Ferrara

donderdag, oktober 14, 2021

Respect

Onder het motto: “Respecteert elkanders standpunt” reizen Jan de Haan en zijn maat Driek Verbeek stad en land af om hun spandoeken met willekeurige teksten hoog te houden. Of het nou gaat om stikstofuitstoot of de cao voor het onderwijs, Jan en Driek maken gebruik van hun grondrecht tot demonstreren. Vooral Jan is een overtuigd protesteerder, hij blijft via Twitter op de hoogte waar wat valt te beleven. Driek is meer een meeloper en laat zich door Jan leiden. Wat betreft zijn uiterlijk is Jan in de jaren 70 blijven steken omdat hij dat nou eenmaal een prettige dracht vindt. Spijkerpak, geitenwollen sokken en sandalen zijn in de loop der jaren zijn handelsmerk geworden. Al naar gelang de attributen die worden uitgereikt voor een demonstratie tooit hij zich soms met een rood petje van de FNV of hij verruilt, in het belang van de boeren, zijn comfortabele sandalen voor klompen. In tegenstelling tot Jan is Driek met de tijd meegegaan. Voor een demonstratie hult hij zich in een sportbroek, onopvallende sneakers en een hoedie waarvan de capuchon dienst doet om niet herkenbaar in beeld te zijn. Soms weten ze niet eens waarover het gaat maar reizen ze toch af om, vanwege het respect voor welk standpunt dan ook, te demonstreren. Op een dag vraagt Driek zich af waartoe hij zich nu weer heeft laten verleiden. Als ze luidkeels eisen dat de Formule 1 race op het circuit van Zandvoort moet doorgaan realiseert hij zich dat hij daar twee weken eerder het overleven van de zandhagedis stond te promoten. Beschaamd trekt hij zijn houdie wat dieper over zijn gezicht. Het gebrek aan eigen mening begint hem tegen de borst te stuiten. Als hij in de trein naar huis Jan probeert te overtuigen van de tegenstrijdigheid maait deze alle bezwaren van het treintafeltje. ‘Daar moet je niet teveel over nadenken. Respect man daar gaat het om, elke mening telt, maar mij gaat het vooral om het recht tot demonstreren. Ik ben ervan overtuigd dat de mensheid ons nodig heeft om alert te blijven. Volgende week gaan we met de anti-vaxxers, vredelievend met z’n allen onder een gele paraplu door Amsterdam lopen.’
‘Anti-vaxxers? Jij en ik zijn toch gevaccineerd?’
‘Dat weten die lui toch niet en waarom zou je uit respect voor hun overtuiging niet meelopen?' Jan strekt zijn lange benen. Zijn, met zanderige sokken, gevulde sandalen versperren het gangpad.

Een week later loopt Driek, aan hevige twijfel onderhevig, met een gele paraplu onder zijn arm geklemd in het kielzog van Jan op het perron van het Centraal Station in Amsterdam. De demonstranten verdringen elkaar voor een plek vooraan in de optocht. Driek voelt een duw in zijn rug. Hij verliest zijn evenwicht en duikelt van het perron op de rails. Een bloedstollende gil haalt Jan uit zijn concentratie, hij draait zich om. Terwijl zijn ogen Driek in de menigte zoeken, ziet hij vanuit zijn ooghoek hoe een gele paraplu wordt vermorzeld onder de intercity uit Den Helder die traag tot stand komt. De toekijkende menigte houdt de adem in. Sommigen draaien zich om, bang voor de aanblik die ze te wachten staat.
De lijkbleke machinist weet zijn trein tot stoppen te brengen op een centimeter van Driek zijn lichaam dat van pure schrik verstijfd tussen de rails ligt. De toegesnelde spoorwegpolitie belet Jan op de rails te springen om zijn maat overeind te helpen. Met hulp van omstanders wordt de versufte demonstrant op het perron gehesen, waar hij de kans krijgt bij te komen van alle commotie. Zodra hij weer een beetje bij zijn positieven is wordt hij meegenomen voor onderzoek en verhoor. Jan en een handvol demonstranten worden terplekke onderworpen aan een getuigenverhoor. Al snel is duidelijk dat Driek slachtoffer is van een stompzinnig ongeval. Jan laat het er niet bijzitten. Verontwaardigd steekt hij zijn ongenoegen niet onder stoelen of banken. Op luide toon laat hij weten dat zijn vriend aangifte moet doen tegen het onrecht dat hem door mededemonstranten is aangedaan. Voor het gemak vergeet hij dat hij zelf haantje-de-voorste wilde zijn. Driek echter berust in het feit dat niemand echt schuldig is aan de val die hem voor de rest van zijn bestaan de ogen opent. Zijn leven is hem meer waard dan het recht tot demonstratie. Jan de Haan houdt voortaan zonder Driek Verbeek de mensheid wakker.

Beste Mensen, opnieuw een opdracht voor de schrijfcursus.
Dit keer was het de bedoeling over iemand te schrijven die een levensmotto uitdraagt en daar om de een of andere reden mee ophoudt. Soms zijn de aanwijzingen die je krijgt lastig uit te leggen. Hoe kleur je een personage wat meer in? De zinnen over Jan die zijn benen strekt en zijn verontwaardiging naar mededemonstranten zijn er voorbeelden van.