Wilhelmus
Queen nr: 555
“We are the
champion”
Oef, dat is een lastige opgaaf. Wat moet je daar nou van
zeggen.
Ja, dat we allemaal toch minstens twee coupletten kennen en
dat we die op gezette tijden zingen.
Ik zal ze ooit hebben geleerd op de lagere school. (wie
niet?) Toch kan ik me dat niet herinneren terwijl ik nog heel goed weet hoe we
andere liedjes uit de bundel “Kun je nog zingen zing dan mee” bijna met de
paplepel kregen ingegoten.
Toen ik vandaag het Wilhelmus in de oude versie bekeek moest
ik aan Maxima denken.
Ze had dat lied toch maar snel onder de knie. Zou ze meteen
al geweten hebben wat ze zong of verging het haar net als ons in de kindertijd.
Geen idee wat je uit volle borst stond te zingen op Koninginnedag.
Zo verging het de voetballende jeugd op het pleintje
tegenover ons huis denk ik ook. Ik haal dat oude verhaal in het kader van het
Wilhelmus nog een keer van stal. Waarschijnlijk zijn sommige voetballers al
uitgespeeld bij het Nederlands elftal, maar voor het verhaal maakt dat niet
uit. Sven Kramer doet nog volop mee en als alles meezit, zal het Wilhelmus voor
hem zeker klinken tijdens de Olympische Spelen.
In de herhaling
Aangepaste versie van “Idool” juni 2011.
Op het pleintje voor ons huis wordt naar hartelust tegen de
bal getrapt, de garagedeuren doen daarbij dienst als doel. De ene keer zijn het
de broertjes van een paar huizen verder, de andere keer zijn er meer knulletjes
verzameld en gaat het er serieus aan toe. Vandaag spelen ze wereldkampioenschap
en de idolen worden onderling verdeeld. Het valt me op dat ze allemaal voor
Oranjespelers kiezen.
“Ik ben Klaas Jan Huntelaar en ik Wesley Snijder.” De
volgende kiest voor Rafaël van der Vaart en zo gaan er meer namen over en weer.
Dat wordt dus een wedstrijd tegen elkaar.
Een kniesoor die daarop let.
Het jongste talent in dit gezelschap zegt, als hij eindelijk
mag kiezen: “Ik ben Sven Kramer.”
Dit voetballertje begeeft zich op glad ijs en zal snel het
onderspit delven. Een speels karakter heeft het duel niet er wordt geschreeuwd,
geduwd en getrokken en Sven Kramer verlaat zwaar getackeld, huilend het veld. Hij
mag niet meer meedoen. In een echte wedstrijd had dit een rode kaart opgeleverd,
maar we spelen hier zonder scheidsrechter en dat er een vrouw op de tribune zit
hebben deze voetballers al helemaal niet in de gaten.
Als de wedstrijd ten einde is hebben ze blijkbaar besloten
dat ze de beker hebben gewonnen want de hele club stelt zich op voor de
garagedeuren en heft ons volkslied aan.
Mocht dit talent doorstoten tot “Oranje” dan kunnen ze in
elk geval vier regels van het Wilhelmus meezingen.
