Hoewel ik er
bijna nooit meer kom, kan ik in mijn geboortedorp de weg naar de oude school, waar een reünie is georganiseerd, blindelings vinden.
Wat zal het
heerlijk zijn hartsvriendin Ankie weer te zien. We mailen regelmatig, maar het
is jaren geleden dat we elkaar daadwerkelijk spraken.
Zou Francien er
ook zijn? Vanwege haar onregelmatige tanden noemden Ankie en ik haar ‘Het
lelijke eendje’.
Francien, die probeerde bij ons aan te haken en waar wij vaak geen zin in hadden. Ze kon eindeloos aan het begin van het tuinpad naast haar fiets staan wachten tot wij zouden opduiken. Francien, die niet wist, dat wij boven achter de vitrage van een slaapkamerraam lagen te stikken van de lach.
Ik krijg een nerveus gevoel over me bij het idee dat zij daar straks in die school zal zijn en misschien wel herinneringen wil ophalen.
Francien, die probeerde bij ons aan te haken en waar wij vaak geen zin in hadden. Ze kon eindeloos aan het begin van het tuinpad naast haar fiets staan wachten tot wij zouden opduiken. Francien, die niet wist, dat wij boven achter de vitrage van een slaapkamerraam lagen te stikken van de lach.
Ik krijg een nerveus gevoel over me bij het idee dat zij daar straks in die school zal zijn en misschien wel herinneringen wil ophalen.
Zal ze nog
weten hoe beroerd Ankie en ik haar soms behandeld hebben.
Als ik het klaslokaal binnenstap zie ik haar staan. Een mooie, goed verzorgde vrouw met opvallend gave tanden. Lelijk eendje af. Ze is druk in gesprek met Johan die mijn vlechtjes vaak in zijn inktpot doopte zodat ik, zonder het te weten, regelmatig met inktvlekken op mijn rug liep.
Als ik het klaslokaal binnenstap zie ik haar staan. Een mooie, goed verzorgde vrouw met opvallend gave tanden. Lelijk eendje af. Ze is druk in gesprek met Johan die mijn vlechtjes vaak in zijn inktpot doopte zodat ik, zonder het te weten, regelmatig met inktvlekken op mijn rug liep.
Ze maakt zich
los uit het gesprek en komt met uitgestoken hand op me af. ‘Ferrara wat leuk
jou weer te zien, komt Ankie ook?’
Francien haakt
weer aan … ze lijkt daarin onveranderd.
Ik voel me ongemakkelijk onder haar enthousiasme en het onderwerp dat ze aanroert maakt het niet beter.
Ik voel me ongemakkelijk onder haar enthousiasme en het onderwerp dat ze aanroert maakt het niet beter.
‘Wat vond ik
het vroeger toch fijn om bij jou thuis te spelen. Jullie hadden als enigen in
het dorp centrale verwarming. Zelfs op de wc was het warm.’
Dat was het
dus. Francien zocht niet alleen vriendschap, ze zocht ook warmte.
Bijna zestig jaar
later, komt me het schaamrood op de kaken. Ik krijg het er warm van en voel me
geroepen haar uit te leggen dat ik toen geen idee had van de luxe positie
waarin ik mij bevond. Als kind neem je het leven zoals het komt. Door
omstandigheden gedwongen woonde ik, met moeder en oudere broer, bij mijn opa,
die bij de bouw van zijn nieuwe huis centrale verwarming had laten aanleggen. Naarmate
ik ouder word begrijp ik hoe beladen die woonsituatie voor de volwassenen
geweest moet zijn.
Francien luistert aandachtig en zegt dat zij, behalve de centrale verwarming, destijds niets bijzonders heeft gemerkt. Ter geruststelling van mijn geweten neem ik aan dat ze de pesterij ook niet als zodanig heeft ervaren.
Francien luistert aandachtig en zegt dat zij, behalve de centrale verwarming, destijds niets bijzonders heeft gemerkt. Ter geruststelling van mijn geweten neem ik aan dat ze de pesterij ook niet als zodanig heeft ervaren.
Het blijft in
elk geval onbesproken. Ik ben er niet rouwig om.
