Op en Rond de Deur

Week van de Smaak
klik voor het blog op de deurklink rechts op de pagina

Tegenstelling

Vergroten-Verkleinen

Uithangteken in Salzburg

foto ferrara

Herfst

Vandaag is voor mij de herfst echt begonnen.

Natuurlijk zeggen paddenstoelen en vallende bladeren ons dat de zomer voorbij is.

Maar sinds vanochtend komt er uit de lindeboom op het pleintje in onze straat een luid gekwetter. De spreeuwen uit Scandinavië hebben, op weg naar warmer oorden, voor hun tussenstop de boom gekraakt.

Ieder jaar strijken ze neer en bezorgen de kauwtjes, vaste bewoners van de boom, een paar onrustige dagen. Zij zitten een boompje verder te mopperen op die gasten op doorreis.

foto internet

Miet en Griet 16

Miet en Griet vieren een overwinning

Vandaag worden de zusters in alle vroegte gewekt door Twan die, luid snaterend en opgewonden, voor hun zandkuil heen en weer stapt. Gealarmeerd storten ze zich naar buiten. Ze begrijpen er niets van. Twan is gisteren nog geweest en toen was hij zo rustig als een meeuw kan zijn. Er moet iets ernstigs aan de hand zijn.

Twan houdt een stuk krant in zijn snavel en dropt het aan de pootjes van Miet en Griet.

‘Lezen’, gebiedt hij.

Miet en Griet zien een foto van Twan met daarboven de kop:

    ‘Geen steun voor meeuwenplan’

Het college van B&W in Alkmaar is van mening dat het plan om meeuwen hun beschermde status te ontnemen niet kan worden gesteund. De gemeente heeft voldoende maatregelen genomen om het leven van de meeuwen zuur te maken.

‘Ha, ons kamerlid trekt aan het kortste eind. Ze weten er daar in Alkmaar niets van, maar wij hebben er toch maar mooi aan meegewerkt.’ 

‘Mijn idee’, zegt Twan. ‘Ik kom jullie halen voor een feestontbijt. We gaan de overwinning vieren. Op naar de stad waar, ondanks alle maatregelen, nog altijd veel te snaaien valt. Er zullen altijd burgers blijven die het met adviezen en verzoeken, wat betreft afval, niet zo nauw nemen en daar hebben wij meeuwen mooi gemak van.

We beginnen bij de Mac en dan vliegen we door naar de Hema voor een heerlijk restje tompouce. Daarna laat ik de VVD-er nog even een poepje ruiken en flats zijn stoep lekker onder. Het meeuwenleven is weer helemaal de moeite waard. Opstappen meiden, we gaan.’

Herfst

ruisend valt regen

uit de loodgrijze hemel

zomer neemt de vlucht

Tegenstelling

Afwisselend-Eentonig

Veurne-België

foto ferrara

Markus en het balletje

Schrijfveer: Dier te water
Dit verhaal heeft in 2012 al op mijn blog gestaan.
Toen als schrijfveer met de titel Drama.
Dit is een herschreven versie.

Onze nicht Floor heeft een hondje, een hypernerveuze dwergpincher met de naam Markus.

Als hij niet vrij rondloopt, is zijn verblijf een houten theekist waar hij met venijnige kraaloogjes tussen de planken door gluurt.

Mijn broer, nicht en ik, kunnen mijn tante niet méér op de kast krijgen door een vals gezang aan te heffen. Markus kan daar absoluut niet tegen en joelt ons en haar luidruchtig de oren van het hoofd.

Op een dag besluiten we met zijn drieën Markus, naast zijn zangkwaliteiten, de beginselen van het apporteren bij te brengen. Floor heeft daarvoor een oude kaatsbal geofferd. Ze gooit het balletje met een ferme zwaai van zich af en Markus rent er enthousiast achter aan. Voor wij er erg in hebben stuitert de bal het kanaal in, juist op de splitsing waar twee kanalen samenkomen. Domme Markus springt er achteraan en komt tot de ontdekking dat hij geen grond meer onder de pootjes heeft. Voor het hondje strekt zich een enorme plas uit. Markus zwemt zich een slag in de rondte en raakt al keffend totaal van streek. Zijn bazin ook. Staand op de walkant jammert Floor het halve dorp bij elkaar.

De publieke belangstelling langs het kanaal neemt snel toe. Geruchten over hondsdolheid doen meteen de ronde. Wij weten wel beter, maar durven door de opwinding en het vele publiek, niet te zeggen hoe Markus te water is geraakt.

Aan de overkant staat een buurtbewoner het drama aan te zien. Een oom van ons staat naast hem met een jutezak in zijn handen. Na spannende minuten, die uren lijken te duren, bereikt dappere Markus met het schuim op zijn bek de overkant.

De buurman stapt pardoes te water, grijpt het hondje in zijn nekvel en deponeert hem met een grote zwaai in de zak. Oom voert Markus af naar de dierenarts. De toeschouwers gaan uiteen en wij vergezellen ons nichtje, dat nog steeds luidkeels jammert, naar huis.

Daar biechten we op hoe de duik van Markus tot stand is gekomen en dat het met die hondsdolheid dus wel zal meevallen. Het heeft geen zin. Tante is razend en veegt ons flink de kast uit. ‘Stelletje klungels, er is met jullie altijd wat te zeuren. Wie bedenkt zoiets stoms, zeker weer een streek van jou Hans, zo’n klein hondje aan de kanaalkant laten spelen, was de stoep niet breed genoeg?’

Floor is zo van de kaart dat ze niet in staat is om ons te verdedigen, laat staan dat ze haar rol in het gebeuren kan vertellen. Ze kijkt wel uit dat ze haar woedende moeder tegenspreekt.

Uiteindelijk wordt Markus, nabibberend van de zwempartij, thuis afgeleverd. Nichtje blij, wij blij.

Hoewel … om ons schuldgevoel aan te wakkeren doet oom ook nog een verwijtende duit in het zakje.

Stel je voor dat Markus was verdronken en onze nicht zonder hondje verder had moeten leven, hoe hadden we gedacht dat goed te maken? We kijken schuldbewust naar Floor die is uitgejammerd en met Markus op schoot zit. Zijn kraaloogjes kijken venijnig van onder een handdoek de keuken in.

Zij zwijgt in alle talen en laat ons voor het gebeuren opdraaien. Dat ze niet te hulp schiet, zit mijn broer en mij niet lekker. Tussen haar en ons is dat een lange tijd blijven zweven.

En Markus? Markus heeft nooit leren apporteren.