Onder-Boven
(de wet)
in Deventer
foto ferrara
dinsdag, augustus 11, 2015
maandag, augustus 10, 2015
Gastvrijheid
‘Uw bezoek is niet gewenst’, staat op het kaartje dat mij op
een zilveren dienblaadje onder de neus wordt geschoven.
Op een zomerse dag ben ik na een lange fietstocht, gekleed
in korte broek, poloshirt en sportschoenen, neergestreken op het zonnige terras
van restaurant De Gastronoom.
Afhankelijk van de gelegenheid schuif ik hier in pak of jacquet regelmatig aan. In deze sportieve outfit wordt de gast blijkbaar niet herkend. Het restaurant dat gastvrijheid hoog in het vaandel heeft staan en daar in hun
goudopsnee menukaart een hele pagina aan wijdt, blijkt in de praktijk aan
discriminatie te doen.
Zonder stampij te maken sta ik op en vind naast mijn
fietssleutels een verdwaald visitekaartje in mijn zak. Ik leg het naast het
ongastvrije exemplaar op het blaadje en verlaat, met de pest in, het terras. De
gerant die mij wel herkent en mij ziet vertrekken komt nog even gastvrij de
hand schudden. Zwijgend wijs ik op het serveerblaadje.
De man verschiet van kleur en put zich uit in excuses. ‘U
begrijpt Professor dat dit niet voor u is bedoeld, dit is voor gasten die niet
in ons profiel passen.’
‘Ik wist niet dat jullie aan ballotage doen. Ik kwam voor
een Leffe Blond, maar die ga ik nu op mijn eigen terras drinken’, zeg ik ijzig.
‘Professor, ik hoop dat u aan dit incident geen
ruchtbaarheid zult geven, u weet als geen ander hoeveel promotiefeesten in ons
restaurant worden gegeven. Ik schat uw gezag en mening hoog in, negatieve
reclame in uw kringen zou ons een smak geld kunnen kosten.’
Verbijsterd door de schaamteloosheid van de omhooggevallen
vakman stap ik op mijn fiets.
Thuis schenk ik mij een koele Leffe Blond in en overdenk,
nippend aan mijn glas, het gebeuren in De Gastronoom. Bij het op handen zijnde promotiefeestje van een mijn wetenschappers
kan ik niet wegblijven.
U leest het, aan het verzoek van de gerant besluit ik
niet te voldoen
ColumnX uitdaging voor de maand juli: schrijf een recensie over een restaurant waar de eigenaar tranen van in zijn ogen krijgt.
zondag, augustus 09, 2015
Weerspiegeling
In Nieuwegein op het landgoed van Kasteel Rijnhuizen ligt
deze bol, bij helder weer spiegelt het oude gebouw zich als een ijdele dame.
Landgoed en Kasteel zijn onlangs verkocht aan een projectontwikkelaar die in en
rondom het gebouw huisvesting voor senioren wil realiseren.
Ik vrees dat, niet alleen, dit kunstwerk het loodje zal leggen. Nu ik er nog eens goed naar kijk bekruipt me de neiging er aan te schudden. Zou het dan gaan sneeuwen?
Ik vrees dat, niet alleen, dit kunstwerk het loodje zal leggen. Nu ik er nog eens goed naar kijk bekruipt me de neiging er aan te schudden. Zou het dan gaan sneeuwen?
dinsdag, augustus 04, 2015
maandag, augustus 03, 2015
Een prachtig lettertype
Waarschuwing: sommige zinnen in dit verhaal zijn met moeite te lezen..
Arial in tekengrootte 11 bevalt me tot nu toe het beste op mijn blog.
Batang is te dun, terwijl ik dit tik vloeien de letters al in elkaar over.
Calibri zit tussen Arial en Batang in, maar heeft niet mijn voorkeur.
David dan, nog kleiner, hier begin ik ondanks de computerbril al van voor naar achter te bewegen voor goed leesresultaat.
Fang song, neigt naar Batang, maar is ietsje kleiner, niet echt prettig.
Georgia, lekker vet, maar toch te klein.
Iskoola Pota, ik zie het verschil niet met Georgia of toch wel, tikkie kleiner, heb ook hier de neiging tot dubbelzien.
Juice ITC, dit kan ik pas lezen zonder bril en met mijn neus op het scherm, valt dus af.
