In verband met modereren kan het zijn dat het even duurt voor je reactie zichtbaar is.

Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht noodlot. Sorteren op relevantieAlle posts tonen
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht noodlot. Sorteren op relevantieAlle posts tonen

zondag, augustus 15, 2021

Chris Faber epiloog

Als Chris Faber in zijn terreinwagen het zandpad van de wijngaard opdraait overvalt hem een gevoel van weemoed. Aan het eind van de oprit reiken de schoorsteentjes van de slecht onderhouden quinta naar de strakblauwe Portugese hemel. Hoe lang is het geleden dat hij in Pinhão neerstreek om met het geld dat in hij de Staatsloterij had gewonnen een bestaan in Portugal op te bouwen. Chris parkeert de wagen voor de veranda. Hij stapt uit, met in zijn ene hand de strohoed die zijn licht kalende schedel tegen de felle zon moet beschermen, met zijn andere hand drukt hij behoedzaam het portier van de auto dicht. Het is alsof hij de heersende stilte niet wil verstoren. De haveloze voorgevel van de ooit zo trotse woning staart hem bedroefd aan. De gesloten luiken hangen half uit hun verroeste scharnieren. Stroken afgebladderde verf omlijsten de kozijnen. Het doet hem pijn het huis zo verpauperd te zien. Toen hij destijds na het overlijden van zijn geliefde Jacintha het bedrijf verkocht aan de familie Flores die het bedrijf wilde voortzetten, heeft hij niet kunnen vermoeden dat hun woning er na een aantal jaren zo desolaat bij zou liggen. Traag loopt Chris naar de voordeur. Vergeefs hoopt hij dat Jacintha op de veranda verschijnt. Voorzichtig voelt hij aan de klink van de voordeur. Tot zijn verbazing is deze niet op slot. Aarzelend stapt hij over de drempel. Binnen is het donker en bedompt. De geur van stof en zand dringt zijn neus binnen. Zijn rubberen zolen laten een spoor achter in de dikke laag stof die de ooit zo glimmende plavuizen bedekt. Chris dwaalt door de kamers waar de verschoten gordijnen hem aan de stoffenmarkt in Barcelos doen denken. Het is niet de stof die hij daar samen met Jacintha heeft uitgezocht, maar toch komen er bij het zien van het vervaagde motief herinneringen aan die kleurrijke markt in hem boven. In het aangebouwde appartement waar hij in het begin van zijn Portugese avontuur heeft gewoond laaien de emoties hoger op. Hij moet moeite doen zijn tranen te bedwingen.  In de grote woonkeuken waar hij met Jacintha uren aan tafel heeft gezeten om hun zaken door te nemen, zakt hij neer op een achtergebleven stoel en geeft zijn gedachten de vrije loop.
Hij herinnert zich het gesprek met Leo, de Nederlandse wijnboer waar hij een kamer heeft gehuurd. Leo weet dat Jacintha, na het overlijden van haar man Jaime samen met haar trouwe medewerkers Carlos en Vasco, met moeite de quinta draaiende houdt. Financiële steun aanvaarden van een rijke Nederlander stuit bij haar op emotionele bezwaren. Ze voelt het als ontrouw naar haar overleden echtgenoot. Door behoedzaam te werk te gaan weet hij haar vertrouwen en dat van haar werknemers te winnen. Hij ziet zich weer zijn intrek nemen in de aangebouwde woonruimte. Jacintha’s schuldgevoel tegenover Jaime en de vrees voor dorpsroddel maken uiteindelijk plaats voor verliefdheid. Dat de pastoor een jaar later hun huwelijk inzegent vervult Chris nog altijd met blijdschap. De jaren met Jacintha worden de beste van zijn leven. Hij was dol op haar bruine ogen, de donkere krullen en de weerbarstige lok op haar voorhoofd. Met veel geduld en proeven van verschillende soorten was het haar gelukt de bierliefhebber in hem te leren een goed glas port te waarderen. De bedrijfsgebouwen waren gerenoveerd en waar nodig was nieuwbouw gepleegd. Ook het huis zelf had een flinke opknapbeurt gekregen. Er was modern sanitair aangelegd en de keuken werd vernieuwd. De voormalige woonruimte van Chris bood regelmatig onderdak aan toeristen of pelgrimgangers op weg naar Santiago de Compostella. Wat waren ze gelukkig dat ze samen met Carlos en Vasco de wijngaard tot een bloeiend bedrijf wisten te maken. De port van de druiven van Quinta Rodrigues vond zowel binnen de Europese grenzen als daarbuiten gretig aftrek.

