Bij de Blokker

bij Blokker zijn de

feestartikelen uit de

schappen verwijderd

Tegenstelling

Appetijtelijk-Goor

 rommelmarkt Limoges

foto ferrara

Op en Rond de Deur

verlangt naar de zon en showt zonnewijzers
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

Miet en Griet 28

Hoe nu verder ?

De zussen kunnen het over een nieuwe woonplek niet eens worden.

Sinds Miet over Ecomare heeft gelezen is er voor haar nog maar één plek op Texel waar ze voorlopig wil wonen. Griet denkt daar anders over. ‘Ik zou liever in de plaats zelf willen neerstrijken, dat geeft meer zicht op de wereld dan in zo’n pretpark.’

‘Ecomare is geen pretpark, dat is een instelling waar ze zieke zeehonden opvangen. Er is een museum en ze leren de bezoekers veel over de natuur en wat er zoal leeft in de Waddenzee. Wie weet komen we er zandvlooien tegen.’

’Sinds wanneer interesseert jou de natuur?’ bitst Griet.

‘Sinds jij er de voorkeur aangeeft voor de buis te hangen. Geef nou maar toe dat je daarom in De Koog zelf wilt wonen. Jij zou het liefst een kuiltje op een terras betrekken zodat je ’s avonds in de kroeg kunt zitten. Ik verdenk je ervan dat je stiekem toch geniet van die boeren, maar dat je dat niet wilt toegeven. Realiseer jij je wel dat het op zo’n terras nooit rustig is. Stel je eens voor dat ons theepotje de hele dag op tafel staat te rammelen omdat er bezoekers boven ons kuiltje zitten die met tafels en stoelen schuiven. En als ze een biertje te veel drinken kun je op dronkenmansgelal wachten. Maar je moet doen wat je niet kunt laten. Je kunt ook zonder mij in De Koog wonen.’

‘Oh nee Miet, niet weer op die toer. Wij blijven hoe dan ook bij elkaar. Je kunt wel heel stoer doen, maar daar trap ik niet meer in. Wij kunnen niet zonder elkaar, dat weet je best.’

Als Twan zijn opwachting maakt zitten ze nog steeds te kibbelen.

‘Ik hoor het al meiden, er is hier niets veranderd, wat is vandaag het probleem?’

Griet legt uit: ‘We steggelen nog steeds over nieuwe woonruimte. Ik wil het liefst naar de Dorpsstraat in De Koog en Miet wil naar Ecomare.’

‘Als meeuw zou het mij niet uitmaken, ik ben een alleseter en scharrel op beide plekken mijn kostje bij elkaar, maar daar zal het jullie niet om te doen zijn.  Er is wel een groot verschil tussen de stilte hier onder de Eierland en De Koog, het kan daar behoorlijk druk zijn.’

‘Onzin’, vindt Griet. ‘Het is winter dus zo’n vaart zal het met die drukte niet lopen, Miet heeft dat ook als smoes opgevoerd.’

‘Ja en ik heb het vermoeden dat het jou gaat om televisie kijken. Je hipt daar nu toch ook voor naar De Cocksdorp, dat kun je ook vanuit Ecomare doen. Ik zie het bezwaar niet.

Ik vind Ecomare een veel betere plek, het lijkt meer op onze natuurlijke habitat er is voldoende zand en - niet onbelangrijk - een leerzame omgeving.’

‘Tjonge hoor je dat Twan, ons Mietje gebruikt moeilijke woorden om haar betoog kracht bij te zetten. Natuurlijke habitat, voldoende zand, alsof wij zandvlooien daar bergen van nodig hebben.  Doe nou maar gewoon, dan is het leven met jou al moeilijk genoeg.’

Twan grijpt in: ‘Ophouden met elkaar de vlooien af te vangen, zo komen we nergens. Spring op mijn nek dan gaan we beide plaatsen eerst eens verkennen. Verhuizen heeft niet echt haast en als ik jullie zo hoor, valt het met dat wegkwijnen van Miet ook wel mee, .

Daar hebben de zussen niet van terug. Beschaamd klemmen ze de kaakjes op elkaar als ze zich tussen Twan’s veren nestelen. De eerste vleugelslagen zitten ze nog mokkend voor zich uit kijken, maar als ze langs de kustlijn vliegen is de belangstelling voor de omgeving snel gewekt. Het lange en brede strand wekt bij de zussen herinneringen aan Egmond op.

Ze kruipen wat dichter bij elkaar en genieten van het uitzicht.

Terwijl Twan koers zet naar De Koog verdwijnt de Eilander langzaam uit zicht. Eronder staat het theepotje verlaten op tafel.

Parijs' Blauw

Van alle spulletjes op het kastje in haar slaapkamer staat het diepblauwe parfumflesje van mijn moeder mij het scherpst voor de geest. Op het flesje met een zoetig geurende inhoud stond een verbod. Aankomen was ten strengste verboden, stel je voor ik zou het in een onhandige beweging leeg kunnen gieten en zo de kostbare inhoud verspillen.

Ik mocht er alleen aan ruiken als moeder op zondag, gekleed in haar mooie jurk van gladde blauw-grijze stof, een paar drupjes achter haar oren deed. Met het donkere haar in een enorme knot op haar achterhoofd kwamen haar bruin gekleurde sieraden mooi tot zijn recht. Ze had maar één set dat ze alleen op zondag droeg en bij een enkel feest dat ons gezin te beurt viel.

