Schoon geweten

Vandaag was het een "van alles nog wat dag.”

Voor de laatste keer naar de fysiotherapeute, die het opspelende gewricht nog een keer flink manipuleerde. Nu moet ik het verder op eigen kracht en discipline in het gareel zien te houden.

Bij thuiskomst had echtgenoot de koffie klaar en vervolgens togen we voor de wekelijkse bulkboodschappen naar de supermarkt. Oh jé, ik moet nog suddervlees maken, bedenk ik nu.

Nou ja moet vanavond maar. Het strijken van een handvol overhemden is inmiddels klaar.
De andere handvol mag wachten tot morgen tenzij echtgenoot er heil inziet de rest ter hand te nemen. Kan hij goed hoor, strijken.

Na het raadplegen van buienradar kon ik met een gerust hart op de fiets naar de schouwburg om een paar theaterbonnen om te zetten in avondjes uit. Ik verheug me op Scapinoballet met uitleg vooraf.

Helaas konden niet alle wensen vervuld worden, maar voor 1^e Paasdag volgend jaar zijn we met de cabaretvoorstelling “Buutvrij” onder de pannen.

Voor veel leeftijdgenoten is Pasen een periode om de caravan uit te proberen of op zijn vaste plek te stallen. Druk dus op de meeste campings. Voor ons een reden om nog een weekje thuis te blijven.

Na de schouwburg peddelde ik ter stomerij, daar was vorige week niet van gekomen.
Mijn schone goed hing al aardig achter in de rij. En nu zit ik verslag te doen van mijn “van alles nog wat dag” terwijl het suddervlees in de koelkast is beland.
Heerlijk hoor, dat mijn geweten dat zomaar goed vindt.

Een boom omhakken

een boom omhakken

is iets geheel anders dan

een boom opzetten

Tegenstelling

Zilver-Goud

orgel Grote Kerk Alkmaar

foto ferrara

Leren dansen

onderdeel van een fontein in 

Trier-Duitsland

foto ferrara 

Samen met echtgenoot heb ik leren stijldansen en heb het ook weer afgeleerd. 

Ik geloof niet dat we er na jaren stilstand nog een Engelse wals of Tango kunnen uitpersen.

Dansen is plezier voor twee staat op het certificaat voor zilver.

Engelse wals 7,5   Tango 7,5  Quickstep 7,5 

Zoals het hier staat lijkt het een puntentelling voor ijsdansen. De dansvloer was inderdaad spiegelglad, maar daar houdt alle vergelijk op.

Na het behalen van dat ene certificaat vonden we dat we genoeg hadden laten zien en besloten alleen nog voor de gezelligheid naar de dansschool te gaan. We hadden daar inmiddels vrienden gemaakt en we beleefden wekelijks veel plezier aan bewegen en napraten aan de bar. Dansen werd plezier voor acht in plaats van twee. We leerden nog de Rumba, Chacha, Slowfox en de Jive, waarvan de laatste bij mij het minst favoriet was. 

Toch kwam er een moment dat we een beetje uitgedanst raakten en dat de nazit meer boeide dan het dansen van de variaties die steeds ingewikkelder werden. We maakten het seizoen af en zeiden de dansschool vaarwel. 

Dansen doen we niet meer, maar de vriendschap bestaat nog steeds.

Een verbod overtreden

‘Beste collega’s, ik moet jullie iets vertellen.

Vaak gaat het tijdens de koffie en lunchpauze over het uitgeven van geld.

De een gooit het over de balk, de ander geeft zijn geld uit met beleid of is extra zuinig om te kunnen sparen.

Onderling zijn we het oneens over loterijen en het steunen van goede doelen.

Velen van jullie kopen loten en zeggen daarmee tegelijkertijd geld te doneren, jullie hebben geen idee aan welke organisatie jullie je zuurverdiende geld geven. Je weet niet eens of het wel op de goede plek terecht komt en hoeveel geld er aan de strijkstok blijft hangen.

Ik ben één van de weinigen die daar negatief over oordeelt, omdat ik vind dat al die bekende Nederlanders ook betaald worden van geld wat je beter zou kunnen besteden.

Trots vertel ik in die discussies dat de collectant, die bij mij aan de deur komt, altijd een bijdrage in de bus krijgt naast de donaties die ik per bank betaal. Ik heb echter nooit verteld dat ik dat laatste op een manier doe dat het aftrekbaar is van de belasting. Het is een kwestie van slim boekhouden en de regels zijn nou eenmaal zo gemaakt dus het mag, vind ik.