 
Het is ze een aantal jaren voor de wind gegaan tot het noodlot toeslaat. Jacintha wordt ongeneeslijk ziek en alle behandelingen in het ziekenhuis in Porto ten spijt wordt ze niet meer beter. Om zijn verdriet de baas te blijven stort Chris zich na haar overlijden vol overgave op hun bedrijf. Maar het echte plezier wil niet meer komen. Met zijn beide vaste werknemers en een makelaar heeft hij urenlange gesprekken over het voortbestaan van het wijngoed. Zakelijk gezien is er geen enkele reden de quinta op te geven, maar mentaal kan Chris het niet meer opbrengen. Zonder Jacintha is het hun bedrijf niet meer. Het liefst wil hij dat Vasco en Carlos de boel overnemen, maar dat zien de hardwerkende Portugezen toch anders. Portdruiven telen en oogsten is wat ze kunnen, investeren en de baas worden over een bedrijf met nieuw vast personeel is van een andere orde. Het voorstel dat Chris doet om zelf eigenaar te blijven en Carlos en Vasco tot bedrijfsleiders te maken wijzen ze van de hand. Zij durven die verantwoording niet op zich te nemen. En zo komt het dat Chris de quinta verkoopt aan de familie Flores. Hij laat schriftelijk vastleggen dat ze Carlos en Vasco in dienst houden tot hun pensionering. Als beloning voor hun jarenlange trouwe dienst lost hij de hypotheken van hun huizen af. Na de overdracht besluit Chris terug te gaan naar Nederland. Elk jaar keert hij naar Tua terug om het graf van Jacintha te bezoeken, daarna rijdt hij door naar het wijngoed, maar die gang valt hem steeds zwaarder. Als Carlos en Vasco wegens hun pensionering het bedrijf verlaten neemt hij zich voor de confrontatie niet langer aan te gaan en blijft weg uit Portugal. Gewaarschuwd door de zoon van de makelaar die de geschiedenis kent is Chris toch weer gaan kijken. De familie Flores exploiteert nog steeds de wijngaard maar het huis laten ze al een paar jaar over aan de elementen met alle gevolgen van dien. De nieuwe bedrijfsleider gaf er de voorkeur aan in Villa Real te gaan wonen.

 Alleen met zijn verdriet blijft Chris nog een tijd in de keuken zitten. Hij voelt de nabijheid van zijn vrouw in het vertrek waar zij het liefst haar tijd doorbracht. Als hij zijn emoties weer de baas is maakt hij een korte rondgang over het terrein. In gedachten verzonken staat hij aan het begin van de wijngaard. Hij plukt een halfrijpe druif, uit gewoonte ruikt hij er even aan. Dan draait hij zich om en loopt terug naar de auto. Nadat hij mimosa op het graf van Jacintha en Jaime heeft gezet, rijdt Chris naar de makelaar om het voorstel te doen het woonhuis terug te kopen. Quinta Rodrigues  verdient het om haar oude grandeur terug te krijgen. Hij vindt ongetwijfeld een liefhebber die er graag wil wonen.