Op het kastje lag ook een goudkleurige poederdoos met een zacht sponsje waar ik mijn frisse wangen wel eens mee mocht insmeren en die er dan prompt dof van gingen zien. Naast de poederdoos was er de knalrode lippenstift die ik met graagte hanteerde, hoewel dat goedje op mijn kinderlippen niet lang bleef zitten. Met de paarse bus waarin vinolia talkpoeder zat wist ik wel raad. Ik strooide er rijkelijk mee in het rond zodat het zeil op de slaapkamervloer er wit van zag. Mijn moeder had geen bezwaar tegen mijn drang tot versieren, ze liet me zoveel mogelijk mijn gang gaan. Zelf deed ze haar best er altijd verzorgd uit te zien. Zo mocht ik de oorknoppen van carneool en bijpassende hanger ook eens gebruiken. Dat ik de knoppen, door middel van een schroefdraad, in mijn oren draaide tot ze paars zagen en huilend van de pijn moeder’s hulp in riep, werkte haar op de lachspieren.

Minder gecharmeerd was ze van het feit dat ik op een dag geheel opgedoft, tegen de regels in, op haar enige paar zwarte pumps door de huiskamer wankelde. Ik reikte met mijn kleine voeten halverwege de schoenen en liep ze doormidden. Ze vergaf me de zonde want het bleek dat de schoenen tot op de draad waren versleten en dat ze er zelf ongelukkig mee had kunnen vallen.

Maar bij al haar tolerantie bleef het diepblauwe flesje taboe. Toen het leeg was kwam er geen nieuw parfum wel heeft ze het flesje nog jaren bewaard, gek genoeg heb ik nooit gevraagd waarom dat was.

Nu zestig jaar later, weet ik dat de parfum een luxe was die ze zich uit eigen zak niet kon permitteren en dus moet het een cadeautje zijn geweest dat ze in lege toestand nog lang heeft gekoesterd.

“Soir de Paris”, tot op de dag van vandaag heeft de bloemige geur iets geheimzinnigs gehouden.

Ik vermoed dat de kleur van het parfumflesje veroorzaakt heeft dat blauw één van mijn lievelingskleuren is geworden.

Schrijfcursus: opdracht schrijf een verhaal dat betrekking heeft op je lievelingskleur.

Miet en Griet 27

Koude Kermis

De zusters Zandvlo  hebben na het emotionele gebeuren van vorige week de strijdbijl begraven en beraden zich op de toekomst. Miet is bereid haar zus tegemoet te komen om langer op Texel te blijven, maar dan wil ze wel naar een plek waar meer te beleven valt.

Dat is zeker niet het erf van boer Jan. De dames kauwen nu op het voorstel van Twan om naar De Koog te verhuizen. Het is één van de oudste dorpen op Texel met veel winkeltjes en horeca en - niet onbelangrijk - de zeehondenopvang Ecomare om de hoek. Vooral dat laatste lijkt Miet aantrekkelijk. Ze heeft in een VVV-folder gelezen dat er veel interessante zaken zijn te zien. Daar zou ze wel een tijdje willen wonen voor ze definitief naar Egmond teruggaan, want dat idee heeft ze nog steeds niet laten varen.

Daarnaast heeft ze Griet duidelijk gemaakt dat ze niet meer naar Boer zoekt Vrouw wil kijken. Griet is dat in eerste instantie helemaal met haar eens. Ook zij is wel klaar met die boerenflauwekul. Dat verandert als ze een gesprek opvangt tussen twee wandelaars. Het gaat over Geert en zijn handtastelijkheden. Ze hoort dat hij in een ander Tv-programma behoorlijk op de hak wordt genomen en dat hij daar helemaal niet blij mee is. Hij wil zelfs niets meer met de media te maken hebben. Het maakt Griet stiknieuwsgierig naar het verloop van die zoektocht naar de ware liefde. Zo zit ze vanavond met hoog gespannen verwachtingen alleen voor de buis waar ze de afgang van de week beleeft. Er gebeurt niets spannends. Bij geen enkele boer zie je een vonk overslaan. Er zit geen spatje zindering in de lucht. En dat terwijl de boeren vandaag weer een keus moeten maken, maar die laat de KRO deze avond mooi niet zien. 

Zo houden ze de kijker bij de les.

Zwaar teleurgesteld hipt Griet naar huis waar Miet met een pot thee zit te wachten.

Griet zucht: ‘t Was echt drie keer niks, zo verschrikkelijk saai, je wilt het niet weten.’

‘Klopt, ik wil het niet weten, doe geen moeite iets uit te leggen. Zonde van de avond, we hadden beter over de verhuizing naar De Koog kunnen praten. Thee?’

Griet schuift haar kopje bij, ze heeft al lang spijt dat ze toch naar het café is gegaan en zo de kans heeft laten lopen om in harmonie met Miet tot overeenstemming te komen.

Ze besluit de zure opmerking te laten passeren. Morgen een verse dag met nieuwe kansen.

Zal er ooit nog een tijd komen dat er niets valt te kissebissen?

Tegenstelling

Hetzelfde-Anders

gevelsteen in een boerderij in Uitgeest

foto ferrara

voor meer gevelstenen druk op het schrijfveertje 

gevelstenen alom rechts op de pagina