Tegenstelling

 Licht-Donker
zonnepaneel
in de buurt van De Lutte

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Op en Rond de Kerkdeur

Dopen
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina
of:https://ferrara-openronddedeur.blogspot.com/2023/11/de-kerkdeur.html

Tegenstelling

 Aartslelijk-Beeldschoon
Limoges porseleinmuseum

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Gulliver (slot)

Voor Tjibbe Boersma en zijn bemanning komt er geen nieuwe opdracht.
Twee dagen voor ze naar huis vertrekken worden ze op de Finse ambassade ontvangen. Inger en Gustav Lindholm zijn verenigd met hun kleinzoon.
Voor ze afreizen naar Finland  willen ze de redders van Axel persoonlijk bedanken en de hele geschiedenis van de mannen zelf horen. Inger raakt geëmotioneerd wanneer het vijftal de werkkamer van ambassadeur Virtanen binnenkomt. Huilend omhelst ze de mannen. 'We zijn onze zoon en schoondochter verloren, maar u heeft onze kleinzoon gered. We kunnen u nooit genoeg bedanken.' Axel is bijna onherkenbaar door de nieuwe kleren die hij draagt. Hij breekt de spanning door met gejuich Fillippe te charteren voor een rondje draven. Deze aarzelt even. 'Ga je gang maar het is zijn laatste ritje op je schouders, morgen is hij thuis in Finland.' zegt Virtanen.

Tjibbe heeft in Dubai de tijd benut om Gulliver's avontuur op papier te zetten. Hij heeft een aantal kopieën gemaakt. Een voor de drenkeling zelf en een voor zijn grootouders. De rest is voor zijn collega's. Gustav en Inger Lindholm zijn blij met het verslag. 'We zullen Axel regelmatig over u vertellen zodat hij weet wat hem in zijn prille jeugd is overkomen. Zijn exemplaar zullen we laten vertalen en bewaren tot hij het zelf kan lezen. Vooralsnog wordt er door de autoriteiten vanuit gegaan dat het schip met Axels ouders is vergaan en ergens op de bodem van de oceaan ligt. Wij zullen de voogdij over Axel krijgen en hem verder opvoeden. U bent allemaal altijd welkom in Helsinki. Mijn man en ik hebben één verzoek. Tot nu toe is de pers buiten beeld gebleven, wij willen dat voor Axel zijn rust voorlopig graag zo houden.'

Namens zijn collega's neemt Tjibbe het woord. 'We willen er tegenover onze familie thuis niet over zwijgen, maar de redding van uw kleinzoon zullen wij zeker niet aan de grote klok hangen. U zou ons een groot plezier doen om zuinig te zijn op de glazen fles, dat is zo'n belangrijk attribuut voor hem geweest. Als u af en toe laat weten hoe het met Axel gaat zijn we dik tevreden. Wij zullen nog heel wat zeeën bevaren en eerlijk gezegd hoop ik dat we nooit meer zo'n vondst zullen doen. Door de verhalen die u vertelt zullen we in zijn herinnering blijven, maar ooit raken we op de achtergrond en dat is goed.' Voor de laatste keer gaat Axel bij de mannen van hand tot hand.
Op de arm van zijn oma zwaait hij zijn redders uit.

De jaren verstrijken. Inmiddels genieten de manschappen van een welverdiend  pensioen. Het laatste bericht dat ze  ontvangen is dat Axel zijn opleiding aan de zeevaartschool cum laude heeft afgesloten. Zijn opa maakt het niet meer mee. Tot verdriet van zijn oma kiest Axel voor de grote vaart.

