In verband met modereren kan het zijn dat het even duurt voor je reactie zichtbaar is.

donderdag, december 06, 2012

Top 2000

Nummer 707 Abba
I have a dream
www.youtube.com/watch?v=Ad9U3h2UmcA

Eten en Drinken
en in de winter wanneer je wijn tapt, dan klinkt in je hart voor iedere beker een lied.

Als Chris gedurende vier weken alle klusjes in en om zijn eigen huis heeft gedaan en de lekkende dakgoot bij zijn zus heeft gemaakt komt de dag dat hij ’s morgens geen doel heeft.
Hij fietst naar de begraafplaats om het graf van zijn ouders te fatsoeneren en terwijl hij daarmee bezig is overvalt hem een gevoel van leegte.
Hij vraagt zich af of hij op zijn leeftijd nog enige kans op werk maakt en zo ja wat dat moet zijn.
Omscholen zou kunnen, maar in welk beroep. Hij heeft geen idee. Misschien kan hij zich toeleggen op het maken van meubelen en die dan goedkoop aan de man brengen. Daar zal de plaatselijke winkelier niet blij mee zijn en daarbij strookt het niet met de WW-uitkering. Die optie valt af.

Ik zou eigenlijk eens een reis moeten maken, denkt Chris. Een busreis of een cruise. Niet op zo’n chic schip met luxe eten en drinken maar een rijnreis met wat oudere deelnemers. Misschien een verdwaalde alleenstaande waar hij ’s avonds een kaartje mee kan leggen en een biertje drinken.
Van de gedachte alleen al fleurt hij op. ’s Avonds kijkt hij op internet wat zoal de mogelijkheden zijn. Hij kijkt ook met een half oog naar de trekking van de staatsloterij. Als sinds hij zijn eerste loonzakje kreeg koopt hij maandelijks een lot en tot nu toe heeft hij meer geld naar de staat gebracht dan er vandaan komt.
Hij heeft in de loop der jaren de loterijwereld zien veranderen, maar is de staatloterij trouw gebleven.
Halverwege de trekking krijgt hij meer aandacht voor de cijfers die voorbij komen.
Een winnend lot…dat kan niet waar zijn. Chris heeft een lot uit de loterij, hij gelooft zijn ogen niet en besluit voor de zekerheid morgen maar even bij de sigarenhandel langs te fietsen. Want wat hij heeft gezien lijkt hem onmogelijk.

De volgende dag laat hij zijn lot controleren en de winkelier valt hem bijna om de hals van vreugde.
Chris zijn lot is goed voor de hoofdprijs. Hij wint een miljoen. Wat denk je wat dat betekent voor de lotenverkoop de komende maand.
Chris is helemaal beduusd van het nieuws en kan het eigenlijk niet geloven. Hij Chris, miljonair.
Nadat hij met de sigarenhandelaar heeft overlegd hoe de afhandeling in zijn werk gaat fietst hij naar zijn zus om met haar het heugelijke nieuws te delen.

Langzaam dringt het tot hem door dat hij financieel geen zorgen meer heeft. Een week later staat zijn besluit vast. Hij zal het dorp verlaten. De plaatselijke clubs hebben hem zoals gewoonlijk weten te vinden, nu met financiële vragen. Hij is niet te beroerd om de verenigingskassen extra te spekken voor hij naar Portugal vertrekt. Hij wil zich daar oriënteren om een wijngaard te kopen en misschien daarnaast een restaurant beginnen. Hij heeft van beide takken van handel geen enkel verstand, maar eten en drinken is altijd nog goed samen gegaan. Tenslotte heeft hij een gezond stel hersens en zaken doen heeft hij in de bouwwereld wel geleerd. Met kennis en hulp van de Portugezen moet je een eind kunnen komen. Chris ziet de toekomst zonnig in.
Het dorp denkt dat hij met zes maanden wel terug is.

woensdag, december 05, 2012

Top 2000

Nummer 1584 Herman van Veen
Toveren
www.youtube.com/watch?v=XLKJ6QXFLUA

Geven

Chris is zijn levenlang gewend alles van zichzelf te geven. Als kind maakt hij het zijn ouders zoveel mogelijk naar de zin. Hij is de buffer tussen zijn oudere broer en jongere zus. Chris is een typisch gezinsreddertje. Altijd bezig met de lieve vrede.
Op school is het al niet anders. Niet op de voorgrond in de klas wel altijd bereid tot helpen.
Als een ander het naar de zin heeft, is het voor Chris goed. Op de ambachtsschool blinkt hij uit in timmeren en hij vindt, net als veel klasgenoten, werk bij het grote houtbedrijf in het dorp.
Hier valt Chris op door zijn nauwgezetheid en loyaliteit. Bereid tot overwerken bij een grote klus en als er op locatie gewerkt moet worden, is Chris van de partij. Hij raakt bevriend met de collega’s op de bouw ver van huis. Zijn luisterend oor en het zwijgen over wat hij hoort vindt grote waardering.
Ook hier geeft Chris veel van zichzelf.

