Vijandbeeld

Vijandbeeld voor later…

 Lopen, lopen, lopen, rechtsom, linksom.

“Dag meneer, kennen wij elkaar’?

“Dag mevrouw, zou kunnen, zeker weten doe ik het niet.”

Lopen, lopen, lopen, linksom, rechtsom.

“He dag mevrouw u ook hier?”

“Ach vent, zeur niet, loop door.”

Lopen, lopen, lopen, rechtdoor.

“Maak die deur eens open, ik moet naar huis, voor mijn man zorgen.”

Lopen, lopen, lopen, bekaf, even zitten, naast anderen.

“Mens wat ben jij druk vandaag, ik heb je al drie keer voorbij zien komen, zit de vijand op je hielen?”

“Gaat jou niks aan, ik loop als ik dat wil.”

Linksom, rechtsom, doelgericht lopen zonder doel.

Boeken

Lees je alleen in het Nederlands?

Kijk daar is ie dan, de vraag die ik al gevreesd had.

Lees je alleen in het Nederlands?  Het antwoord is ja.

Waarom die vraag gevreesd?  Tja, het lijkt extra intelligent als je kunt zeggen dat je in meerdere talen boeken tot je neemt. Belachelijk natuurlijk, maar zo voelt het toch. 

Ik red me prima in de Engelse en Duitse conversatie en op TV lees ik bij deze twee talen de ondertitels vaak niet eens mee omdat ik het zonder wel kan volgen.

Een boek lezen zou met enige inspanning wel lukken, maar ik kies er niet voor.

Lezen is voor mij ontspanning en dat gaat me in mijn moerstaal toch het makkelijkst af.

Naar aanleiding van wat Novelle hierover schrijft komt onderstaande anekdote in me boven.

Ooit was ik in internationaal gezelschap de enige Nederlandse en de enige die voor een Duitse reisgenote kon vertalen wat de engelstalige gids in de stad Quebec allemaal te vertellen had.

Ik sprak die dag dus geen Nederlands en las ook nog de nodige Franse opschriften.

Terug op de hotelkamer was ik de klik even helemaal kwijt en sprak mijn echtgenoot in het dialect van mijn geboortestreek toe. Na twee zinnen was het over, maar ik heb nooit begrepen waarom ik de “taalknop” niet kon vinden.

Lezen in Gronings, Drents, Sallands,Twents en Achterhoeks kost me geen moeite.

Komt me heel goed van pas als vrijwilliger bij het Meertensinstituut, waar ik help de handgeschreven onderzoekslijsten digitaal om te zetten.

Stiltepareltjes

Een enkele camping van Staatsbosbeheer, diep verscholen in de bossen.

Geen receptie, je inschrijfformulier stop je in de bus en bij vertrek ook het bedrag dat je schuldig bent.

Niet overal stroomaansluiting, wel goed sanitair.

Soms spreek je de boswachter als hij op inspectieronde is en als je geluk hebt zie je dit.

foto ferrara

Bloemen verzorgen

‘Goedemorgen, en hoe gaat het met ons vandaag?’

Verbijsterd hoor ik de vrolijke toon van de man die, ondanks de brief op de deur, de ziekenkamer binnenkomt.

Hij posteert zich aan het voeteneind en neemt de patiënt in bed monsterend op.

Deze reageert totaal niet op de bezoeker en de gestelde vraag. Voor mij is dat een teken dat mijn, altijd zo vriendelijke zwager, geen boodschap heeft aan deze man.

‘Wie bent u?’ vraag ik. De kleding van de vrolijkerd lijkt in niets op een ziekenhuisuniform dus vanuit die hoek kan de overdreven belangstelling niet komen.

‘Ik noem mezelf altijd het bloemetje van de week, ik ben vrijwilliger en verzorg de plantjes en bloemen van de patiënten en kom ook hier elke dag even kijken hoe meneer het maakt.’

‘En ondertussen bevredig ik mijn nieuwsgierigheid’, denk ik kwaadaardig.

Ik zeg de man dat de familie deze zaken zelf verzorgt tijdens de waakuren die zij doorbrengt in deze kamer en dat de patiënt met rust wil worden gelaten. Het bericht op de deur is niet voor niets aangebracht. “Alleen familie, bezoek in overleg.”

‘Oh, maar ik doe het graag hoor.’

‘Dat begrijp ik, maar we doen het zelf,’ hou ik vol.

Mijn doodzieke zwager ligt op dergelijke vrijwilligers niet te wachten.

Het bloemetje van de week kan niet nalaten hem over zijn bovenarm te strijken voor hij de kamer verlaat.

Studie

studie

hij studeert

tot ‘s avonds laat

wil dolgraag op tijd

afstuderen

                                                                       

Tegenstelling

Winter-Lente

Portugal Serra da Estrela

eind maart het laatste restje sneeuw

foto ferrara

Verliefd

Dit is een van de eerste verhalen die ik in januari 2010  bij Trouw plaatste.
De titel "Roze Wolk" is een afgeluisterd verhaal.
Later plaatste ik het ook op ColumnX, maar op mijn blog is het nooit verschenen.
Met de schrijfveer van vandaag "Verliefd" en enigszins bijgewerkt haal ik dit stel nog één keer uit het archief.

Na een stadswandeling strijken we neer in een eetcafé.
De tafel naast ons wordt bezet door een verliefd stel. Hun gedrag doet vermoeden dat ze nog niet lang bij elkaar zijn. Hij lijkt wat ouder dan zij en heeft zin in een gezellige dag.

“Zullen we naar Friesland rijden?”

“Ben je gek, wat moeten we in Friesland?”

“Het is daar mooi met groene weilanden, grote boerderijen en prachtige vergezichten.”

“Kaal zul je bedoelen, zo hier en daar een boom en veel windmolens.”

“Giethoorn dan?”

Zucht: “Zo ver weg. Uren rijden en dan in kneuterig dorp lopen, niets voor mij.”

“Laten we een dijk rijden.”

“Een dijk? Je bedoelt een hooggelegen weg met water links en de polder rechts. Of nog erger water aan weerskanten? Dat is nog saaier dan Friesland.”

Hij kijkt haar diep in de ogen en zegt: “Ik wil graag wat ondernemen vanmiddag, jij mag kiezen.”

Zucht: “Ik weet niets te bedenken.”

Zijn volgende voorstel is een museumbezoek maar al die muffe schilderijen kunnen haar gestolen worden.

Hij streelt haar hand en het gesprek zwaait af naar vakantiebestemmingen en zoals te verwachten is, verschillen ze ook hier van mening. Zij wil op tijd boeken terwijl hij liever een last-minute reis doet.

Pas op het laatste nippertje weten waar je naar toe gaat lijkt hem wel avontuurlijk.

“Avontuurlijk? En hoe denk je dan je koffer te pakken? Ik bekijk altijd ruim van tevoren wat ik mee wil aan kleding en schoenen. Avontuurlijk…onzeker is een beter woord.”

De discussie die dan volgt betekent niet veel goeds, we wachten het niet af.