Als de jackpot valt
kom je in één klap uit een
gegoed milieu
plaatje internet
woensdag, februari 25, 2015
dinsdag, februari 24, 2015
maandag, februari 23, 2015
Miet en Griet 30
Twan gaat demonstreren
Terwijl Griet, met een sacherijnige Miet in haar kielzog
door de dorpsstraat struint, neemt Twan een eetpauze bij snackbar Paul Patat.
Het kan hem niet schelen waar hij de zusters moet afzetten. Een meeuw heeft geen
vaste plak, die gaat waar eten valt te snaaien.
Binnenkort begint het kaasmarktseizoen in Alkmaar weer, dan
kan hij de dames afzetten in Egmond. Tot zo lang moet Miet het op Texel maar
zien vol te houden, dat scheelt een extra vlucht. Diep in gedachten merkt
Twan niet dat zijn maat Chiel naast hem is komen zitten.
‘Hé Twanneke, waar zit jij met je vogelbrein, ik zit hier al
een tijdje, maar jij reageert niet eens. Is er iets?’
‘Chiel, wat heb ik jou een tijd niet gezien, waar heb jij
overal gevlogen? Ik zit te denken aan Miet en Griet en hun woonprobleem.’
‘Trek je nog steeds op met dat lastige vrouwvolk, wat heb je
toch met die twee? Volgens mij spannen ze jou voor hun karretje. Die Miet
gebruikt haar verdriet om haar zin door te drukken en Griet heeft zich maar te
schikken. Ze zijn door hun gedrag een blok aan je zwemvliezen. Dat je ze na het
opvegen van het vlooiencircus hebt meegezeuld naar Texel heb ik nooit
begrepen.’
‘Chiel, zeulen is overdreven zo zwaar zijn zandvlooien niet
en ze zijn heus aardig. Kijk ze daar nu scharrelen op zoek naar een beetje
zand. Ik moet zorgen dat ik ze naar Ecomare breng voor het donker is,
daar ligt het zand voor het oprapen.’
‘Laat ze hun eigen bonen doppen, die twee redden zich wel.
Voor je het weet zitten ze op de boot naar Den Helder en zijn ze op weg naar
huis. Ga met mij naar Terschelling, er is daar veel spannends te beleven. De
meeuwenkolonie heeft besloten met krijsacties de vergaderingen van ‘Tulip Oil’
te verstoren. Wat die lui in het snotje hebben deugt voor geen meter. Hoe meer
we tegenwerken hoe beter. Het lijkt me wel geinig daar een partijtje mee te
blazen. Tante Wanda doet ook mee.’
‘Tante Wanda zal eens niet meedoen. Die vloog als jonge
meeuw al voorop in de troepen. Altijd haantje de voorste bij actievoeren. Met
Wanda en haar gerichte flatsen stijgen de stomerijkosten. Kan ik mijn
vriendinnen meenemen? Ik heb ze al voorgesteld een dagje Terschelling te doen.
Misschien kunnen we ze inzetten, ze zijn zeer bedreven in het bezorgen van jeuk
aan hoogwaardigheidsbekleders. In september hebben ze tijdens de troonrede het
VVD-kamerlid dat meeuwen wilde afschieten een benauwd uurtje bezorgd. Waarmee
ik wil zeggen dat Miet en Griet ook solidair kunnen zijn, dat kun je van menig
VVD-er die op enig pluche is beland niet zeggen.’
‘Wanda is niet gecharmeerd van de zussen, ze neemt vooral
Miet kwalijk dat jij door haar toedoen ernstig gewond in de vogelopvang hebt
gezeten.’
‘Ook typisch Wanda, weinig vergevensgezind en altijd denken
dat ze het gelijk aan haar kant heeft. Nou ja dat past bij een fanatieke
actievoerder. Maar wat op Terschelling dreigt te gebeuren kan natuurlijk niet.
Ik ga mee, de dames moeten het maar even zonder mij stellen.’
Ondertussen heeft Griet op het terras bij eethuis ‘Sjans’
een geschikte zandhoop gevonden en ze heeft zich meteen genesteld. Miet, die
naderbij sjokt, ziet aan haar houding dat er voor vandaag geen
onderhandelingsruimte meer is. Ze gaat akkoord met de plek onder voorwaarde dat
het een tijdelijk onderkomen is. Griet haalt haar schildje op en besluit de
discussie uit de weg te gaan.
‘Ga jij Twan maar vertellen dat we een nieuwe woonplek
hebben gevonden.’
‘We? Jij zal je bedoelen.’
‘Zeur niet ga nou maar.’
Twan vindt de keus niet optimaal. Als in de
voorjaarsvakantie de toeristen komen wordt het veel te druk op het terras. Een
zandvlo is zo onder de voet gelopen, maar hij houdt het commentaar voor zich en
laat de zusters in hun waarde. Hij is tenslotte Wanda niet die luid snaterend
haar mening zou geven.
