazorg moeten bieden aan al die geschokte kinderzieltjes. Maar dat bureau bestond toen niet en bij mijn weten heeft niemand, behalve Benny, er een trauma aan overgehouden. Onze klas stuurt de held in het ziekenhuis regelmatig een kaartje en als hij na enkele weken weer in zijn bank plaatsneemt hangt de roem nog geruime tijd om hem heen. Of Benny na dit avontuur ooit nog tot De Heer is gekomen vertelt de geschiedenis niet.

Edward McDunn plaatste een foto m.b.t. het Leger des Heils. hier
Het opende bij mij een herinneringsluikje. Ik dacht dat ik dit verhaal al eens had geplaatst maar kon het op mijn blog niet vinden. Gelukkig bewaar ik alles dus na een speurtocht in mijn archief vond ik het terug.