Een lucifer afstrijken

Het zal halverwege de jaren 50 van de vorige eeuw geweest zijn dat we, wegens omstandigheden, bij mijn Opa gaan wonen.
Naast zijn huis ligt een stuk braakliggend terrein met bramen, droog gras en wat er zoal op zo’n landje wil groeien. Aan dat stuk grond kleeft een “vurige” herinnering.
Op een middag besluit ik samen met vriendin Anneke een vuurtje te stoken, kan nog net voor we “Dappere Dodo” gaan kijken.
Om het vuur in toom te houden maken we eerst een cirkeltje van water, maar al snel blijkt dat dit een zinloze handeling is met het windje dat er staat. Het vuur breidt zich snel uit en wij beginnen in paniek met emmers water het bluswerk. Helpen doet het niet en bramen en gras gaan in vlammen op.
Mijn moeder krijgt, bij het zien van de vuurzee, de slappe lach. Anneke en mij staat het huilen nader dan het lachen en we begrijpen haar reactie totaal niet. Wij zien in gedachten de brandweer al komen. Later zal blijken dat mijn moeder de bestemming van dat stukje grond kent, maar dat houdt ze wijselijk voor zich.
Met hulp van een buurjongen lukt het uiteindelijk de vlammen te doven.
Wat rest is een zwart geblakerd veld dat Opa direct zal zien als hij op zijn fiets van het station komt. Dat ik deze zonde moet opbiechten is duidelijk en met angst in de schoenen sta ik hem bij het tuinpad op te wachten. Anneke is dan al naar huis want het is inmiddels etenstijd.
Oh wonder, de man is niet eens boos bij het zien van zijn grond en het aanhoren van mijn verhaal.
Wat blijkt, Opa heeft de grond verkocht en binnenkort start de bouw van een nieuwe woning.
Anneke en ik hebben ongewild goed voorwerk verricht en mijn moeder, met haar slappe lach, heeft dat geweten.
Dappere Dodo heeft die dag twee kijkertjes minder, maar kijkcijfers zijn dan nog niet van belang.

Bosbrandrisico

Droogte

Brandbaar materiaal

De rokende natuurliefhebber

Speelt onbewust met vuur

Bosbrandrisico

Het horloge van mijn grootvader

Mijn opa in driedelig pak
De ketting op zijn buik
Leidde naar zijn horloge
Dat hij met een elegant gebaar
Uit zijn vestzak toverde
Opa al jaren uit de tijd
Maar niet zijn horloge
Dat hangt bij mij te pronk
Niet meer bij de tijd

Ik stel mij gereserveerd op

"Ik ben gereserveerd opgesteld."
zei de sporter vanaf de reservebank.

Ik en Jan

Wie herinnert zich het boek niet.
De knul uit Enschede die onverbloemd vertelde hoe het allemaal in zijn werk ging.
Wie had ze niet, rooie oortjes van het lezen, jong en oud, wedden? En stiekem lezen natuurlijk.
Want wat Jan Cremer durfde en schreef, foei toch, dat was uit den boze…Terwijl al die ouderen wel wisten hoe het werkte, of ben ik nou gek.

Een klasgenoot las het boek tijdens de huiswerkcursus en ik vertelde hem dat ik dat boek mocht lezen van mijn moeder, onder voorwaarde dat thuis te doen en niet ergens stiekem.
Vooruitstrevend mens, mijn moeder.
De klasgenoot sprak er schande van, dat ik dat mocht. Ik vroeg naar het verschil, want we lazen toch allebei hetzelfde boek, alleen de omstandigheden waaronder, waren anders.
Ik geloof niet dat ik Cremer tot de laatste bladzij heb gelezen. Op een goed moment vond ik het wel genoeg, het kwam allemaal op hetzelfde neer. Inderdaad op en neer…

Prominent (vervolg)

Vandaag is onze nieuwe tafel afgeleverd. De firma Prominent heeft zowel telefonisch als schriftelijk de komst aangekondigd met dag, datum en tijdstip.
De heren komen keurig binnen de afgesproken tijd en zetten met groot gemak de tafel in elkaar en op de vertrouwde plek.
Deze tafel is iets langer dan de oude, waaraan we elkaar tijdens het lezen van de krant, enigszins in de weg zaten. Dat euvel is voortaan verholpen.
Als we nu met het complete gezin willen tafelen, kunnen we ruimer zitten. Dat is geen dagelijks gebeuren maar de keren dat het voorvalt, zal het beslist prettig toeven zijn.
Aan de lengte van de tafelkleden hebben we geen moment gedacht.
Ik haal de stapel tevoorschijn en gelukkig blijken er drie stuks ruim te passen.
Alleen met Kerst wordt het zeuren, dat kleed is tekort. Nog ruim drie maanden de tijd om daar een oplossing voor te zoeken of te maken.
Ik stop een briefje in de portemonnee met de maten van de tafel zodat ik, wanneer ik iets vind wat me geschikt lijkt, mijn slag kan slaan. Misschien al in de najaarsvakantie in België of Frankrijk.
Echtgenoot sleutelt de oude tafel uit elkaar en we brengen hem samen naar de garage.
Bij mooi weer volgende zomer mag hij dienst gaan doen in de tuin.

Als we de kamer binnenstappen is de aanblik even wennen. De nieuwe tafel is prominent aanwezig.

Op zijn beloop gelaten

Kleinzoon beklaagt zich:
“Oma, mijn zus wil niet dat ik met haar nintendo speel.”
Kleindochter: “Ja maar, hij is vergeten zijn eigen spelletje mee te nemen.”
Kleinzoon: “Jij hebt beloofd dat ik wel op die van jou mocht.”
“Nietus.”
“Wellus.”
De belofte is niet in mijn bijzijn gedaan.
De waarheid zal wel weer ergens in het midden liggen en is moeilijk te achterhalen.
Kleinzoon: “Ik wil meekijken op het scherm?”
Kleindochter: “Ja maar dan zit je bijna bovenop me.”
Kleinzoon: “Anders kan ik het niet zien.”

Ik besluit me terug te trekken in de keuken.
Even later bouwt kleinzoon met lego aan een parkeergarage en is zijn zus bezig de auto’s daarvoor aan te leveren.
De nintendo ligt vergeten op tafel.
Soms kun je maar beter de zaken op zijn beloop laten.