Linke soep
In restaurant ‘Zeeschuim’ zijn de rapen gaar.
Sjef Kokkel heeft stiekem de beschadigde wietplanten als
kruid in zijn beroemde soep laten verwerken.
Niet iedereen is bestand tegen het goedje en zo kan het
gebeuren dat een aantal van de klanten na het eten van de soep onwel wordt. De
eters klagen over duizeligheid en dubbelzien. Dergelijk nieuws gaat in het dorp
als een lopend vuurtje en de lokale journalist pikt het bericht al snel op.
Eindelijk weer eens een schandaaltje in het Sufferdje.
‘In restaurant Zeeschuim wordt de soep zo heet gegeten als
hij wordt opgediend’, staat er boven zijn artikel. Heel Egmond smult van het
verhaal.
De concurrentie wrijft zich al in de handen. Dit bericht kan
het restaurant van Sjef noodlottig worden.
Tante Wiertje, de bedenkster van het onvolprezen gerecht,
begrijpt er niets van. Zij heeft geen andere handelingen verricht en weigert te
geloven dat de plotselinge ziekte die haar soep aanricht een gevolg is van haar
receptuur. Sjef vertelt zijn tante van zijn geheime kas en de weggewerkte
schade. Wiertje dient haar neef gepeperd van repliek.
Haar kookkunst en het restaurant zo te kijk zetten, is hij
helemaal gek geworden. Heeft hij soms zelf van dat spul uit de kas gerookt? Ziet
hij het nog wel helder? Nog een keer
zo’n misser en zij staat in de keuken van eetcafé de Branding. Hij weet, met
haar vertrek kan hij zijn tent sluiten. Ze besluit haar relaas met een een
reddingsactie.
‘We nodigen de vuilspuitende correspondent en de
slachtoffers uit voor een gratis diner om het goed te maken. We leggen uit dat
we een vervuilde zending kruiden hebben gebruikt.
Die schuldbekentenis moet uiteraard
in het Sufferdje worden geplaatst. Daarmee is mijn eer en jouw restaurant gered. Wat jij in het
duin uitspookt met die motormuizen uit de regio is jouw zaak, maar je houdt
louche praktijken en restaurant voortaan gescheiden.’
Sjef sputtert nog wat over het gratis diner, maar kiest toch
eieren voor zijn geld.
Meer schade kan hij zich niet permitteren.
Griet die het bewuste artikel over de soep zit te lezen,
houdt haar zuster de krant onder de neus. ‘Wat denk je, zou die spreeuw en de
ziekmakende soep te combineren zijn? Jij hebt vorig jaar samen met de
strandjutter dat kasje van Sjef ontdekt, ik vraag me af of één en één hier twee
is. Er zit een luchtje aan dit gedoe. Trouwens, Twan blijft wel erg lang weg.
Alle kans dat die Scandinaviërs voortvluchtig zijn. Ik vrees
dat we nog lang niet van de spreeuwentroep zijn verlost.’
‘Nou en?’ Miet haalt haar schildje op. ‘Je bent wel snel
vergeten dat we zelf dit voorjaar afhankelijk zijn geweest van de opvang op
Texel. Als Sverre een zandvlo zou zijn zou je vast anders praten. Wel eens van
tolerantie gehoord?’
In huize Zandvlo wordt de rest van de dag gezwegen en zakt
de stemming onder nul.