--------

Bovenstaand stuk was een schrijfopdracht: ‘Schrijf over een verlaten gebouw’. Ik gebruikte daarvoor als kapstok een verhaal dat ik in 2012 naar aanleiding van een aantal titelsongs uit de Top 2000 had geschreven. Er stonden overbodige zinnen die ik op advies van de schrijfcoach heb verwijderd. Toen ik dat stuk op mijn blog wilde plaatsen realiseerde ik me dat het weinig zinvol was als je de voorgeschiedenis niet kent. Dat het herschrijven van Chris Faber een feuilleton zou worden met 30 afleveringen is te danken aan jullie enthousiaste reacties. Reuze bedankt daarvoor. Voor mij was het een leerzaam proces. Ik heb behoorlijk gesleuteld aan het oorspronkelijke verhaal. Verkeerde benamingen zijn verbeterd, namen en situaties zijn veranderd of verdwenen.
Hoe vaak heb ik niet gehoord dat een verhaal zichzelf schrijft, ik geloofde daar niet erg in. Inmiddels weet ik dat het wel degelijk kan gebeuren. Chris zijn dingen overkomen die ik van te voren niet had bedacht. Vera van Dam bijvoorbeeld dook zomaar op en de ontmoeting met Joost Postma en zijn ongeluk daarna had ik niet voorzien. Nichtje Irene en ook timmerman Tonio zijn nieuwe personages in dit verhaal. De hele geschiedenis is fictie. Alleen Leo en Maaike bestaan echt. Bij dit Nederlandse stel met een wijngoed en kamerverhuur in de Dourovallei hebben meneer F. en ik jaren geleden een paar dagen gelogeerd. De naam van het bedrijf en hun eigennamen zijn hier niet gebruikt. De locaties die ik beschreef hebben we tijdens onze reizen door Portugal allemaal bezocht. Na vandaag moet ik Jacintha en Chris uit mijn denkwereld zien te bannen, ze hebben me de afgelopen dertig weken dagelijks en soms ’s ook nachts beziggehouden. Neemt niet weg dat ik veel plezier heb beleefd aan het schijven en zoals jullie regelmatig lieten merken, was ik daar niet de enige in. Mijn dank is groot!

zondag, juli 18, 2021

Chris Faber 27

Brechtje

Als de werkzaamheden aan de persruimte bijna zijn afgerond komt de aannemer met het voorstel toch een begin te maken met de herbouw van de vervallen schuur. Jacintha echter houdt voet bij stuk: zij wil die schuur pas afbreken als de druiven binnen zijn. Tijdens de drukste periode van het jaar wil ze geen extra bedrijvigheid op het terrein. In overleg met Chris geeft ze opdracht de buitenkant van de quinta eerst onder handen te nemen. Het onderhoud aan haar huis bezorgt het bedrijf geen overlast. Samen met Chris bekijkt Tonio kritisch het houtwerk. Twee luiken en een kozijn zijn aan vervanging toe, de rest kan na een flinke schilderbeurt nog jaren mee. Over de kleuren is geen discussie: witte muren en de ramen, luiken en deuren felblauw, ‘Quinta Rodrigues’ wordt in oude glorie hersteld.

Maar nog voor de eerste steiger is opgebouwd slaat het noodlot toe. Chris wordt gebeld door zijn broer. Brechtje heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en zijn komst naar Nederland is dringend gewenst. De verslagenheid bij Chris is groot. Net nu ze op de goede weg zijn komt er zo’n kink in de kabel. Hij overlegt met Leo en Maaike om via hen contact met Jacintha te houden. Hoewel de verhouding tussen Tonio en Jacintha goed genoeg is om het onderhoud aan de quinta in goede banen te leiden, belooft Leo een oogje in het zeil te houden. Voor onbepaalde tijd neemt Chris met pijn in zijn hart afscheid van de mensen aan wie hij in korte tijd gehecht is geraakt. Om te voorkomen dat hij zijn auto langdurig op de luchthaven van Porto moet parkeren brengt Carlos hem weg. Jacintha staat naast de auto op hem te wachten. ‘Chris, het is jammer dat het zo loopt, maar neem de tijd voor je zus. Hier op de quinta gaat het werk gewoon door, wij redden ons wel.’ 

