Er zijn van die momenten dat ik de woorden, die op het puntje
van mijn tong liggen, liever inslik.
Bij voorbaat wetend dat ze niet in goede aarde zullen vallen
en wat heeft het voor zin om iemand jouw mening of raad op te dringen als daar
niet om wordt gevraagd.
Maar wat als jezelf tot het uiterste wordt gedreven en men
door draaien en liegen gelijk wil halen. Ja dan, gaat het wel eens mis.
De laatste keer dat mij dat
overkwam ligt al weer een tijdje achter me, maar de schrijfveer van vandaag
wekt het gebeuren weer tot leven. Blijkbaar heeft de situatie waarin ik
verzeild raakte me dieper geraakt dan ik dacht. Ik was zo boos en tot op het
bot beledigd dat ik er impulsief van alles aan verwijten uitgooide.
Later toen ik was uitgeraasd en mijn gedachten en gevoelens
weer onder controle had, bedacht ik dat ik me wel erg had laten gaan. Gek
genoeg had ik er geen spijt van, want ik had eindelijk eens gezegd hoe ik er echt
over dacht. Tussen ons is het nooit meer goed gekomen. En ook dat lucht me op.
En nog prettiger, ik hoef nooit meer aan de vergadertafel te
zitten.
Weloverwogen stopte ik met mijn vrijwilligerswerk, waar ik
impulsief en met veel enthousiasme aan was begonnen.