Vijf jaar later loopt Gaston, die in zijn geboorteplaats is neergestreken, zijn vaste avondrondje in de jachthaven van Concarneau. Er ligt een zeewaardig zeiljacht dat hij niet eerder heeft gezien. Het schip voert de Finse vlag. Op de voorkant leest Gaston de naam Gulliver-1. Zijn adem stokt, dat kan geen toeval zijn. Als hij naast het stuurwiel in een glimmende houder een fles met daarin een stuk opgerold papier ziet weet hij het zeker: dit schip is van Axel Lindholm. Achter hem vraagt een stem in het Engels.  'Bevalt het jacht u?' Geschrokken draait Gaston zich om, hij moet zijn hoofd achterover buigen om de blonde boomlange man van een jaar of dertig aan te kijken. Vaag herkent hij trekken van Gustav Lindholm. De zeeman zelf geeft geen blijk van herkenning. Gaston wijst op de voorkant van het zeiljacht.
'Gulliver, wonderlijke naam voor een schip.' Dat is een lang verhaal. In het kort komt het hierop neer dat ik op driejarige leeftijd met mijn ouders schipbreuk heb geleden. Van hen is nooit meer iets vernomen. Zelf ben ik door vijf zeelieden gered. Ze noemden me Gulliver. Vandaar die naam. Maar als u het niet erg vindt zou ik graag aan boord gaan. Ik moet mijn vertrek voorbereiden. Morgen volgt een nieuwe etappe in de wereldreis die ik maak.'
Gaston weet zijn emotie te verbergen, om te voorkomen dat Axel Lindholm uit zijn concentratie raakt maakt hij hem niet wijzer. Hij tikt aan zijn blauwe schipperspet en zegt: 'Ik wens u een behouden vaart.'

Nog diezelfde avond weten zijn voormalige collega's dat hun beschermeling aan een wereldreis bezig is. 

Tegenstelling

 Consistent-Tegenstrijdig

foto ferrara
klik aan voor vergroten

Gulliver (10)

Hoesseini rijdt zelf de politieauto naar Abu Dhabi, naast hem zit Tjibbe. Op de achterbank zitten Fillippe en Gulliver. Fillippe heeft een laptop op schoot.
Hij zoekt op een Finse site naar een kinderprogramma. De autorit zal zeker anderhalf uur duren en hij wil dat Gulliver het zoveel mogelijk naar zijn zin heeft. Nieuwsgierig kijkt het jongetje mee naar het scherm.
Bij het verschijnen van een muziekje en een kleurig poppenfilmpje klapt Gulliver blij in zijn handjes. Hij wijst naar de figuurtjes. Er komt een gezin in beeld. Moeder, vader en drie kinderen. Een jongetje en meisje in de kleuterleeftijd en een peuter met een enorme babykrul op zijn hoofdje.
'Äiti'. zegt Gulliver. Fillippe begrijpt uit wat hij ziet dat het mama betekent.
In het filmpje is te zien dat het meisje haar teen stoot aan de tafelpoot.
Ze huilt tranen met tuiten. Mama pakt de verbanddoos en zwachtelt het gekneusde voetje in. Even later valt het jongetje van zijn skateboard en schaaft zijn elleboog. Opnieuw trekt mama de verbanddoos en plakt een pleister. Gulliver blijft kijken, hij blijkt over een grotere woordenschat te beschikken dan de mannen tot nu toe hadden gedacht. Het zwijgzame knulletje wordt bij het zien van de filmpjes een levendige kleuter. Hij noemt alles wat hij ziet bij naam. Als het filmpje is afgelopen gebaart hij dat hij meer wil zien. Fillippe scrolt naar het volgend avontuur dat de drie kinderen en hun ouders beleven. Dit keer zit het hele gezin in autobus en bij iedere halte stapt er iemand in. Gedurende zijn eigen autorit zit Gulliver aan de laptop gekluisterd die Fillippe met graagte voor hem bedient.

Eenmaal binnen in de ambassade wordt het gezelschap meteen naar het werkvertrek van de ambassadeur gebracht. Het lichte meubilair straalt een Scandinavische sfeer uit. Aan de wand achter het bureau hangt een foto van de Finse president. De wand aan de andere kant herbergt een Fins sneeuwlandschap. De ambassadeur begroet de mannen hartelijk. Hij schudt handen en stelt zich voor als Virtanen.  'U komt mogelijk een Fins staatsburger thuisbrengen.' Gulliver die op de arm van Fillippe zit krijgt een kneepje in zijn wang. 'Hei Axel.' Het jongetje beantwoord de groet met een grijns. 'Hei herra.'
'Wel heren beter bewijs is er niet. Dit jochie heet in elk geval Axel en hij weet me in het Fins te begroeten. Of hij een Lindholm is moet zijn familie bewijzen.
Maar vertel me nu eerst de hele geschiedenis van de vondeling op zee.'