In de weekenden maakt hij zich nuttig in het dorp. Onder zijn leiding komt er een nieuwe kantine voor de voetbalvereniging. Menig toneeldecor is van zijn hand tot en met de schildering aan toe.
Chris is geliefd in het hele dorp en iedereen weet hem voor een klusje te vinden.
Chris lijkt tevreden met het leven dat hij heeft. Alleen in de liefde wil het niet lukken. De lokale schonen vallen niet voor hem. Eigenlijk vinden ze hem maar een sukkel. Altijd bezig voor de ander, weinig thuis, stopt zijn geld in goede doelen en verenigingskassen, dat wil je toch niet als echtgenoot.
En Chris? Chris doet er ook geen moeite voor. Zo kabbelt zijn leven voort.

Het houtbedrijf groeit en groeit en Chris groeit mee. Langzaam klimt hij op tot vertegenwoordiger en verruilt hij overall voor pak en stropdas. Het is even wennen, maar hij weet met zijn innemende houding, klanten en bedrijf bij elkaar te brengen. Een diplomaat in zakformaat.
Hij maakt de eerste overname mee, het familiebedrijf wordt verkocht. Het doet hem pijn, maar schikt zich naar de wensen van de nieuwe baas. Het werken valt hem zwaar. Te groot, te afstandelijk, te zakelijk, maar daar praat Chris met niemand over. Er volgt een tweede overname en dat kost Chris zijn baan. Hij vloeit af na veertig jaar trouwe dienst. Lovende woorden, een afscheidsreceptie en een dubbel salaris vallen hem ten deel. Voor het eerst in zijn leven komt er een negatieve gedachte in hem op.
“Afgedankt”.

dinsdag, december 04, 2012

Top 2000

Nummer 66 Eagles
The Last Resort
www.youtube.com/watch?v=ekytTpFy96o

Kinderen
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.

De kinderen van mevrouw Joosten zijn ijverig bezig haar kamer in het verzorgingshuis in te richten.
Moeder moet noodgedwongen verhuizen. Sinds vader is overleden komt duidelijk aan het licht dat moeder niet meer voldoende voor zichzelf kan zorgen.
Haar geheugen laat haar regelmatig in de steek.
Zolang de verhuizing duurt, woont ze bij haar dochter. Het oude huis is al aardig ontmanteld, veel meubilair is opgehaald door de mannen van de kringloopwinkel. In de kleine kamer die ze straks gaat bewonen passen veel van de zware meubels niet.  Geen van haar kinderen of kleinkinderen wil er iets van hebben. Niet modern genoeg.

Ze heeft erop gestaan dat het dressoir en de fauteuil van haar overleden echtgenoot in elk geval mee verhuizen en ze wil zeggenschap over de plek waar zijn foto komt te hangen.
Bij de aanschaf van een kleine eettafel met bijpassende stoelen heeft ze uiteindelijk zelf kunnen besluiten. Ze was het liefst naar een degelijke winkel in de stad gegaan, waar ze ook haar oude meubels heeft gekocht, maar haar dochters besluiten anders.
Ze nemen moeder mee naar Ikea en lieten haar alle hoeken van de enorme winkel zien.
Mevrouw Joosten wordt er niet echt gelukkig van. Wel ziet ze zich kans in elk geval voor haar eigen smaak te kiezen, voor zover dat kan in deze winkel. Een kleine eethoek licht van kleur daar kan ze het wel mee eens zijn.
De discussie over gebloemde kussentjes op de stoelen, houdt lang aan. De dochters vinden het niet van deze tijd. “Ik ben ook niet helemaal meer van deze tijd”, zegt mevrouw Joosten.
 “Gebloemde kussens en anders wil ik die eethoek niet.”  Ze krijgt haar zin.
Een van haar zoons laadt de dozen in een boedelbak en rijdt naar haar nieuwe onderkomen.
Om de inrichting compleet te maken geven de kinderen haar een magnetron zodat ze gemakkelijk een bekertje melk warm kan maken.