Steijn, de oudste zoon van Brechtje en Frits, haalt hem op van Schiphol en onderweg vertelt hij over het ongeluk en de toestand waarin zijn moeder verkeert. ‘Waarschijnlijk heeft ze door de stand van de zon een bocht in de weg gemist en is ze de macht over het stuur verloren. De auto is diverse keren over de kop geslagen en in een weiland naast de weg beland.’ Chris ziet in een flits de pick-up in Fatima weer op zijn kop liggen. Hij hoort zijn neef zeggen. ‘Mam ligt op de intensive-care en heeft inwendig letsel aan longen en nieren, haar bekken is gebroken en er zijn een aantal wervels verschoven. Het is een wonder dat haar hoofd niet is beschadigd, van hersenletsel is geen sprake, maar ze wordt voorlopig in slaap gehouden. Ik hoop zo dat vader een beetje opknapt nu jij er bent. Hij zit als een verslagen man naast haar bed en vertoont weinig spirit.’
‘Hoe kom je erbij dat ik Frits zou kunnen oppeppen, echt vertrouwelijk is onze verstandhouding nooit geweest.’
‘Dat weet ik, maar moeder is dol op je en Pap hoopt dat zij sneller geneest met jouw aanwezigheid.’
‘Nou dat is me nogal een verwachting waar ik aan moet voldoen.' 
‘Oom Chris, ik ben ook geschrokken van het gedrag van mijn vader, blijkbaar leunt hij meer op moeder dan wij met z’n allen in de gaten hebben gehad. De artsen hebben hem er niet van kunnen overtuigen dat Mam dit ongeluk overleeft. Geef hem de tijd om zichzelf bij elkaar te rapen.’
Chris heeft er bijna spijt van dat hij Portugal hals over kop heeft verlaten. Om zijn zwager in de benen te krijgen had hij ook op een later tijdstip kunnen afreizen. Als hij naast het bed van Brechtje staat werpt hij die gedachte van zich af. In verband met de beschadiging aan haar longen ligt zijn zus aan de beademing. Hoewel ze aan haar gezicht geen verwondingen heeft, is het geen prettige aanblik. In haar arm loopt gestaag vocht uit een infuus. Om Brechtjes vrije hand te kunnen pakken laveert Chris langs de flesjes met vocht die aan de bedrand hangen. Zachtjes knijpt hij in haar vingers. Brechtje is te diep in slaap om te kunnen reageren. Frits staat op om zijn zwager te begroeten. ‘Ik ben blij dat je zo snel bent gekomen.’
‘Kop op Frits, Brechtje is een knokker, ze zal tijd en jouw steun hard nodig hebben, ik heb van Steijn begrepen dat het goed komt.’

Chris en Frits zijn de komende weken op elkaar aangewezen. Chris wil zijn nichtje niet op de lip zitten en dus logeert hij bij zijn zwager die onder de gegeven omstandigheden zijn gezelschap niet onaangenaam vindt. Chris echter heeft het gevoel dat hij zijn tijd verdoet. De uren die hij niet naast het bed van Brechtje doorbrengt besteedt hij aan zijn taalcursus en samen met Irene zoekt hij boeken uit om ze te laten overbrengen naar zijn huis In Portugal. Een verzameling blauwe flesjes wordt door de verhuizer professioneel ingepakt. 