Fillippe parkeert Axel met de laptop op het hoogpolig tapijt in de blauwwitte kleuren van de Finse vlag en schotelt hem een nieuw filmpje voor.
Het gezelschap neemt plaats aan een ronde vergadertafel en terwijl er koffie en Finse kaneelbroodjes worden geserveerd neemt Tjibbe het woord.
Hij vertelt van de onrustige meeuwen, de schittering die hij vanuit zijn stuurhut op het water zag en de vondst van het bootje met daarin een kind.
De reddingsactie die werd uitgevoerd door Eusebio en Fillippe. Tjibbe wijst naar het bemanningslid dat naast hem zit.
Tjibbe legt de nadruk op de fles. Het anker waar de vondeling zich letterlijk en figuurlijk aan bleef vastklampen. 'Hij beseft het nog niet, maar in wezen heeft dat attribuut zijn leven gered. We hebben er steeds voor gezorgd dat de fles in zijn buurt was.' Virtanen kijkt naar het jongetje dat geconcentreerd naar de laptop kijkt. De bewuste fles ligt naast hem.
Tjibbe vervolgt; 'Het eerste woord dat we van hem hoorden was pannukakku omdat Gaston onze kok pannenkoeken voor hem had gebakken. Toen hij meneer Hoesseini voor het eerst zag gaven de versierselen op diens uniform een nieuwe aanwijzing. Eenmaal in het hotel zochten we uit welke taal Gulliver sprak en wisten we meneer Hoesseini te overtuigen dat het om een Fins jongetje ging. De rest van de geschiedenis kent u. De nacht in het weeshuis was voor Axel  opnieuw een traumatische ervaring. Naar wat er op zee is gebeurd kunnen we alleen gissen, maar toen we op de 'Quo Vadis' een keer wat meer wind vingen en de schommeling van het schip toenam raakte Axel volkomen in paniek. Je zou denken dat het schip waarop hij meevoer in een vliegende storm is vergaan.'

Virtanen neemt het gesprek over. 'Die kans is groot. Ik heb gisteren contact gehad met Lindholm, de opa van vaders kant. Niet zo gek dat Axel reageerde op het uniform, de man is hoofdcommissaris van politie in Helsinki. Hij vertelde me dat zijn zoon, een ervaren zeezeiler, en schoondochter zeer tegen zijn zin hun zoontje Axel mee wilden nemen op wereldreis voor hij naar school moest. De verhoudingen kwamen op scherp te staan. De ouders van zijn schoondochter leven niet meer dus van die kant had hij geen bijval te verwachten. Het gezin begon in Helsinki aan een tocht rond de wereld.
Vader en moeder Lindholm stonden, ondanks hun bezwaren, op de kade om ze uit te zwaaien. Dagen achtereen hoorden ze niets, maar in elke haven die ze aandeden was er contact met Finland en deed de vader van Axel kort verslag van de reis. Het laatste bericht kwam uit Port-Elisabeth in Zuid-Afrika daarna bleef het stil ook toen het schip, wat betreft het verstrijken van de tijd, een haven had moeten aandoen. Lindholm sloeg alarm toen de radiostilte voor zijn gevoel te lang duurde. Alle ambassades werden ingelicht over de vermissing en toen meneer Hoesseini me gisteren belde gloorde er opeens beetje hoop. Ik stel voor dat we Axel op de ambassade houden en dat we contact zoeken met Lindholm en hem digitaal een foto van het kind sturen.
Als blijkt dat Axel zijn kleinzoon is laten we Lindholm overkomen. Ik beloof dat ik jullie op de hoogte houd. Lindholm wil jullie vast ontmoeten dus als het even kan raad ik aan voorlopig in Dubai te blijven.'

Tjibbe legt uit; 'We hebben daar een week om een eventuele nieuwe opdracht af te wachten. Komt die niet dan reizen we allemaal naar huis. Dat wil zeggen Spanje, Frankrijk en Nederland. Maar voor die tijd hebben we Gulliver's opa vast al ontmoet. Sorry, vergissing, het is even wennen aan zijn nieuwe naam.'

Hoewel het afscheid zwaar valt laten de mannen Axel met een gerust hart over aan zijn landgenoten. Het ventje lijkt zich helemaal op zijn gemak te voelen.

Tegenstelling

Altijd-Nooit
Voor altijd ingemetseld
er komt nooit meer post
Den Haag

foto ferrara
klik aan voor vergroten