Samen met Chiel brengt hij Miet terug en hij belooft de
vlooien om de volgende dag naar hun welzijn te komen informeren. Hij neemt zich
voor dan ook over de demonstratieplannen te vertellen.
Chiel heeft van een afstandje staan toekijken en ziet nóg een
risico dat de zussen bedreigt. Als de bezem door de zandhoop gaat omdat het
terras moet worden ingericht zou dat het einde van Miet en Griet kunnen
betekenen.
Zal hij zijn vriend wijzen op het gevaar of wacht hij af tot
Twan wordt verlost van het kibbelende stel?
zaterdag, februari 21, 2015
Gehackt
De laatste dagen stroomt mijn dashboard dagelijks vol met
phishingblogs van één en
dezelfde onbekende afzender. Bang een virus binnen te slepen, durf ik de
berichten die overduidelijk reclame zijn, niet te openen. Vanmorgen heeft mijn
persoonlijke helpdesk ontdekt dat de berichten via een niet meer bestaand blog
binnenkomen. Het is me nooit gelukt dat adres te verwijderen en dus heb ik het
weggeschoven onder verborgen blogs.
Wat niet weet wat niet deert, maar zo werkt het blijkbaar
niet en nu zit ik met de ellende. Opnieuw doe ik verwoede pogingen het bewuste
mapje op te schonen want ik heb er ook de verlaten blogs gestald waarop al een
paar jaar niet meer wordt gepost, maar die nog wel bestaan. Ik verricht de
voorgeschreven handelingen en kom iedere keer uit op de bladzij die zegt; ‘Maak
een account aan.’ Maar ik heb al een account roep ik na de zoveelste keer tegen
het scherm. Het irriteert me mateloos dat ik niet verder kom. Mijn helpdesk
weet en kan veel, maar met Blogger blijft het stoeien.
Ik besluit medeblogster Melody een mail te sturen, zij heeft
iemand anders vandaag al advies gegeven, wie weet kan zij mij helpen.
Ondertussen zit ik hier niet stil en beland voor de zoveelste keer bij account
aanmaken en druk toch maar eens op het woord google en dat was dus de
bedoeling, hoe dom kun je zijn. Inmiddels is de hele handel opgeschoond en heb
ik weer een schone lei. Melody als een haas een mailtje gestuurd dat het
euvel is opgelost. Techniek … gggrrrr.
dinsdag, februari 17, 2015
maandag, februari 16, 2015
Miet en Griet 29
Twan geeft gas
Twan merkt dat het
vrachtje in zijn nek tot rust komt en van het uitzicht geniet. Hij besluit zijn
vluchtplan te wijzigen. ‘Meiden zal ik jullie Terschelling laten zien voor het
in zee verdwijnt? Vorig jaar kwam er niet van omdat ik in dat stomme visnet
verstrikt raakte en jullie de reis naar Terschelling hebben geruild voor het
avontuur in de Achterhoek.’
Miet zucht diep bij
die laatste opmerking: ‘ Beetje zout in de wonden, Twan. De reis naar de
Achterhoek is er uiteindelijk de oorzaak van dat we deze winter op Texel
zitten, maar vertel waarom moeten we naar Terschelling voor het verdwijnt, zo
ruw is de Waddenzee toch niet?’
‘Er schijnt een flinke gasbel bij dat eiland te liggen en nu heeft een
Nederlandse oliemaatschappij met de illustere naam “Tulip Oil” bedacht dat ze
daar naar gas willen boren. Heel Terschelling staat op zijn kop, de meeste
eilanders willen geen boortorens op hun grond en ook niet in hun leefomgeving die
Waddenzee heet. Het is daar één groot natuurgebied en dat wordt met het
aanboren van de gasbel ernstig bedreigd.
De toestemming tot zoutwinning viel al niet in goede aarde omdat het
slecht zou zijn voor het milieu en nu dreigt de gaswinning nog meer roet in het
eten te gooien.
Onrust, demonstraties en dus leven in de brouwerij op Terschelling. Ik
kan, als jullie daar zin in hebben, nu nog de koers verleggen.’
Niet ver van De Koog strijkt Twan neer op strandpaal 19 om met zijn
passagiers te overleggen.
Miet onder de indruk van het verhaal vraagt zich af: ‘Welke gek krijgt
het in zijn hoofd naar nieuw gas te boren terwijl in Groningen de huizen op
instorten staan, je moet wel dollartekens tussen je oren hebben om zoiets te
bedenken. Ze weten zo onderhand wat ervan komt. Is het niet genoeg dat de Groningers
flink de dupe zijn van de gasbellen, moeten de Friezen daar nu ook nog bij
komen? Misschien moeten we helemaal niet naar Terschelling, maar naar Den Haag
om dat stelletje ongeregeld weer eens flink jeuk te bezorgen. Ze zijn daar echt
de weg kwijt.’