Maar wat ik nu ga vertellen zullen jullie me niet in dank afnemen. Ik heb uiteindelijk geen weerstand kunnen bieden aan de lokkende reclame van de staatsloterij en heb mijn geweten in slaap gesust met de smoes dat alleen de Staat er aan verdient en indirect de belastingbetaler ook. Dat zijn wij tenslotte allemaal. Nou ja laat ik er maar niet langer omheen draaien, ik heb bij de trekking van gisteravond een half miljoen gewonnen. Belastingvrij wel te verstaan. Zoiets blijft natuurlijk niet geheim, dus kunnen jullie dat nieuws maar beter uit mijn eigen mond vernemen. Jullie geloven vast niet dat het mijn eerste en tevens laatste lot is.’

Tegenstelling

Luid-Stil

 Pauze tijdens het muziekfestival in Dokkum

foto ferrara

Nederland leest

Het stukje over de bibliotheek heb ik herschreven.
Met toestemming van Pasquali de suggestie van de beleids en uitwaaidagen verwerkt.

Sinds kort is de plaatselijke bibliotheek geheel vernieuwd. Ze werd tweede in de landelijke competitie Beste Bibliotheek van Nederland. Geen idee wat de criteria zijn geweest voor de grootschalige herinrichting van alle bibliotheken, maar blijkbaar heeft mijn bieb voldaan aan de meeste eisen.

Behalve de twee sleuven, waar je de boeken in laat glijden die je terug komt brengen, is niets meer hetzelfde. Ik verdwaal bij elk bezoek en na raadplegen van de computer kom ik toch bij de informatiebalie uit waar ze mij, na het opnieuw intikken van mijn vraag, op het juiste pad zetten.

“Mevrouw, het boek van Frank Westerman over het Lipizzaner paard vindt u in de categorie dieren.”

Huh? Westerman stond altijd gewoon onder de W. was niks mis mee. Wat nu als hij het in zijn hoofd haalt een liefdesgeschiedenis te schrijven moet ik hem dan bij Romantiek zoeken? 

Stel dat die liefdesgeschiedenis eindigt met een moord, dan staat dat boek misschien wel in de kast Spannend? 

Wie bedenkt zoiets? Hoeveel heidagen zijn daarvoor nodig geweest?

Ik stel me voor dat een handvol bibliotheekmanagers een paar dagen in een conferentieoord heeft gebivakkeerd. Brainstormend over de herininrichting van alle bibliotheken in den lande komen ze tot de conclusie af te willen van het stoffige imago en dat men met zijn tijd moet meegaan. Frisse kleuren, design meubilair en een onoverzichtelijke omgeving moet de lezer weer massaal naar de bibliotheek brengen.

Ik hoor Harlingen zeggen dat de hele indeling op de schop moet. Er moeten gezellige zitjes komen, zodat je ter plekke al met een boek kunt gaat zitten.
Groningen vindt dat je moet kunnen afspreken met vriendinnen, maar dan moet er ook een koffiecorner zijn met liefst alle Italiaanse varianten.

Alkmaar stelt voor meer computers te plaatsen zodat de jeugd na schooltijd kan gamen en dan vooral de spelletjes die ze thuis niet mogen spelen. Zo trek je jeugdig publiek. Dat heeft tenslotte de toekomst.

Assen voelt daar niets voor, voor je het weet fungeer je als buitenschoolse opvang.

En die zitjes…alle kans dat de plaatselijke daklozen er bij slecht weer hun dutje komen doen.

Harderwijk vindt alle voorstellen zo gek nog niet want je maakt de bibliotheek wel voor iedereen toegankelijk en dat is toch wat ze willen. Mogelijk dat de bejaarde doelgroep voor problemen zorgt, maar als we nou de Grootletterboeken buiten schot laten…

Eindhoven brengt de indeling van de kasten in. We moeten meer naar het idee van een boekhandel. Indelen op categorie bijvoorbeeld en die aangeven met strakke letters en gekleurde logo’s boven de kasten. Echt design dus.
Heerlen raakt daardoor geïnspireerd en stelt voor bij de ingang een lage tafel te zetten waarop alle teruggebrachte boeken komen te liggen en op een andere tafel de aan te raden titels. Nadeel is dat je de ruggen van de boeken dan niet meer kunt lezen, maar ach daar moet de lezer maar aan wennen.
Zierikzee vraagt zich af of je met een speelse heropstelling van de kasten ook niet wat willekeurige titels tegen de wanden kunt zetten. Je moet dan wel afstappen van het zoeken op alfabet, maar dat laat je toch al voor een deel los als je op categorie gaat indelen.

De heidagen worden succesvol afgesloten en men gaat landelijk enthousiast aan de slag.

De ene na de andere bibliotheek sluit tijdelijk om na de herinrichting weer feestelijk open te gaan. In mijn bibliotheek lijkt het erop dat ze alle mogelijkheden die zijn ingebracht ook hebben uitgevoerd. Ik kan er moeilijk aan wennen. Voel me net een kat in een vreemd pakhuis.