Een zorgenkindje dit
meeuwtje. Haar zus Tooske is in de directe nabijheid niet meer te vinden. De
vliegkunst inmiddels machtig heeft zij haar leefgebied uitgebreid. Treeske
lijkt, vanwege de lichte handicap aan haar linker pootje, een achterstand te
hebben opgelopen. Dagelijks scharrelt ze door de wijk om aan de kost te komen.
Bij tijd en wijle wordt ze
van bovenaf begeleid door Twan en/of Tosca, maar de ouderlijke zorg neemt met
de dag af. Eten wordt er in elk geval niet meer aangevoerd en ze hebben de
luidruchtige, aanvallende verdediging ook gestaakt.
De tijd is rijp dat Treeske
voor zichzelf gaat zorgen, maar deze vogel krijgt de vliegbewegingen maar niet
onder het meeuwenknietje. Vanmorgen zit ze wat te suffen op een bedje van
bladeren. Af en toe staat ze op voor een rondje over het pleintje waarbij ze
driftig tussen de tegels loopt te pikken.
Als ze moe is zakt ze terug op haar rustplekje
waar ze een poetsbeurt aan de veren begint. Hopelijk worden ze er stevig van
zodat ook Treeske op de vleugels kan. Op de schoorsteen van de overbuurvrouw
verschijnt Twan, luidkeels schettert hij zijn dochter van alles naar het kopje.
Zij piept wat terug.
Ik stel me voor dat hij haar
maant nu eindelijk eens haast te maken met de noodzakelijke vliegpogingen. En
zij antwoordt dat het niet wil lukken.
Even later zie ik haar op haar
slechte poot staan terwijl ze haar vleugels uitslaat. Het lijkt alsof ze evenwichtsoefeningen
doet. Vanaf zijn superieure positie krijst Twan aanmoedigende kreten. Treeske
spreidt dapper haar vleugels, klapwiekt als een wilde, maar komt geen
centimeter van de grond. Het pleintje strekt zich als een flinke startbaan voor
haar uit, maar ik vermoed dat ze met haar blessure niet voldoende kan afzetten.
Blijkbaar kost de poging veel energie want ze nestelt zich andermaal op haar
bedje voor een dutje. Twan houdt het voor gezien en gaat er vandoor.
Aangezien ik tijd genoeg heb
besluit ik op mijn observatiepost te blijven, waar mijn geduld na enige tijd
wordt beloond. Treeske waagt een nieuwe poging
en waarachtig het lukt haar zo’n vijf meter laag te vliegen. Bij gebrek aan
Twan slaak ik een enthousiaste kreet. De
vlucht eindigt met een landing op het midden van de straat. Bekaf zoekt de puber haar
hangplek weer op en stopt haar kopje tussen de veren die niet willen meewerken.
Wat zou ze denken? ‘Pa gilt
maar een eind weg. Voor vandaag einde oefening, morgen weer een dag.’
foto's ferrara