Nummer 66 Eagles
The Last Resort
www.youtube.com/watch?v=ekytTpFy96o
Kinderen
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.
De kinderen van mevrouw Joosten zijn ijverig bezig haar kamer in het verzorgingshuis in te richten.
Moeder moet noodgedwongen verhuizen. Sinds vader is overleden komt duidelijk aan het licht dat moeder niet meer voldoende voor zichzelf kan zorgen.
Haar geheugen laat haar regelmatig in de steek.
Zolang de verhuizing duurt, woont ze bij haar dochter. Het oude huis is al aardig ontmanteld, veel meubilair is opgehaald door de mannen van de kringloopwinkel. In de kleine kamer die ze straks gaat bewonen passen veel van de zware meubels niet. Geen van haar kinderen of kleinkinderen wil er iets van hebben. Niet modern genoeg.
Ze heeft erop gestaan dat het dressoir en de fauteuil van haar overleden echtgenoot in elk geval mee verhuizen en ze wil zeggenschap over de plek waar zijn foto komt te hangen.
Bij de aanschaf van een kleine eettafel met bijpassende stoelen heeft ze uiteindelijk zelf kunnen besluiten. Ze was het liefst naar een degelijke winkel in de stad gegaan, waar ze ook haar oude meubels heeft gekocht, maar haar dochters besluiten anders.
Ze nemen moeder mee naar Ikea en lieten haar alle hoeken van de enorme winkel zien.
Mevrouw Joosten wordt er niet echt gelukkig van. Wel ziet ze zich kans in elk geval voor haar eigen smaak te kiezen, voor zover dat kan in deze winkel. Een kleine eethoek licht van kleur daar kan ze het wel mee eens zijn.
De discussie over gebloemde kussentjes op de stoelen, houdt lang aan. De dochters vinden het niet van deze tijd. “Ik ben ook niet helemaal meer van deze tijd”, zegt mevrouw Joosten.
“Gebloemde kussens en anders wil ik die eethoek niet.” Ze krijgt haar zin.
Een van haar zoons laadt de dozen in een boedelbak en rijdt naar haar nieuwe onderkomen.
Om de inrichting compleet te maken geven de kinderen haar een magnetron zodat ze gemakkelijk een bekertje melk warm kan maken.
Op de dag dat de kamer helemaal klaar is, arriveert ze opgewekt. Ze is vast van plan het naar haar zin te hebben in de nieuwe omgeving. Natuurlijk was ze liever in haar oude huis blijven wonen, maar iedereen zegt dat dit ideaal voor haar is. Een klein paradijsje.
De medewerker van de technische dienst sluit de TV aan en de werking van de afstandsbediening blijkt gelukkig nog goed in het geheugen van mevrouw Joosten te zitten.
Samen zoeken ze een geschikte plek voor het portret van meneer Joosten.
Als ik haar bezoek om haar welkom te heten en het cadeau van haar kinderen bewonder is haar reactie:
“Vroeger dacht ik te weten wat goed was voor mijn kinderen. Nu denken mijn kinderen te weten wat goed is voor mij. Je denkt toch niet dat ik dat nog ga leren? Nou ja, ik kan in elk geval mooi zien hoe laat het is.”
Dit verhaal berust gedeeltelijk op waarheid.
Ik heb het in verkorte vorm al eens geplaatst.
dinsdag, december 04, 2012
maandag, december 03, 2012
Top 2000
Nummer 1301
Bette Midler The wind beneath my wings
Al jaren een van mijn favorieten
Het Huwelijk
foto ferrara
zondag, december 02, 2012
Over de Liefde
La Ballade des Gens Heureux
Een tekst van niks als je hem goed bestudeert, maar uit een tijd dat ik het leven omarmde en het leven mij. De jaren zeventig van de vorige eeuw. Ik leek een droge spons die in een emmer water was gevallen. Het leven was één groot feest. Mijn vrienden en ik, wij vierden het leven.
We deelden lief en leed en konden op elkaar vertrouwen. Een aantal vriendschappen van toen bestaan nog.
We zijn getrouwd, hebben kinderen en kleinkinderen gekregen. We zijn flink wat ouder en wijzer.
Zo hier en daar geblutst door datzelfde leven. Sommigen zijn daardoor helaas minder gelukkig geworden.
Het leven is inmiddels heel wat minder dynamisch en heeft ook mij streken geleverd, maar toch durf ik te stellen.
La Ballade des Gens Heureux is op mijn bestaan nog steeds van toepassing.
zaterdag, december 01, 2012
Top 2000 2012
We wachten op de komst van het Top 2000-schip.
Maandag meert het op papier af. Het legen van het ruim laat nog op zich wachten.
Maar met schrijven kunnen we van start.
Dit keer een geheel ander uitgangspunt, Kahlil Gibran, misschien wel een grotere uitdaging.
Veel van de muziek zal ook in 2012 hetzelfde zijn, maar het sentiment is er niet minder om.
We zullen er, zoals ieder jaar, mee in slaap vallen en wakker worden.
Ik zal zeker weer een punt van verzadiging bereiken en een dag niet luisteren, waarna ik tot de conclusie kom dat ik het sfeertje mis en mezelf wil horen zingen of neuriën.
Vanaf maandag: Alle Hens Aan Dek.
Schaduw
Samen met mijn hartsvriendinnetje Anneke ben ik lid van de kindertoneelvereniging “VOKIDOI”
Oftewel “Voor kinderen door kinderen.”
Repetities en optredens zijn in een zaal van het enige hotel dat ons dorp rijk is.
Soms gaan we per fiets op tournee naar omliggende dorpen om voor leeftijdsgenootjes op te treden.
De attributen die nodig zijn vervoeren we op de bagagedrager. Voor mij is dat op zeker moment een bos takken want ik heb een rol als sprokkelvrouwtje. Zoals gewoonlijk sta ik weer eens in de schaduw van vriendin Anneke die altijd de rollen in mooie kleding heeft. Zij speelt de koningin of deftige dame. Ik ben daar echt jaloers op.
De inhoud van de rol ben ik totaal vergeten, maar ik weet nog wel dat ik er niet blij mee ben, te weinig glamour. Hoewel ik dat woord toen nog niet kende. Mijn moeder weet overal een draai aan te geven en zegt dat het een karakterrol is. Zal best, maar ik sta toch liever in een mooie jurk of als prinses op het toneel.
Als ik in een ander stuk de rol van Repelsteeltje krijg toebedeeld dringt niet eens tot me door dat ik de hoofdrol heb. Wat wil een mens nog meer. Nou glamour dus en niet een kabouterpak met baard en een enorme neus met een elastiek om je hoofd. Nee, ik zie vooral Anneke als Koningin in een prachtige jurk. Haar schaduw lijkt steeds groter te worden.
Je lijdt wat af als kind, behalve Anneke dan.
Toch blijven we jaren dikke vriendinnen en nu nog is er af en toe contact.
Als ik volwassen ben krijg ik van mijn moeder een kleine potloodtekening van een sprokkelvrouwtje met een bos takken op haar rug. Ik bewaar dat prentje met zorg.
vrijdag, november 30, 2012
Abonneren op:
Posts (Atom)