Schrijven, ik heb het al mijn hele
leven leuk gevonden. Als kind schreef ik hele dagboekjes vol en toen ik ging
werken noteerde ik de wederwaardigheden in een schriftje, maar ik hield alles
voor mezelf. Ik schreef ondergronds. Dat werd anders toen ik redactielid werd
van een personeelskrantje, daarin zagen mijn op schrift gestelde belevenissen
voor het eerst het daglicht. Ik had in die tijd een poes en die had in dat blad
een eigen rubriek met de naam ‘Kattepraat’.
Nadat ik van baan veranderde ging de
schrijverij weer ondergronds, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Afgelopen
maand was het vijf jaar geleden dat ik de stoute schoenen aantrok en onder de
naam Ferrara een account aanmaakte bij de schrijfsite van het dagblad Trouw.
Doodeng was het om via internet in de openbaarheid te treden. Tot mijn verbazing werden mijn
eerste schrijfsels niet onaardig ontvangen door een aantal oudgedienden en ze
schroomden niet me opbouwende kritiek te geven. Na een jaar zei ik Trouw
vaarwel en deed opnieuw een avontuurlijke stap. In februari 2011 ging mijn blog
Ferrara de lucht in en sindsdien ben ik voor een groot gedeelte bovengronds.
Ferrara is niet meer van mijn zijde geweken en ik hoop nog lang met haar op te
trekken. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik haar niet mijn hele hebben en houden
toevertrouw. Veel privéaangelegenheid blijft onbeschreven.
Neemt niet weg dat
ik hier met plezier schrijf en mijn weg in de blogwereld wel heb gevonden. Met
dank aan mijn vaste lezers, want inmiddels weet ik ook hoe leuk het is om
gelezen te worden. Wat schrijven betreft ga ik nooit meer ondergronds.


