Tegenstelling

Zeldzaam-Veelvoorkomend

brievenbus in Sneek

foto ferrara

Josefientje Herpes

‘Mijn Tante Serpentina heeft gevraagd of ik haar klus wil afmaken met een koortsblaar.

Ik zie in de administratie dat ik je al een paar jaar ongemoeid heb gelaten, daarom voldoe ik graag aan haar verzoek. Kun je mooi dat zalfje, dat je “voor je weet maar nooit” altijd in je tas hebt, opsmeren voor de houdbaarheidsdatum is verstreken en het zijn werking verliest.

Ik zal de jeukende en tintelende ontsiering op de plek achterlaten waar je hem gewend bent. Links onder op je onderlip. Jammer nou, net nu je weer van plan bent naar buiten te gaan moet je de ijdelheid achterwege laten. Ik weet dat je deur niet uitgaat zonder gestifte lippen, maar dat zou ik nog even niet doen. Ik beloof je dit is de laatste stuiptrekking van mijn familie, voorlopig zullen we jou met rust laten, je hebt je portie voor 2014 ruim gehad.

Neem van mij aan er zit voorjaar in de lucht, zo zie je alles komt goed.

Ik zou zeggen, pak de draad weer op. Het ga je goed.’

Serpentina Infectiosa

‘Hallo, ik ben Serpentina Infectiosa, vooraanstaand lid uit de familie van het griepvirus.

Ik heb de supervisie over de slijmsectie en ben gespecialiseerd in het vullen van neus en bijholtes. Ook de bronchiën en longen worden door mij graag van dat goedje voorzien.

Ik kom kijken hoe het met je gaat sinds ik de aanval op je heb geopend.

Dat je hier zo zielig ligt te wezen, heb je geheel aan jezelf te danken. Je hebt je namelijk met mijn planning bemoeid en daar heb ik een pesthekel aan. Zeggen dat je verkoudheid wel met een sisser zal aflopen, neem ik je niet in dank af. Wie Serpentina niet serieus wenst te nemen verdient straf.

Je wilt niet met me praten. Kinderachtig, maar ik begrijp het wel.

Praten wekt een hoestprikkel op die bij jou uit je grote tenen lijkt te komen en die zich vervolgens schurend een weg baant naar je luchtpijp om in je rauwe keel te eindigen.

Zo te zien een benauwde ervaring. Over de spierpijn die het veroorzaakt zullen we het maar niet hebben. Ik wil niet in alle wonden zout strooien.

Hoe vind je het carnaval onder je schedeldak?  Dat is het werk van neef Bonne Sinusitis, hij is verantwoordelijk voor de akoestiek.

Hij zorgt ook voor de sterretjes en gekleurde ballen tijdens een hoestbui.
Mijn neef is de Armin van Buuren in onze familie. Hij verstaat zijn vak.

Zo te zien aan de rommel op je nachtkastje word je goed verzorgd. Glaasje koud drinken, stripje paracetamol, papieren zakdoekjes, een neusspray waar je niets aan hebt, want voor dit merk is Bonne ongevoelig, hij wordt er niet koud of warm van. Die hoestsiroop doet wel iets aan het vastzittend slijm, maar hoesten zal je.

Nou, ik heb genoeg gezien en ben wel tevreden met wat ik heb aangericht.

Beterschap, hè. Oh ja, er is tegen mijn vileine streken maar één remedie. Uitzieken.’

Vanonder het dekbed zie ik het loeder met een grijns op het gezicht in haar snotgroene jurkje van de bedrand glijden. Serpent.

Een roestig fietsmandje

Deze week lees ik van Nelleke Noordervliet het boek Vrij Man.

Hoofdpersoon is Menno Molenaar. Zijn leven speelt zich af in de 17^e eeuw ten tijde van o.a. Johan de Witt. Menno studeert medicijnen en rechten.

Als assistent van de lijkschouwer in Leiden leert hij veel over de anatomie, maar uiteindelijk gaat hij werken als klerk van Johan de Witt en komt zodoende in Den Haag terecht.

