Rolschaatsen

Als kind was ik gek van rolschaatsen. Je kon die tak van sport nog op straat beoefenen. In ons dorp was dat de stationsweg, daar lag mooi asfalt en er was een lichte helling waar je kon uitrollen. Mijn rolschaatsen kreeg ik van Oma en ik herinner me dat ik niet bereid was een dag te wachten om die felbegeerde dingen in de stad te gaan kopen. Ze werden dus aangeschaft in de plaatselijke ijzerhandel die alleen het merk Gloria verkocht.
Mijn oudere broer, die van dezelfde Oma rolschaatsen van het merk Hudora had gekregen, vond dat ik op minderwaardig materiaal zou rijden en begreep niets van mijn ongeduld. Mij deerde het niet. Ik wilde rolschaatsen en wel meteen. Ik was helemaal in de Gloria met mijn aanwinst en heb er naar hartelust gebruik van gemaakt.

Enkele jaren geleden, met vakantie in Californië, raakte ik opnieuw in de ban van rolschaatsen en besloot na rijp beraad, ik dacht er een jaar over na, rolschaatsen te kopen. Dit keer waren het hele chique, zwartleren schoenen, rubberwielen en een stop onder de neuzen.
Als een kind zo blij toog ik met mijn aankoop huiswaarts, waar ik op de plavuizen in de gang en de keuken, met behulp van trapleuning en aanrecht overeind probeerde te blijven. Dat lukte aardig maar waar vind je glad terrein met dergelijke hulpmiddelen. En nog belangrijker, waar zet ik mijn eerste streken zonder publiek. Op het industrieterrein in de buurt oefende ik enkele avonden en geleidelijk aan ging het steeds beter. Zelfs de bochten begonnen goed te gaan en ik zag me al tochten maken in de polder.
Het is er helaas niet van gekomen. Blijkbaar stond ik toch niet stevig genoeg op de wielen want een val maakte een vroegtijdig einde aan de rolschaatscarrière. Beschadigde enkelbanden deden me weken kreupelen, brachten de lachers op mijn hand en scheurden mijn zelfvertrouwen aan flarden.
Mijn kleindochter ruilt haar knalroze rolschaatsen in voor die van mij als ze schoenmaat 39 heeft.

Feest

Vanavond, we gaan even de stad in.
Ik hoor een vader tegen zijn kind zeggen.
“Als je me zoekt, ik ben die man in dat Oranje T-shirt.”

Roddelen over jurkjes

Maastricht

foto ferrara

Gezien bij een kringloopwinkel.
Er staat echt Christian Dior.
Helaas is de foto niet scherper te krijgen

Voorjaar

het echtpaar Merel

bouwt aan een onderkomen

voor eitjes in mei

Wachten

De de dood is een gevoelig jongetje

Hij houdt van dansen en van kunst

Evenzogoed is de dood hopeloos

Tenzij je in het hiernamaals gelooft

Dan is er juist hoop op een leven, vol dansen en kunst misschien

Ik vind het gevoelige jongetje mooier dan de man met de zeis

De laatste is zo dreigend in zijn verschijning

Mijn hoogbejaarde schoonmoeder ligt in foetale houding op dat jongetje te wachten

Ze hoopt dat hij niet veel tijd meer nodig heeft en ze hoopt op hereniging met haar man

Ze voelt zich behoorlijk ziek maar hopeloos is ze niet

Zittend aan het ziekbed van mijn schoonmoeder combineer ik twee schrijfveren.

Ze zijn zo toepasselijk.

Even Weg

In De Kop van Overijssel, hebben we fantastische dagen.

Nog alle rust op de camping, we staan met de caravan op een veld, dat onderdeel is van een groter geheel.

In het hoogseizoen zouden we niet voor een dergelijke camping kiezen, te groot en te druk.

Nu zijn wij de enige kampeerders op dit veldje. We genieten van rust en vogelgeluiden.

Ik heb de CD met de vogeltop100 niet mee, dom, dom, want ik kan veel van de vrolijke fluiters, die we om ons heen hebben, niet thuis brengen. De uil die elke avond zijn weemoedige geluid laat horen lukt nog. Maar het verschil tussen kwikstaart, vink en pimpelmees wordt lastig. Kievit, tureluur en grutto moet ik minstens vijf keer horen, wil ik ze echt uit elkaar houden

We hebben zicht op een ooievaarsnest, voor ons westerlingen, een bijzondere ervaring. In dit deel van het land kijkt men daar niet meer van op. Het geklepper met die lange snavel herken je voor altijd als je het één keer hebt gehoord.

We wonen tussen de weilanden en het Noorddiep dat naar Giethoorn loopt.

Het dorp Blokzijl ligt op loopafstand. Daar, in het sluisje, is al het al een drukte van belang. Op het terras naast de sluis, is het goed toeven.

Fietsend verkennen we de omgeving en soms krijg je het gevoel zo een schoolplaat van Jetses in te rijden. Het uitbundige geel van de paardenbloemen en het lila van de pinksterbloemen kleuren goed bij elkaar. Het fluitekruid begint wit te schemeren. Overal bloeiende bloesem aan de bomen. Boerderijen onder aan de dijk, schapen en geiten in het weiland. Alleen Teun loopt niet met de schop op zijn schouder maar zit nu op een landbouwwerktuig dat diepe voren in de vette klei trekt.

Meeuwen en weidevogels in zijn kielzog want reken maar dat er veel lekkers naar boven wordt gewoeld.

Tot mijn verbazing is ook hier de bollenteelt opgerukt, gek genoeg vind ik het niet passen, dat hoort zo bij Noord en Zuid-Holland. Net als aspergevelden bij Limburg horen.

In een fluisterbootje varen we twee uur door de Weerribben, die er stil en schoon bij liggen.

Helder water, je kunt tot op de bodem kijken, waar de bladeren van de waterlelies bezig zijn zich een weg naar boven te groeien, sommigen is dat al gelukt, het wachten is op bloei.

Zo vroeg in het seizoen zijn wij ook hier de meeste tijd alleen. Een enkele kanoër peddelt voorbij.

Stilte is wat er heerst.

Op sommige velden naast het water is men doende het riet in schoven te zetten. Riet is de karakteristieke dakbedekking die je hier veelvuldig ziet.

Na het spelevaren, fietsen we over het prachtige fietspad tussen Ossenzijl en Muggenbeet, langs water en over smalle hoge bruggetjes, je moet de vaart er flink inhouden om niet halverwege te blijven steken. Als je aan dit water een vakantiehuisje huurt is dat enkel per fiets of boot te bereiken.

Bij de meeste huizen ligt dan ook een bootje in het water. Via bos en polder bereiken we Blokzijl.

Met een glaasje rosé en voor echtgenoot een biertje zakken we heerlijk onderuit onder ons luifeltje.

De vogels zingen de top 100.

Taalcuriosa