Via Leo houdt hij Jacintha regelmatig op de hoogte over de situatie in Nederland. Tot zijn verrassing reageert zij, ook via Leo, op zijn berichten. Ze vertelt hoe blij ze is met het opknappen van de quinta en ze laat hem weten dat ze elke morgen naar de kerk gaat om een kaarsje voor Brechtje te branden. Haar manier van meeleven doet hem goed. In gedachten ziet hij haar in haar grijze kleding voor het Mariabeeld een kaarsje opsteken. Soms denkt hij dat hij haar mist, maar bij die gedachte durft hij niet lang stil te staan.
Aan de zuidkant van Europa worstelt Jacintha met hetzelfde gevoel. Ze wordt er verdrietig van omdat schuldgevoel opnieuw de kop opsteekt. Hoewel ze dagelijks in de kerk komt durft ze er met de padre niet over te praten. Na een slapeloze nacht gaat ze te rade bij Maaike. In tranen biecht ze op dat ze met haar gevoel geen raad weet. Ze begrijpt niet dat ze de rustige man uit Nederland mist. Hij lijkt haar leven behoorlijk overhoop te gooien. Maaike kijkt eens goed naar haar vriendin, ze is veranderd in haar gezicht, haar ogen staan minder dof en de strakke trek om haar mond is verdwenen. Ze legt een hand op Jacintha’s onderarm. ‘Denk je dat je verliefd bent?’
‘Dat weet ik niet. Na Jaime heb ik nooit meer naar een man omgekeken, maar bij Chris is het anders. Ik voel me prettig met hem in mijn buurt en dat verwart me. Ik slaap er slecht van.’
‘Laat het over je komen, voorlopig is hij in Nederland. Je hebt zo de gelegenheid om voor jezelf duidelijkheid te krijgen, zodra hij terug is merk je vanzelf hoe je er tegenover staat. Chris is een goeie vent met het hart op de juiste plek. Geef jezelf een nieuwe kans, Jacintha.’
‘Daar zijn er twee voor nodig. Wie zegt of Chris dat wil.’
‘Wacht af tot hij terug is. Geef het tijd, er is geen haast bij, toch?’
Opgelucht dat ze haar geheim heeft kunnen delen rijdt Jacintha terug naar Tua. Bij thuiskomst mist ze de begroeting van Augusta. Ze vindt de hond op het lege terras achter Chris zijn huisje.

De toestand van Brechtje wordt stabieler. De artsen laten haar langzaam tot bewustzijn komen. Eindelijk kunnen er weer woorden met elkaar gewisseld worden. Vooral bij Frits laaien de emoties hoog op, hij laat zijn tranen de vrije loop. Brechtje is blij dat ook Chris met zijn kalmerende invloed regelmatig aan haar bed verschijnt. Maar sinds ze op de verpleegafdeling ligt, is Chris ongedurig. Frits heeft zich inderdaad bij elkaar geraapt en is weer aan het werk. Behalve op bezoek gaan, kan Chris voor zijn zus momenteel weinig betekenen. Zodra haar longen en nieren weer naar behoren werken kan ze worden geopereerd aan de verschoven wervels. Spontaan zullen deze niet meer op hun plek komen. De ingreep is niet zonder risico. Er bestaat een kleine kans op een gedeeltelijke dwarslaesie.  Bij het eerstvolgende bezoek aan Brechtje praat Chris over terugkeer naar Portugal. Brechtje begrijpt hem. ‘Gaan Chris, je bent daar meer nodig dan hier aan mijn bed. Het was fijn dat je er was, maar zonder jou kom ik ook wel op de been.’

De boodschap in de Portugese mail die hij kort na het gesprek met Brechtje ontvangt verrast hem en geeft de doorslag. Jacintha heeft een laptop aangeschaft. Tonio heeft haar als eerste geleerd hoe ze mail moet versturen.
‘Augusta ligt elke avond op je terras, ze mist je.’
Chris ziet haar zitten in de woonkeuken. Gebogen over de laptop, zoekend naar de letters op het toetsenbord, typend met één vinger. De weerbarstige lok ligt op haar voorhoofd. Hij geeft toe aan zijn gevoel en waagt het er op met zijn antwoord. ‘En ik mis jullie.’

donderdag, oktober 05, 2017

Schrijfcursus

Opdracht: 
Openingszin: Nadat zijn vrouw hem heeft verlaten ... schrijf een verhaal dat van impuls naar impuls loopt. Het een is het gevolg van het ander.


Noodlot

Nadat zijn vrouw de voordeur met een klap achter zich heeft dichtgetrokken en het geluid van de overvolle rolkoffer wegsterft, weet Jaap dat zijn vrouw hem heeft verlaten. Hij hoopt dat haar besluit definitief is want hij is haar tirannieke gedrag al jaren beu. Opgelucht gaat hij op zoek naar de vlag die hij voor dit heugelijke afscheid wil uitsteken. Hij stuit echter op het probleem dat zij er voor zorgde dat alles in huis háár vaste plek heeft. Nadat hij alle kasten heeft doorgespit, maar de vlag niet vindt, zet hij zijn speurtocht voort in de garage. Kijk daar hangt, in lussen aan de balken, de vlaggenstok. 
Het begin is er om deze dag te vieren. Nadat hij de stok uit de lussen heeft bevrijd, draait hij zijn fiets van het slot en fietst naar de stad om bij de winkel in feestartikelen een nieuw vlag te kopen. Dit feestje zal zijn vrouw nu eens niet bederven.

