Rijdend op mijn fiets maak ik een inschattingsfout.
Het is donker en zie aan een zwart-wit paaltje dat ik een wegversmalling nader.
Vraag me niet waarom ik denk dat ik rechts van het obstakeltje het
rode fietspad kan blijven volgen. Op het moment dat ik de stoeprand zie weet ik
dat ik naar links moet bijsturen, maar het is te laat. Mijn voorwiel raakt de
rand en de fiets stuitert met mij in het zadel de stoep op. Een seconde later
lig ik naast de fiets en voel meteen aan mijn voorhoofd dat er iets daar niet
deugt. Ik krabbel overeind en merk dat mijn bril scheef staat. Afgekomen op de
geluidsklap die mijn fiets heeft veroorzaakt schieten twee jonge mensen mij te
hulp. Ook stopt er een auto waarvan de chauffeuse aanbiedt mij thuis te
brengen. De jonge lui die bezig zijn de huisartsenpost aan de overkant schoon
te maken willen mijn fiets wel veilig stellen.
Ik waardeer alle hulp enorm, maar ik denk dat ik wel naar
huis kan fietsen en inderdaad lukt dat. Ik zie wazig vanwege de scheve bril en
een glas waar een flinke ster inzit. Ook voel ik mijn beide knieën branden maar
ik krijg de trappers, zij het in traag tempo, gewoon rond. Eenmaal thuis voor
de spiegel in de gang kan ik de schade in mijn gezicht opnemen. Een kleine
schaafwond op mijn rechter slaap. Boven de wenkbrauw aan die kant een flink ei
en opzij van mijn oog een piepklein wondje. Dat alles veroorzaakt door de bril.
Meneer F. haalt op mijn verzoek een ijskompres uit de vriezer want dat ei moet
onmiddellijk bestreden. Terwijl ik met de, in een zakdoek gewikkelde kompres,
mijn voorhoofd koel beginnen mijn knieën steeds meer te schrijnen. Mijn rechter
knie ziet er gehavend uit, maar ligt gelukkig niet open. De linker knie
vertoont een kleine schaafwond. In de panty zit een gaatje wat je moet zoeken.
40 denier is blijkbaar een goede bescherming. Ik neem twee paracetamol, trek
een joggingbroek aan en laat het koken aan meneer F. over.
Inmiddels zijn we een dag verder.
Het ei boven mijn wenkbrauw is afgezakt. Rond mijn oog ziet het
nu dik en pimpelpaars. Ik ben in het bezit van een zogenaamd brilhaematoom.
Mijn rechter knie is wat dikker dan normaal en voelt warm
aan.
Buigen en traplopen kost enige moeite. Fietsen naar de
opticien is de eerste paar meter niet echt aangenaam. Daarna gaat het beter.
Kortom het moet allemaal even op gang komen, dan lukt het wel. De afspraak bij de opticien staat voor volgende week
woensdag. De zwelling rond mijn oog moet eerst afnemen. Een nieuwe
bril voor kerst kan ik wel vergeten. Maar met de computerbril die me ten tijde
van de staaroperaties is aangemeten red ik me wel een tijdje.
Mijn vriendin zou zeggen. Zo heb je niets en zo zitten je veters los.
