Afgelopen weekend werd in Alkmaar het Wereldkampioenschap Levende Standbeelden georganiseerd. Vergezeld door een najaarszonnetje namen wij zondagmiddag een kijkje. De stad was tot de rand gevuld met toeschouwers die op sommige plekken voetje voor voetje langs de levende standbeelden trokken. Oud en jong gewapend met een formulier waarop je jouw favoriete standbeeld kon invullen. De route liep over de boomrijke vestingwallen langs de Grote Kerk het centrum in, om weer op de vestingwallen te eindigen.
Zodra je geld in een bakje, emmertje, tas of hoed had gegooid kwam het standbeeld tot leven. De een kort, de ander wat langer. Sommigen betrokken kinderen in hun actie en ook daar was verschil te bespeuren. Van verlegen of angstig tot stoer op een figuur afstappen om een high five te geven.
Omdat er ook gepauzeerd moest worden waren sommige podia leeg, daardoor hebben we een aantal deelnemers, waaronder de winnaars, gemist. Er was verschil in aanbod en acts, bij een enkeling had het meer weg van een pantomime, aankleding doet daarbij ook veel. Naar mijn idee waren sommige kostuums te kleurig om voor een standbeeld te kunnen doorgaan.
Neemt niet weg dat het een knappe prestatie is om geruime tijd stil te zitten of te staan al dan niet met een attribuut in je handen. Ik had drie favorieten.
De man alleen, weinig trucjes, geen muziek, enkel zijn stok als hulpmiddel.
In het Portugese stel op hun rots, die bij een donatie toenadering tot elkaar zochten, zag ik toch een beetje Chris en Jacintha en tot slot het zelfgebreide duo dat bij een gift weer een steekje verder kwam.
Maar de twee jongens die, nadat ze in de gracht hadden zitten vissen, zich elk aan een kant van een boom met gebogen hoofd doodstil hadden opgesteld, bezorgden mij een schaterlach. Hengel in de ene hand en een doosje, vermoedelijk voor de vishaakjes, aan hun voeten. Zodra er betaald was keken ze even op, staken hun vrije arm gelijktijdig omhoog om vervolgens weer in hun oude stand terug te vallen. Wat een creatieve manier om het zakgeld voor de herfstvakantie wat aan te vullen. Ik heb ze uit privacyoverwegingen niet gefotografeerd. Het was sowieso lastig om foto’s te maken zonder publiek herkenbaar in beeld te krijgen.
Bijgaand een impressie van wat er zondag te zien was. Niet gemakkelijk een goede keuze te maken. Wie tijd en zin heeft om meer ‘levende beelden’ te zien, klik hier
als je uilen hebt verzameld
mag deze niet missen
juffie voor het stadhuis
ragtime voor en
na een muntje
betoverde tuin
zonder opsmuk
romantiek
onder de klanken van de fado
geen steekje laten vallen
foto's ferrara
klik voor vergroten