Op de dag dat de kamer helemaal klaar is, arriveert ze opgewekt. Ze is vast van plan het naar haar zin te hebben in de nieuwe omgeving. Natuurlijk was ze liever in haar oude huis blijven wonen, maar iedereen zegt dat dit ideaal voor haar is. Een klein paradijsje.
De medewerker van de technische dienst sluit de TV aan en de werking van de afstandsbediening blijkt gelukkig nog goed in het geheugen van mevrouw Joosten te zitten.
Samen zoeken ze een geschikte plek voor het portret van meneer Joosten.

Als ik haar bezoek om haar welkom te heten en het cadeau van haar kinderen bewonder is haar reactie:
“Vroeger dacht ik te weten wat goed was voor mijn kinderen. Nu denken mijn kinderen te weten wat goed is voor mij. Je denkt toch niet dat ik dat nog ga leren? Nou ja, ik kan in elk geval mooi zien hoe laat het is.”
  

Dit verhaal berust gedeeltelijk op waarheid.  
Ik heb het in verkorte vorm al eens geplaatst.

maandag, december 03, 2012

Top 2000

Nummer 1301
Bette Midler The wind beneath my wings
Al jaren een van mijn favorieten


  Het Huwelijk
foto ferrara


zondag, december 02, 2012

Over de Liefde

La Ballade des Gens Heureux

Een tekst van niks als je hem goed bestudeert, maar uit een tijd dat ik het leven omarmde en het leven mij. De jaren zeventig van de vorige eeuw. Ik leek een droge spons die in een emmer water was gevallen. Het leven was één groot feest. Mijn vrienden en ik, wij vierden het leven.
We deelden lief en leed en konden op elkaar vertrouwen. Een aantal vriendschappen van toen bestaan nog.
We zijn getrouwd, hebben kinderen en kleinkinderen gekregen. We zijn flink wat ouder en wijzer.
Zo hier en daar geblutst door datzelfde leven. Sommigen zijn daardoor helaas minder gelukkig geworden.
Het leven is inmiddels heel wat minder dynamisch en heeft ook mij streken geleverd, maar toch durf ik te stellen.
La Ballade des Gens Heureux is op mijn bestaan nog steeds van toepassing.

zaterdag, december 01, 2012

Top 2000 2012

We wachten op de komst van het Top 2000-schip.
Maandag meert het op papier af. Het legen van het ruim laat nog op zich wachten.
Maar met schrijven kunnen we van start.
Dit keer een geheel ander uitgangspunt, Kahlil Gibran, misschien wel een grotere uitdaging.
Veel van de muziek zal ook in 2012 hetzelfde zijn, maar het sentiment is er niet minder om.
We zullen er, zoals ieder jaar, mee in slaap vallen en wakker worden.
Ik zal zeker weer een punt van verzadiging bereiken en een dag niet luisteren, waarna ik tot de conclusie kom dat ik het sfeertje mis en mezelf wil horen zingen of neuriën.
Vanaf maandag:  Alle Hens Aan Dek.

Schaduw

Samen met mijn hartsvriendinnetje Anneke ben ik lid van de kindertoneelvereniging “VOKIDOI”
Oftewel “Voor kinderen door kinderen.”
Repetities en optredens zijn in een zaal van het enige hotel dat ons dorp rijk is.
Soms gaan we per fiets op tournee naar omliggende dorpen om voor leeftijdsgenootjes op te treden.
De attributen die nodig zijn vervoeren we op de bagagedrager. Voor mij is dat op zeker moment een bos takken want ik heb een rol als sprokkelvrouwtje. Zoals gewoonlijk sta ik weer eens in de schaduw van vriendin Anneke die altijd de rollen in mooie kleding heeft. Zij speelt de koningin of deftige dame. Ik ben daar echt jaloers op.
De inhoud van de rol ben ik totaal vergeten, maar ik weet nog wel dat ik er niet blij mee ben, te weinig glamour. Hoewel ik dat woord toen nog niet kende. Mijn moeder weet overal een draai aan te geven en zegt dat het een karakterrol is. Zal best, maar ik sta toch liever in een mooie jurk of als prinses op het toneel.
Als ik in een ander stuk de rol van Repelsteeltje krijg toebedeeld dringt niet eens tot me door dat ik de hoofdrol heb. Wat wil een mens nog meer. Nou glamour dus en niet een kabouterpak met baard en een enorme neus met een elastiek om je hoofd. Nee, ik zie vooral Anneke als Koningin in een prachtige jurk. Haar schaduw lijkt steeds groter te worden.
Je lijdt wat af als kind, behalve Anneke dan.
Toch blijven we jaren dikke vriendinnen en nu nog is er af en toe contact.

Als ik volwassen ben krijg ik van mijn moeder een kleine potloodtekening van een sprokkelvrouwtje met een bos takken op haar rug. Ik bewaar dat prentje met zorg.