Een kapotte grasmaaier

In andermans tuin is het gras altijd groen
Moet toch eens wat aan die grasmaaier doen.

Diaz

Daar zat hij, in zijn witte overhemd met het rolletje dat een verrekijker moest voorstellen, om zijn knuistje geschoven. Zijn klasgenootjes speelden en zongen, onder leiding van de juf, de sterren van de hemel. Twee meisjes in pyama en de rest uitgedost als zeerovers, op zoek naar de schat.
Diaz zocht niet mee. Even dacht ik dat hij de schat was. Maar hij bleef strak voor zich kijken en reageerde niet toen de juf hem over zijn blonde haar aaide. Diaz zat daar en leek zichzelf te zijn. Niet van plan deel te nemen aan schatzoeken en schipbreuklijden, laat staan de verrekijker te gebruiken. Toen na een half uur de schat was gevonden en alles toch nog goed was gekomen, schoot hij als een pijl uit de boog van de bank en nam, samen met zijn klasgenoten, met een diepe buiging het applaus van ouders en grootouders in ontvangst. Later zag ik hem achterop de fiets bij zijn moeder. Ik stak een duim naar hem op.
“Goed gedaan”. Een brede grijns viel mij tendeel.

Je zult eraan moeten geloven

Mijn voeten gaan steeds meer pijn doen. Ik merk het voor het eerst bij de mooiste schoenen die ik heb, smalle leest en een klein hakje. Ik bombardeer ze tot zitschoenen. Maar als je naar de schouwburg wilt lopen, voldoen zitschoenen niet. Dit paar ruimt het veld, voor een wat degelijker stel met nog enige charme. Mijn werkschoenen zijn altijd al van het degelijke soort geweest en daar houd ik het nog een tijd op vol.
Zomerse sandaaltjes met van die kekke riempjes, worden op bepaalde plekken aan mijn tenen, helse riempjes. Ik zie het oerdegelijke schoeisel, ook voor de vrije tijd, opdoemen.
Ik heb er nachtmerries van.

Elders in mijn lijf beginnen er ook pijntjes te zeuren en de gang naar de huisarts is onvermijdelijk.
Ik zal hier niet mijn hele medische dossier lichten maar de zooltjes van de podoloog moet ik toch noemen. Want sinds ik die dingen kreeg aangemeten gaat het met de pijn in mijn voeten beter. Helaas passen de hulpstukken lang niet in alle schoenen. De tijd van pumps en ander charmant looptuig is voorgoed voorbij.
Ik moet eraan geloven, schoenen met veters of klittenband en zo weinig mogelijk versiering.
Als de stiknaadjes op de verkeerde plek lopen is het al mis. Dit weekend probeerde ik nog één dag mijn laatste paar zitlaarzen en die moesten er vandaag aan geloven, ik bracht ze naar de kledingbak, met pijn in hart en voeten.

Ieder vervoert zijn eigen doden

Ik ben werkzaam geweest als zorgmanager in een verzorgingshuis en tekende daar de volgende anekdote op.
De grafdelver van de gemeente stapt mijn kantoor binnen en zegt:

“Ik ben bezig met het graf van meneer van E. Het is daar in de hoek aan de krappe kant, kan ik even de maat van zijn kist nemen, ik kan niet maken dat hij straks ruimte tekort komt.”
Samen gaan we naar de koelruimte waar meneer van E. in zijn kist op zijn uitvaart ligt te wachten.
De grafdelver trekt zijn duimstok en neemt vakkundig de maat terwijl hij mompelt: ”10 centimeter meer moet toch kunnen.”
Vervolgens tast hij onder het gedrapeerde satijn en zegt: “O jé, koperen hengsels, toch maar 20 centimeter extra graven. Ja hoor dat red ik.”
Opgewekt vertrekt hij weer naar zijn klus op de begraafplaats.
Meneer van E. wordt die week op “gepaste” wijze ter aarde besteld.

Taalcuriosa

gevelstenen alom

Voor wie hier langskomt.
Klik eens op het schrijfveertje voor de voorjaarsspecial gevelstenen.

Terugkerende depressies

                                      

              Wolkenvelden

        Terugkerende depressies

                In je hoofd

             Of die met regen

                Somberheid