Onderweg passeert hij de winkel van Primera en zijn oog valt op het reclamebord dat op de stoep staat. De leus: ’U heeft nog één dag om een staatslot te kopen,’ schreeuwt hem tegemoet. In een impuls springt Jaap van de fiets, terwijl zijn vrouw in zijn oor dreunt: ‘Doodzonde van je goeie geld, een staatslot, je bracht er voor ons huwelijk meer geld naar toe dan er uitkwam. Neem een abonnement op de postcodeloterij dan steun je in elk geval nog goede doelen.’ Hij schudt zijn hoofd om haar zeurstem kwijt te raken. ‘Twee loten graag, eindcijfer zeven.’ Dat hem dat cijfer, na dertig jaar huwelijk, zomaar uit de mond valt, verbaast hem. Geld heeft het hem nooit opgeleverd, maar het feit dat Reina hem niet meer kan tegenhouden maakt hem al gelukkig.

Opgewekt zet hij de missie naar de stad voort en laat in de feestwinkel alle maten vlaggen de revue passeren. De verleiding om een flinke lap rood-wit-blauw te kopen is groot, maar Jaap besluit uiteindelijk met een klein formaat huiswaarts te keren. Een bescheiden vlag uitsteken is op zich al feestelijk genoeg. De buurt zal er schande van spreken. Jaap verheugt zich op de misprijzende gezichten van de buurvrouwen waar Reina haar vileine praatjes mee deelde.
Hij durft er zijn twee loten op te zetten dat ze binnen het kwartier is ingelicht over zijn publieke actie. Als hij de vlag heeft opgehangen en de loten in het brievenstandaardje naast de telefoon heeft gezet, schenkt hij zich een koel biertje in. Met de benen op de salontafel, wie zal daar nog iets van zeggen … probeert hij zich een voorstelling van de komende dagen te maken. 
Reina denkt waarschijnlijk dat hij het zonder haar niet redt en hij vermoedt dat ze binnenkort spijt komt betuigen om hem vervolgens weer fijntjes in de luren te leggen. Dat zal haar tegenvallen.
Jaap heeft schoon genoeg van zijn bedilzieke echtgenote, wat hem betreft regelen ze een flitsscheiding zodat hij snel zijn handen vrij heeft om te doen en te laten wat hem goeddunkt. Een reisje Thailand staat al jaren op zijn verlanglijst, maar Reina wilde niet verder dan de Canarische Eilanden. 
Na zijn vijfde biertje valt hij ronkend op de bank in slaap en vergeet voor zonsondergang de vlag binnen te halen.

De volgende dag staat de nieuwsgierige buurvrouw van nummer tien op de stoep. ‘Wat raar dat onder jouw omstandigheden de vlag uithangt, ik vraag me af of het wel goed met je gaat, kan ik iets voor je doen?’
‘Je zou me groot plezier doen, je vooral niet met mijn zaken te bemoeien, al laat ik die vlag tot Sint Juttemis hangen dan gaat jou dat niets aan.’
‘Nou ja’, sist de buurvrouw beledigd. ‘Reina heeft groot gelijk dat ze van je af wil.’
‘Dat vind ik ook’, zegt Jaap terwijl hij de voordeur voor haar neus dichtsmijt.
‘Zo dat is buurvrouw één die geëlimineerd is. Nu maar hopen dat ze op een draf de buurt intrekt, zodat de rest het uit het hoofd laat mij nog lastig te vallen.’ Hij zet zich, met een kop sterke koffie en de krant, aan de keukentafel. Hij kan de krant, zonder de helft af te staan, naar believen breed uitspreiden. Geen Reina aan de overkant die haar ruimte en aandacht opeist.  Wat een rust.
De rest van de dag besteedt Jaap zijn tijd om het schuurtje op te ruimen.
Fluitend zet hij een kapotte föhn en afgedankte kruimelzuiger samen met de voorraad lege weckpotten in een grote doos bij de voordeur. Die overbodige spullen brengt hij morgen naar de milieustraat. Het gerinkel van het glas klinkt hem bij voorbaat als muziek in de oren.
Zodra hij door de potten eigengemaakte jam heen is koopt hij dergelijk broodbeleg voortaan gewoon bij de supermarkt. Het eerste jaar zal het zeker geen bramenjam zijn.

