Een opdracht was: Schrijf een verhaal over je
lievelingsspeelgoed waarbij je een verband maakt tussen: aanspreken speelgoed,
beelden speelgoed, spelen (actie) en het nu.
Wat zou je nu tegen je speelgoed willen zeggen.
Door mijn vakantie raakte ik in tijdnood om deze opdracht
goed uit te werken en koos ervoor een oud verhaal te gebruiken. Uiteraard heb
ik geprobeerd de genoemde elementen te verwerken.
Wie denkt dat ik met rolschaatsen in herhaling val, die
heeft voor een groot gedeelte gelijk.
Ik plaats het verhaal inclusief (in geel) commentaar van de
schrijfcoach dat tijdens de les is besproken.
Over spreektaal zei ze nog dat dit, in geval van een column,
is toegestaan.
Wie wil vergelijken, kijk onder het label herinneringen
april 2011.
Rolschaatsen.
Als kind was ik gek van (spreektaal)
rolschaatsen. Er was nog niet veel autoverkeer zodat je die tak van sport op straat kon beoefenen. In ons dorp was de stationsweg de favoriete plek. Daar lag mooi
asfalt en er was een lichte helling waarvan je kon uitrollen. Mooi, plaats en tijd is helder
Mijn rolschaatsen kreeg ik van Oma en ik herinner me dat ik
niet bereid was een dag te wachten om die felbegeerde dingen in de stad te gaan
kopen. Ze werden dus aangeschaft in de plaatselijke ijzerhandel die alleen het
merk Gloria verkocht.
Mijn oudere broer, die van Oma rolschaatsen van het merk
Hudora had gekregen, vond dat ik op minderwaardig materiaal zou rijden en
begreep niets van mijn ongeduld.
Mij deerde het niet. Ik wilde rolschaatsen en wel meteen. Ik
was helemaal in de Gloria met mijn aanwinst. Leuk
Voor het sleuteltje waarmee je de beugeltjes om de neuzen van je schoenen moest
vastdraaien had ik een koordje gehaakt zodat ik het, tijdens het rolschaatsen,
om mijn nek kon hangen. Er bestonden toen nog geen spijkerbroeken met een
overvloed aan zakken.
Als het even kon was ik met vriendin Anneke op de
stationsweg te vinden. We draaiden rondjes, deden beentje over in de bochten en
rolden voor en achteruit. Van sprongen en pirouettes bleven we dromen.
De overgang naar de middelbare school was reden om de
rolschaatsen, met enige weemoed, aan de wilgen te hangen.
Enkele jaren geleden, met (toen
ik met vakantie was, of tijdens mijn vakantie) vakantie in Californië,
raakte ik opnieuw in de ban van die sport.
Langs het strand van Redondo Beach liep een asfaltpad waarop
het een drukte van belang was met rolschaatsers. Ik kreeg dat beeld niet meer
uit mijn hoofd en besloot bij thuiskomst rolschaatsen te kopen. Dit keer waren
het hele chique met rubberwielen, leren schoenen en om tot stilstand te komen,
een stop onder de neuzen.
Als een kind zo blij toog ik met mijn aankoop huiswaarts. Op
de plavuizen in de gang en de keuken probeerde ik, met behulp van trapleuning
en aanrecht, overeind te blijven. Dat lukte aardig.
Maar waar vind je glad terrein met dergelijke hulpmiddelen. En
nog belangrijker, waar zet ik mijn eerste streken zonder publiek. Op het
industrieterrein in de buurt oefende ik enkele avonden en geleidelijk aan ging
het steeds beter. Zelfs de bochten begonnen goed te gaan en ik zag me al
tochten maken in de polder. Ik sprak mezelf en mijn rolschaatsen bemoedigend
toe. Wij zouden samen een sportief duo vormen en al schaatsend zou me de gang
naar de sportschool bespaard blijven.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Blijkbaar stond ik toch
niet stevig genoeg op de wielen want een val maakte een vroegtijdig einde aan
de vriendschap die ik dacht te sluiten.
Beschadigde enkelbanden lieten me dagen kreupelen, brachten
de lachers op mijn hand en scheurden mijn zelfvertrouwen aan flarden. De
bedrijfsarts sprak zijn verbazing uit: ”Wie stapt er op uw leeftijd nog op
rolschaatsen?” De opmerking schoot me,
toch al gefrustreerd, in het verkeerde keelgat en ik antwoordde: “Ik zie ze
ouder op skeelers in de polder, wat is het verschil?”
Tja, daar kon de man niets op zeggen. punt achter polder, dit zegt
genoeg, rest weglaten
“Mijn mooie rolschaatsen, waar ik zo trots op was, ik stopte
jullie terug in de doos en jullie liggen op de zolder stilletjes te wachten tot
mijn kleindochter haar knalroze rolschaatsen kan omruilen als ze
schoenmaat 39 heeft.”
Een mooi verhaal, het is
eigenlijk meer een column, met een kwinkslag en een knipoog.
Een lang uitgerekte anekdote die
je vertelt. Goed gedaan.
Volgende keer over een oude muur en een fiets die samen gaan verhuizen.
Volgende keer over een oude muur en een fiets die samen gaan verhuizen.