‘Ha, die Miet, eindelijk het heilig vuur weer onder je schildje, zo hoor
en zie ik je graag.’
Griet, die haar stiekeme avond in het café in rook ziet opgaan, bemoeit
zich met het gesputter. ’Sinds wanneer heb jij verstand van politiek en
gasboringen. Toen de windmolens voor de kust van Egmond in Zee werden geplaatst
werd je daar niet koud of warm van, het halve dorp gaf tegengas, omdat ze bang
waren voor bederf van het prachtige uitzicht.
De toeristen zouden wegblijven en zeevogels zouden zich massaal te
pletter vliegen.
Ik heb nog met een spandoekje aan het begin van de strandopgang gestaan,
jij vond het flauwe kul want die molens stonden volgens jou ver genoeg weg. En
nu loop je opeens warm voor een gasbel in de Waddenzee.’
‘Over die windmolens hoor je niemand meer omdat het allemaal reuze
meevalt. De Duitsers, gewend aan windmolens, blijven gewoon komen en die dooie
vogels vallen ook niet bij bosjes uit de lucht. Vogels zijn heus niet
achterlijk, die vliegen om zo’n obstakel heen. Daarbij is windenergie minder
schadelijk voor het milieu dan gas.’
‘Zal gerust, maar van de wind alleen kun je niet leven. Vorige week
hield je ook al een pleidooi voor het milieu en dat terwijl je nog niet zo lang
geleden op een ronkende motor zat. Of dat zo schoon is. Bij jou wisselen de principiële
bezwaren met de dag.’
Twan hoort de discussie ontsporen, Terschelling raakt op deze manier buiten
bereik: ‘Het is niet de bedoeling dat jullie elkaar in de haren vliegen over
het milieuvraagstuk. Ik wil jullie, nu het nog kan, het ongerepte Terschelling
laten zien. Als we nog erg lang op deze paal blijven zitten wordt het voor de
vlucht van vandaag te laat en moet het een andere dag.’
Die opmerking komt Griet goed uit, ze grijpt haar kans: ‘Geen slecht
idee, laat ons eerst woonruimte zoeken. Terschelling ligt er, met en zonder
gas, volgende week ook nog wel.’
In de dorpsstraat van De Koog begint de zoektocht naar een geschikt
zandkuiltje.
Miet, flink aangebrand over de opmerking over de ronkende motor, kijkt
niet op of om.
Zij heeft haar besluit genomen, Ecomare of terug naar Egmond aan Zee.
Kijk wat ik in Trouw zag vanmorgen
Zou Dingeman M&G lezen?
zaterdag, februari 14, 2015
Integriteit
Mathilde de Beaufort legt met een
toenemend gevoel van paniek de telefoon neer.
Steeds diezelfde stem die zegt: ‘Uw man is een zakkenvuller, hij marchandeert met geld dat
niet van hem is, één dezer dagen weet ik hem te vinden. Ik heb binnenkort een
flinke som geld nodig en die gaat hij mij renteloos lenen.’ Voor ze kan reageren,
breekt de man het gesprek af.
Mathilde weet zich met de telefoontjes geen raad. Ze zijn
dreigend en belastend voor Richard en waarschijnlijk ook voor de bank waarvan
hij directeur is. Liefst zou ze aangifte doen, maar dat wil ze zonder overleg
met Richard niet doen. Voorlopig zit hij veilig voor zaken in Brussel en daar
wil ze hem met haar zorgen niet lastigvallen. Ze moet zichzelf bekennen dat de
inhoud van de telefoontjes haar ernstig aan het twijfelen brengt.
Je hoort de laatste tijd zo vaak over frauderende banken en
directeuren die daar zogenaamd niets van afweten. Zou haar Richard zich
schuldig maken aan zaken die niet door de beugel kunnen om vervolgens zijn
handen in onschuld te wassen? Zou hij het echt durven wagen om over de ruggen
van zijn klanten zijn positie te verbeteren? Of nog erger zijn leven op het
spel te zetten? De dreigende taal die de beller uitslaat doet het ergste
vermoeden.
Haar vriendinnen in vertrouwen nemen is geen optie. De kans
dat dit verhaal in Laren gaat rondzoemen is veel te groot. Nu ze er goed over nadenkt,
vraagt ze zich af of het dorp soms meer weet dan zij.
Opeens komt de vraag van tennismaatje Leontien of Richard
niet een oogje dicht kan knijpen bij het aflossen van de lening die haar
Charles heeft gesloten, in een ander daglicht te staan.
Is Richard wel de integere bankdirecteur die hij zou moeten
zijn?
WE-300 schrijf in 300 woorden een stuk over afdingen zonder dat woord te gebruiken
Voor meer info en verhalen zie https://platoonline.wordpress.com/
Abonneren op:
Posts (Atom)