Die avond bakt hij een omelet en als toetje drinkt hij een halve liter gele vla zo uit het pak, wie zal er iets van zeggen …
Tevreden met zichzelf zet Jaap zich na achten, zonder enige verwachting, achter de computer om de trekking van de staatsloterij te bekijken. 
Hij wint in elk geval € 7.50. op lotnummer AG-54587. ‘Nou daar kan ik toch een deur van intrappen’, mompelt hij sarcastisch.
Langzaam scrolt hij verder en bestudeert aandachtig alle nummers. Bij AG-41277 stokt zijn ademhaling, wat hij ziet kan niet waar zijn. € 100.007,50 staat er op zijn scherm. Drie keer vergelijkt hij de cijfers met zijn lotnummer, het staat er toch echt.
Hij wint een ton aan euro’s. Jaap springt op en juicht voor zichzelf. 
‘Thailand here I come’. Heel even vindt hij het spijtig dat hij zijn vreugde van dat moment met niemand kan delen en dan realiseert hij zich dat hij dertig jaar geleden in gemeenschap van goederen is getrouwd. Hij ploft terug in zijn stoel en mompelt: ‘Jezus, hoe moffel ik 100.000 euro weg. Als Reina daar lucht van krijgt zijn de rapen gaar, die staat hier binnen de kortste keren op de stoep om haar deel op te eisen. Dat zal me toch niet gebeuren. Ik ga morgen meteen werk maken van die flitsscheiding en over die prijs praat ik voorlopig met niemand. Ik ga ze bij Primera niet aan de neus hangen dat zij mij een winnend lot hebben verkocht want daar maken ze maar al te graag reclame voor. Ik regel mijn zaakjes rechtstreeks met de staatsloterij, ze beloven niet voor niets volledige anonimiteit.’

Hij zet de winnende loten terug in het standaardje en schenkt zich, om de winst te vieren, een biertje in. Zoals te verwachten is blijft het niet bij dat ene drankje. Deze avond kijkt Jaap wel heel erg diep in het glas, hij heeft nog net het benul zijn bed op te zoeken. Wankelend zet hij koers naar boven waar hij bovenaan de trap de laatste tree mist, hij grijpt naast de leuning en verliest zijn evenwicht. Onderaan de trap blijft hij bewegingsloos liggen. Als de buren van nummer tien drie dagen later vinden dat het vlagvertoon van Jaap wel erg lang duurt en dat ze hem al die dagen niet hebben gezien slaat de buurvrouw alarm. Ze belt Reina op haar logeeradres. 
Het eerste wat deze ziet, als ze van drie dagen kranten en reclamefolders opzij schuift, is de doos met afgedankte spullen, daarna ziet ze de levenloze Jaap liggen. ‘Wat dacht je opgeruimd staat netjes, zo letterlijk had je dan nou ook weer niet hoeven nemen.’ schampert ze cynisch. Terwijl ze de kamer inloopt om de hulpdiensten te bellen ziet ze de loten in het brievenstandaardje staan. 
Voor ze de telefoon pakt propt ze de loten in haar handtas. ‘Je weet nooit waar het goed voor is, wie weet is er een prijsje opgevallen en kan ik er zijn uitvaart van betalen.’ Daarna belt ze 112.

