Vuilnis

elke dag paraat

Gordon, Joling, Bauer, Smit

beeldbuisvervuiling

Wassend Water

Tijdens een fietstochtje door Noord-Holland zie ik ze liggen. De dijken die ons moeten beschermen tegen het wassende water.

De Waker oftewel, De Hondsbossche Zeewering tussen Camperduin en Petten is aangelegd na de St-Elizabethsvloed van 1421 waarbij Petten van de kaart werd gespoeld.

Verder landinwaarts ligt de, inmiddels tot Slaper geworden, Westfriese Omringdijk.

Voor het geval de Waker het niet mocht houden moet de Slaper zijn werk doen. Vroeger was er daarna nog de Dromer die voor eventuele bescherming moest zorgen.
De Westfriese Omringdijk is fantastisch om te fietsen en biedt een prachtig uitzicht over de polder. Niemand rekent er nog op dat het water zo ver landinwaarts zal komen.
Hoewel, nu blijkt dat de dijk bij Petten een zwakke schakel is in de bescherming tegen de zee, zal er toch iets moeten gebeuren om het volk achter die dijken van droge voeten te verzekeren.

Dertig miljoen kubieke meter zand wordt vanuit zee opgespoten om de Waker te verstevigen.

Een knap staaltje noeste arbeid en een imposant schouwspel dat door veel toeschouwers vanaf de dijk wordt gadegeslagen. Sommige kijkers komen elke dag en brengen de dagtoerist van de vorderingen op de hoogte, alsof ze er zelf aan meewerken. Het aanzicht van de kustlijn zal blijvend veranderen. Zo hier en daar zijn al zandbanken te zien en is de branding niet meer wat het is geweest. Meeuwen en aalscholvers hebben al bezit genomen van de poeltjes die verschijnen.
De strandvonder bij Camperduin staart over zee en denkt er het zijne van.

(Ge)tijden veranderen!

foto internet

   

foto ferrara

Tegenstelling

Goed-Fout

Quilttentoonstelling 2004

foto ferrara

Miet en Griet 11

Miet en Griet zagen het journaal

Gek, ik had genoeg van de zusters en hun eeuwige strijd om voorrang.

Nu ik heb besloten ze het zwijgen op te leggen staan ze hevig aan mijn deur te rammelen.

Ze duiken overal op en voeren om het hardst het hoogste woord. Ik kan niet om ze heen.

Het zijn net vliegen die je niet van je af kunt meppen. Ze landen daar, waar jij ze niet wilt.

Ze zitten onder mijn huid en bezorgen me jeuk. Lastige tantes zijn het.

En nu is Twan ook nog eens in het nieuws. Geheel hersteld van zijn blessure haalt hij meteen de voorpagina van de krant. Hij was zelfs in het journaal. Hebben jullie gezien hoe hij aan de Alkmaarse grachten zijn patatje scoorde? Dat is hij tijdens zijn revalidatie, met volledig pension, niet verleerd. Maar hij kan maar beter op Terschelling blijven want Twan en zijn soortgenoten worden op het vaste land in hun bestaan bedreigd. Weg met die schreeuwers, afschieten, terugdrijven naar zee, ze bezorgen overlast. 

Dat de mens zelf, met zijn vervuilende gedrag, voor een deel schuldig is aan de brutaliteit van de meeuwen vergeten we gemakshalve maar even.

Twan is een enthousiaste, maar niet de meest slimme meeuw, die is in staat in zeven netten tegelijk te vliegen. Miet en Griet maken zich grote zorgen.

foto ferrara

Tegenstelling

Op-Onder

Romeins aquaduct in Cogne

Aostadal Italië

foto huisarchief

Wat er misging op die camping

Willy kampeert met zijn vrouw Kate en hun drie kinderen op een camping aan de Loire.

Hij is een grote, blonde, sportieve vent. Kate is stevig gebouwd en neemt het met haar uiterlijk niet zo nauw. Blijkbaar hebben de handelingen om er een beetje leuk uit te zien ook vakantie. De zoontjes Nat en Jamie trappen graag een balletje of hangen rond in het speeltuintje. Dochtertje Angel is de jongste in het gezin en een blokje aan de benen van haar broers.

Ze is moeders oogappel.

Kate houdt overduidelijk vakantie en steekt geen vinger uit. Ze heeft thuis de bibliotheek geplunderd en leest de hele dag. Er komt alleen wat leven in haar als dochter Angel haar rol van oogappel weet uit te buiten. Vader Willy is dan meestal niet in de buurt, hij staat in het sanitairgebouw aan de afwas of doet een boodschap in de kampwinkel.

Willy regelt de gang van zaken in en om de tent. Hij besluit steevast de dag met het voorlezen van zijn kroost, dat moe gespeeld op de luchtbedden ligt.

Het enige moment dat hij voor zichzelf neemt, is een dagelijks ritje op zijn racefiets.

Hij suist de helling af en trapt de ergernis van zich af op het fietspad langs de Loire.

Terwijl het zweet zijn fietskleding doordrenkt, overdenkt hij de eerste vakantiedagen en vraagt zich af waarom Kate de gemaakte afspraken zo letterlijk neemt. Natuurlijk heeft hij beloofd tijdens de vakantie een deel van de zorg op zich te nemen, maar dat zij dat vertaalt naar de hele dag lezen en amper beweegt, is zijn bedoeling niet geweest. Hij neemt zich voor om vanavond, als de kinderen slapen, een ruzie te riskeren om de resterende tien dagen zelf ook nog iets aan de vakantie te hebben. Als hij op de camping langs het zwembad fietst, ziet hij dat zijn kinderen zich kostelijk vermaken, terwijl Kate op een ligstoel ligt te lezen.

Buiten de tent treft hij een chaos aan die hem van kleur doet verschieten, binnen is het, tot zijn grote opluchting, keurig opgeruimd. Zijn zwemspullen zijn zelfs klaargelegd.

Hij besluit meteen om de lieve vrede te bewaren en van een gesprek af te zien.

In het zwembad wordt hij door zijn kinderen met luid gejuich begroet. 

Kate begint aan een nieuw hoofdstuk

Ode aan de ui

ik ben tot tranen

toe bewogen wanneer het

mes jouw huid doorklieft

afbeelding internet