Nieuwsgierig geworden kijkt Theo die week elke dag na zijn dienst in de brievenbus. Alleen als hij dienst heeft op de late treinen hangt Cees niet over zijn toonbank mee te kijken want dan is zijn koffiehoek gesloten.
Zodoende heeft Cees geen weet van de drie brieven die Theo die week vindt. Overdag als Theo alleen snoeppapiertjes en broodzakjes oogst kan Cees het niet laten flauwe opmerkingen te maken. ‘Het loopt niet storm met de verliefden, maar als er ooit een bruiloft komt krijg ik dan een uitnodiging, die bus hangt tenslotte wel aan mijn muurtje.’ Theo neemt de opmerkingen voor lief en laat Cees in de waan dat het bij die ene envelop is gebleven.
De inhoud van de laatste brief baart hem zorgen. ‘Grote onbekende, ik mis je al twee dagen, ben je ziek of heb je ander werk gevonden? Heel egoïstisch hoop ik dat je een griepje hebt opgelopen. Ik zou maar wat graag voor je zorgen. Een glaasje vers geperste sinaasappel maken of een kopje warme thee. Als je ander werk hebt gevonden ben ik je kwijt en zal je van deze brieven nooit iets weten. Ik kan je niet vertellen dat jij ervoor hebt gezorgd dat ik na een donkere periode het leven weer aandurf. Jou elke dag zien geeft mijn dag kleur. Dankzij jouw verschijning weet ik wat ik met mijn leven wil.
Ik hoop vurig dat je volgende week weer op je plek zit.’
Gezien de geur die aan alle enveloppen hangt bestaat er voor Riet geen enkele twijfel dat de brievenschrijver een man is. Terwijl ze op de bank tegen Theo aanleunt mijmert ze over de verliefde treinreiziger. ’Misschien is hij gescheiden of weduwnaar en durft hij eindelijk weer naar een vrouw om te kijken. Het zou verdrietig zijn als hij terugvalt in zijn zwarte gat. Ik hoop zo dat de vrouw met de mooie krullen volgende week weer in de trein zit.’
‘Hoe weet je zo zeker dat het om een vrouw gaat, wie weet heeft die donkere periode wel een heel andere betekenis.’ Enigszins geïrriteerd over het feit dat Theo haar romantische ideeën een andere wending geeft haalt Riet haar schouders op. ‘Ja dat kan, hoe dan ook, je moet in elk geval de brieven meenemen als je op het traject naar Den Haag zit. Snuffel er thuis flink aan, zodra je bij de kaartcontrole dat geurtje ruikt heb je in elk geval de briefschrijver te pakken.’
‘Ik hoef niet uitgebreid te ruiken. Tot Aerdenhout doe ik nooit controles, daarbij stappen op dat station weinig mensen uit. Als ik op het perron dat geurtje in mijn neus krijg is het vroeg genoeg.’
Als Theo de maandagmorgen van de nieuwe week zijn dienst begint, zitten de brieven in zijn diensttas. Voor het korte stukje naar Aerdenhout bergt hij de tas niet op in de dienstkast. Hij blijft op het balkon staan zodat hij als eerste op het perron kan zijn. Hij hoopt dat hij goed gokt, twee uitgangen tegelijk bedienen gaat nou eenmaal niet. Op station Aerdenhout stappen twee oudere vrouwen en een man van een jaar of dertig uit. Theo loopt naast de man naar de volgende deur van de trein. Een vleugje aftershave dringt zijn neus binnen. Zijn hart slaat een tikje over.
‘Kan het zijn dat ik brieven van u in mijn tas heb? Ik moet snel zijn, de machinist wacht op het vertreksein, waar zit uw krullenbol in de trein?’
De dertiger schrikt en bloost tot diep in de kraag van zijn witte overhemd.
‘Hij zit rechts ooonder het mmmededelingenscherm naast het raam.’
Theo blaast op zijn fluit en springt de trein in. Op het perron staat de verliefde reiziger van zijn verbazing bij komen, de dieprode kleur op zijn wangen trekt langzaam weg. Zijn brieven zijn gevonden en zullen de man bereiken waar hij al een tijd in stilte verliefd op is. Met grote ogen kijkt hij de vertrekkende trein na, hij ziet nog net dat Theo met een grijns zijn duim opsteekt. Op het balkon komt de postiljon d’amour van zijn eigen verbazing bij. Heeft hij toch gelijk. Zal het hem lukken een stel mannen bij elkaar te brengen? In gedachten ziet hij Riet haar verraste blik al voor zich.