maandag, december 17, 2012

Top 2000

Nummer 702 Carole King
You have got a friend
www.youtube.com/watch?v=Ko_vnGuVMHA

Pijn
Heb dus vertrouwen in de heelmeester

Léon komt heel snel af met zijn offerte. De bouwtekening is nog niet klaar, maar maakt al deel uit van de cijfers. Die cijfers weet Chris wel te plaatsen en het lijkt er goed uit te zien.
Dat het arbeidsloon laag is heeft hij ook al in de papieren van de wijngaard gezien. Voor Nederlandse begrippen deugt dit niet, maar hij is wijs genoeg daar niets over te zeggen. Eerst maar eens horen wat de mening van Stef en Nico is. Die hebben tenslotte jarenlange ervaring in dit land.
Léon laat er geen gras over groeien wat hij doen kan zonder prijsafspraken pakt hij aan. Zo is hij begonnen met het metselen van de scheidingswand. Daarna zullen ze zien hoe het loopt. Hopelijk kan het bezoek aan de notaris snel plaatsvinden en kan alles volgens plan worden afgehandeld.

Maar dan slaat het noodlot toe. Er komt een telefoontje uit Nederland. Brechtje, de zus van Chris, heeft een ernstig auto-ongeluk gehad en zijn overkomst naar Nederland is dringend gewenst.
De verslagenheid bij Chris en zijn bondgenoten op de Quinta is groot. Hij zoekt contact met Nico, want net nu ze hier voorzichtig op de goede weg lijken te zijn komt er zo’n kink in de kabel.
Chris wil naar Nederland, maar Jacintha zo in onzekerheid achter te laten lijkt hem niet goed.
Nico belooft een oogje in het zeil te houden en zo snel mogelijk een kijkje op de Quinta te nemen.
Voor de oogst maakt het niet uit want daar zou hij dit jaar nog geen invloed op hebben.
Met pijn in het hart neemt Chris afscheid van de mensen waar hij zo snel mee bevriend is geraakt.
Vasco brengt Chris naar de luchthaven van Porto en onderweg vertelt Chris dat Nico af en toe zal langskomen op de Quinta. Het zou prettig zijn als Vasco een oogje op de werkzaamheden van de aannemer houdt.  Wanneer Chris terug zal zijn is nu met geen mogelijkheid te zeggen.

De zoon van Brechtje haalt hem van Schiphol en onderweg vertelt hij over de toestand waarin zijn moeder verkeert. Ze ligt op de intensive-care en heeft inwendig letsel aan longen en nieren haar beide benen zijn gebroken en er zijn een aantal wervels verschoven. Ze is suf vanwege de medicatie, maar goed aanspreekbaar.
Als Chris aan haar bed verschijnt, weet hij meteen dat hij hier voorlopig nodig is. Zijn zwager zit als een verslagen man naast haar en vertoont geen enkele spirit. Voor hem lijkt alle hoop verloren.
Brechtje echter laat onmiddellijk blijken dat ze blij is met zijn komst. Ze steekt haar duim op.
Dat geeft Chris een positief gevoel. Brecht is altijd een knokker geweest, veel meer dan Frits, die snel bij de pakken gaat neerzitten.

Vanavond zal hij Nico bellen en zeggen dat hij voorlopig in Nederland nodig is.
Hij moet dat Jacintha gaan zeggen en er vooral bij vertellen dat Chris haar zeker niet in de steek zal laten. Misschien is dit nog een verloren jaar, maar wat er ook gebeurt met Brecht, Chris komt hoe dan ook terug naar Portugal om haar te helpen. En als Stef en Nico de offerte van Léon goedkeuren kan die wat hem betreft de bouw van het appartement gewoon doorzetten. Met Vasco in de buurt als toezichthouder zal dat wel goed komen zeker als Nico bereid is extra naar de Quinta te gaan.
Chris twijfelt er niet aan dat Nico en Carla hem zullen helpen in deze omstandigheden.
Mocht blijken dat hij nooit gebruik zal maken van het appartement dan is het geschikt voor eventuele vakantiegangers of wandelaars op bedevaartstocht.
Die gedachte spreekt hij vooralsnog niet uit.