Lucida Handwriting doet me denken aan het handschrift dat ik in de loop der jaren ben kwijtgeraakt, ik schrijf mijn kaarten en brieven inmiddels in rechtopstaand schrift. Of moet ik zeggen blokletters.
Times New Roman, toen ik op mijn werk voor het eerst met de computer ging werken, ben ik met dit lettertype begonnen, inmiddels een dagje ouder en een lees/computerbril rijker is dit te kriebelig geworden.
Ik heb ze allemaal op lettergrootte 14 geprobeerd en dan nog zijn sommige, zoals deze Ar Bonnie moeilijk te lezen.
Arial komt er dan zo uit te zien, dit lettertype heeft hoe dan ook mijn voorkeur, rechttoe-rechtaan.
vrijdag, juli 31, 2015
zondag, juli 26, 2015
Welke schurk zou je willen zijn
Eerlijk gezegd wil ik helemaal geen schurk zijn. Ik heb de
synoniemen van het woord schurk eens op
gezocht en bij dat rijtje wil je liever niet staan.
De watergeuzen worden niet genoemd terwijl dat toch geen
lieverdjes zijn geweest.
De schrijfveer van vandaag brengt me opnieuw naar het
voormalig eiland Wieringen waar ik afgelopen vrijdag met een aantal
schrijfvriendinnen een bezoek bracht aan de Michaëlskerk in Oosterland. We hebben afgesproken allemaal iets te
schrijven of te dichten dat met de Waddenzee, de haven of Wieringen te maken
heeft. Van te voren heb ik op internet naar de geschiedenis van dit sfeervolle
kerkje gespeurd en vind het verhaal van het zwaard van Willem Bloys van
Treslong. Ik vind ook de reden waarom het zwaard daar is gekomen en herschrijf
in eigen woorden dat avontuur. Staande op de gaanderij van het kerkje lees ik
het voor.
Ik plaats hier een verkorte versie samen met een foto van het zwaard.
Willem Bloys van Treslong.
'Mijn naam is Willem Bloys van
Treslong.
Nadat ik in 1570 de kapersbrieven van de Prins van Oranje ontvang maak ik als watergeus samen met mijn bemanning de Zuider- en Waddenzee onveilig.
Nadat ik in 1570 de kapersbrieven van de Prins van Oranje ontvang maak ik als watergeus samen met mijn bemanning de Zuider- en Waddenzee onveilig.
Als ik in de winter van 1572 met
mijn schip vast kom te zitten in het ijs voor Wieringen kunnen mijn bemanning
en die van een aantal andere geuzenschepen geen kant op.
Mijn collega Pieter Simonsz Meyns
plundert met zijn vaarvolk boerderijen op Wieringen.
De boeren van Wieringen pikken zulks
niet en zij vallen ons watergeuzen aan.
Ik probeer te onderhandelen maar Pieter wil van geen wijken weten en opent de aanval, welke
noodlottig verloopt. Zeventien van ons laten het leven, inclusief Pieter Simonsz Meyns.
Ik probeer te onderhandelen maar Pieter wil van geen wijken weten en opent de aanval, welke
noodlottig verloopt. Zeventien van ons laten het leven, inclusief Pieter Simonsz Meyns.
De boeren dwingen mij geen wraak te
nemen en ik doe mijn belofte gestand door het zwaard dat ik draag als onderpand
op Wieringen in te leveren.
Onderwijl zijn de Spanjaarden vanuit
Enkhuizen onder leiding van Bossu onderweg om mij en mijn manschappen te grazen
te nemen. Ik vraag de Wieringers om hulp en zij hakken mijn schip los uit het
ijs terwijl mijn scheepsgeschut de eskaders uit Enkhuizen op afstand houdt. Dankzij
de dappere boeren van Wieringen zie ik kans mijn schip naar veiliger oorden te laveren en
het de steven te doen wenden naar het Zuiden om mij bij de Heere van Lumey aan te sluiten. Gezamenlijk zeilen wij op naar Den
Briel alwaar wij de Hertog van Alva een gevoelige slag toebrengen. Misschien
wel mijn beroemdste wapenfeit, al heb ik die slag zonder wapen moeten
leveren, dat heb ik immers op Wieringen achter moeten laten.
Mijn zwaard houdt daar heden ten dage in de
Michaëlskerk in Oosterland de
herinnering aan mij levend.'
Abonneren op:
Posts (Atom)