Blijkbaar is dit boek in mijn brein blijven hangen want vannacht duikt Menno op in combinatie met de schrijfveer van vandaag, die ik alvast heb bekeken en waarvan ik denk er niet veel mee te kunnen.
Ik droom dat ik op zo’n moderne meidenfiets zit met voorop een roestig draadmandje uit de jaren zestig van de vorige eeuw, er ligt een boek in met de titel Vrij Man, een modern gedrukt exemplaar. Ik heb het mandje opgeleukt met plastic bloemen.

Mijn kleding is 17^e eeuws. Ik draag een bruine voddige jas, mijn haar staat bol van de klitten en onder mijn nagels zijn rouwranden te zien. De geur die ik verspreid is niet van een welriekend parfum. Maar laat goed duidelijk zijn, hier fietst een vrouw over het jaagpad die leest. In de vaart gaat de trekschuit met aan boord Menno Molenaar, ik heb geen idee in welke hoedanigheid hij reist. Is hij assistent van de lijkschouwer of al in dienst van Johan de Witt?

Als hij in dienst is van de lijkschouwer heeft hij waarschijnlijk op het land een lijk opgeduikeld en brengt hij dat per trekschuit naar Leiden. In dat geval zullen zijn medepassagiers niet blij zijn met zijn gezelschap. Ik fiets harder dan de schuit en passeer de jager en zijn paard. In mijn droom ben ik oprecht verbaasd dat niemand het vreemd vindt dat ik daar fiets op een modern vervoermiddel met een roestig mandje op het voorspatbord.

De jager roept mij iets na, ik denk te horen; "Ze moesten jou uitleveren aan de Schout"

Ik word wakker van mijn eigen zeehondblafhoest.

Vannacht droom ik vast van Pieterburen en Henk Bleeker.

Waarschijnlijk stink ik dan naar vis.

foto internet

Tegenstelling

Samenvoegen-Scheiden

foto ferrara

Een zoekactie

Op de parfumerieafdeling van V&D vraag ik naar de prijs van een aftershave.

De verkoopster moet dat nazien op een lijst die in een afgesloten kast ligt. Ze tast in de zak van haar jasje en grijpt mis. Sleutels zoek. Ik begrijp wat dat betekent en neem alvast de houding “op rust” aan.

Te vaak zoek ik voor mij belangrijke sleutels op de verkeerde plek en ik probeer me haar gemoedstoestand voor te stellen.

Kastjes en laden worden opengetrokken, alle rondslingerende rommel wordt opgetild, geen sleutels.

Ik zie de dame onder haar zorgvuldig aangebrachte plamuur verkleuren. Een reprimande van de floormanger klinkt waarschijnlijk al in haar oren.

Ze besluit hulp te gaan halen en haar collega vindt de sleutels achter het deurtje waar ze in de zenuwen niet heeft gekeken. Ze is zienderogen opgelucht.

Nu nog zoeken op de lijst naar de prijs van het reukwatertje en hopen dat de klant het wil aanschaffen, anders is die stress voor niets geweest. Ik zie haar denken:  “Allemaal mooi die koopzondagen maar als er een collega ziek wordt is het minder leuk. Klanten hebben daar geen boodschap aan die willen vriendelijk en snel worden geholpen bij de aanschaf van hun luxe artikelen. Ah, daar staat het, jemig is dat spul aan de prijs zeg, benieuwd of ze dat voor haar vent over heeft. Het lijkt een redelijk mens want ze staat nog steeds geduldig tegen de toonbank geleund en blijft vriendelijk kijken. Die vindt vast dat haar lief een dergelijk duur water verdient. Als ze een fles koopt ga ik hem extra mooi inpakken en uitleggen dat ik normaal bij de chocola sta en verstand heb van andere lekkere dingen.”

En zo gaat het, ik schuif een prachtig verpakte aftershave in de tas en kan vervolgens de verleiding niet weerstaan en verlaat de winkel via de chocolaterie.

Gewoon, uh, zeg maar

Nou uh, gewoon uh

Ik had uh, zeg maar uh, geen strak schema

Ik ging uh, gewoon uh, zeg maar uh, snoeihard

Hier zit uh, gewoon uh, zeg maar uh, een kanjer

Een ode aan de woordjes uh, gewoon en zeg maar.

Let er maar eens op als je voor de buis zit.