2018-2019

Met dit snijraam uit Deventer

wens ik iedereen een rustige jaarwisseling 

en een klinkende start van 2019

foto ferrara

Pluvius

In de intercity naar Den Helder leunt een afgedankte paraplu van duistere afkomst tegen de halfvolle prullenbak. Het scherm is verschoten, maar aan de baleinen is nog geen sleetse plek te bekennen. Een passagier ziet hem staan en vindt na enige inspectie het geval goed genoeg om onder de arm te slaan. Hij kan niet veel anders want het draagriempje ontbreekt.

Zijn vrouw sputtert tegen. ‘Ted wat moeten we met nog meer paraplu’s? Onder de kapstok wemelt het van die dingen. Je kunt maar onder een tegelijk lopen en daarbij is dit een oud kreng, het ziet er niet uit.’

‘Emma, zoals gewoonlijk heb je gelijk, maar ik neem hem toch mee, al leg ik hem voor nood op de achterbank van de auto’

Eenmaal thuis achter de voordeur perst de man met enige moeite zijn vondst in een stevige tas die dienst doet als opvang voor paraplu’s. Zijn vrouw heeft gelijk, in die tas is het een drukte van belang. De ontvangst door de opeen gepropte soortgenoten heeft veel weg van een ijskoude stortbui.

‘He, sukkel kijk uit waar je je punt zet, je prikt mijn baleinen aan gort. 
Waar haal jij het lef vandaan hier onaangekondigd binnen te vallen?’ klinkt het van onderuit de tas.

‘Nou zeg, kan het ietsje minder Pietje Action. Niet zo gek dat je snel beschadigt. Ze verkopen bij Action nou eenmaal paraplu’s, die amper tegen een windstootje kunnen, laat staan een bak water.

En manieren ho maar, zo ontvang je toch geen nieuwkomer? Je kunt wel merken dat ik van goeden huize kom, ik weet hoe het hoort. Laat ik me voorstellen. Mevrouw Knirps is de naam, ik ben uit een gerenommeerd Zwitsers geslacht van paraplu’s. Klein, maar met een scherm dat er qua design zijn mag. Bruin met paarse bloemetjes. Met mij boven je hoofd ga je voor een chique uitstraling.’

 ‘Juist vanwege jouw ontwerp lig je voortdurend op de bodem en vang je geen buien meer af. Emma wil met zo’n tutgeval niet gezien worden. Het is dat je zo goed voor het permanentje van haar schoonmoeder hebt gezorgd, maar het liefst had ze je naar de kringloop gebracht.’

‘Zeg zwerver’, mengt een blauw gestreept scherm van aanzienlijke omvang, zich in de woordenwisseling. ‘Ik ben het voor een keer met Piet Action eens. Waar denk jij dat je mee bezig bent? Komt ongevraagd plek innemen, zo ruim is het hier niet.’

‘Ik ben Pluvius, kan ik het helpen dat jullie eigenaar me in de trein vond, waar ik voor oud vuil ben achtergelaten. Ik sta hier niet uit vrije wil. Jullie kunnen mij negeren en blijven mopperen, maar zolang het droog blijft zitten we met elkaar opgehokt.’

Een knaloranje gevaarte schiet in de lach. ‘Wat je zegt oud vuil, dat is goed te zien aan je vale scherm. Er zit geen kleur meer op. Als je denkt bij de volgend bui tot dienst te kunnen zijn, heb je het mis. Kieskeurige Emma gaat jou niet uit de tas tillen, ze houdt te veel van uiterlijk vertoon.’

‘Daar weet jij alles van’, komt Piet weer in actie. ‘Jij bent nooit meer buiten geweest sinds ze jou, na de reünie in haar geboortedorp, heeft binnengedragen. Sommige relatiegeschenken zijn het aanzien niet waard. Jij kunt hooguit dienst doen bij de kampioenschappen voetbal of op Koningsdag. We hebben je niet voor niets De Feestneus gedoopt.

Nee, dan maakt Mister Starwars met zijn kouwe kak meer kans. Je moet maar durven een nieuwkomer meteen voor zwerver uit te maken.

Hij denkt, op grond van zijn afkomst, intelligenter te zijn dan wij met z’n allen. Presentje voor Ted na een werkbezoek aan de sterrenwacht in Dwingeloo. Starwars denkt dat je onder zijn bescherming in hoger sferen loopt terwijl het hemelwater neervalt. Nou hij doet niets anders dan wij, de boel droog houden, niet meer en niet minder.’

‘Bij een ordinaire regenbui lukt dat inderdaad, maar met een beetje wind gaan jullie stuk voor stuk op tilt en waaien binnenste buiten. Dat kun je van mij niet zeggen.

Welkom meneer Pluvius, ik ben Frans Stormvast. Met mijn speciale model ben ik zeer geschikt bij stormachtig weer. Voor windkracht vier of meer draai ik mijn scherm niet om. Helaas kom ik weinig van de plek, dat is jammer want Ik heb al heel wat inferieure collega’s zien komen en nooit meer teruggezien. Verwaaid in een beetje wind.’

‘Laat ze allemaal maar kletsen, Pluvius. Tot je spreekt Joke Hema, klein van stuk maar oh zo stevig, kan tegen een stootje en past in elke rugzak. Als Ted en Emma weer eens op de benenwagen gaan mag ik altijd mee. Met jouw uiterlijk loop je kans op een plekje in de auto, altijd handig om ook daar bescherming in voorraad te hebben. In dit land is er altijd kans op neerslag.’

Dat ze dicht bij de waarheid zit ervaart Pluvius nog dezelfde avond. Emma en Ted maken zich op voor een wandeling naar het theater. Buiten sneeuwt het grote dikke vlokken. Ted trekt Pluvius tevoorschijn.

Emma protesteert. Ze wil onder bescherming van Mister Starwars de straat op, maar Ted bromt dat hem die te zwaar in de hand ligt. Grijnzend kijkt Pluvius naar zijn collega. Een omvangrijk scherm heeft ook zijn nadelen.

‘Doe je best, laat zien wat je waard bent’, roept Joke Hema.

Halverwege hun tocht lopen Emma en Ted dicht tegen elkaar romantisch onder Pluvius’ maagdelijke witte afdakje. Dat heeft hij toch maar mooi voor elkaar gebokst.

Tegenstelling

Aan-Uit

Oude Ambachten&Speelgoed Terschuur

foto ferrara

Wens

Ik wens al mijn lezers

Sfeervolle Kerstdagen en

Alle goeds voor 2019

foto ferrara

kathedraal Tours

Kerststol

de amandelspijs

maakt dat ik een kerststol als

zoete broodjes slik

volgens de weegschaal

geeft een te veel aan kerststol 

bittere nasmaak

Tegenstelling

Kerst-Oud en Nieuw

Thuis in scène gezet

foto ferrara

Kattenpraat 7

Krols

Ik ben onrustig en draai me in allerlei bochten vanwege een vreemd gevoel in mijn buik. Als ik mijn bekje opentrek komt er een erbarmelijk gejank uit dat zelfs aan mijn eigen oren pijn doet, laat staan aan die van mijn bazin. 

Ook heb ik steeds meer zin om naar buiten te gaan. Ik lig dus regelmatig strategisch opgesteld achter de voordeur om ervandoor te rennen. 

Voeg daarbij Zwarte Karel die de laatste dagen op ons stoepje zit. Je wilt niet weten wat hij voor geluid maakt, ik raak er compleet opgewonden van. Ferrara zegt dat ik last heb van de roep van de natuur. In kattentermen heet dat krols en als Karel de kans krijgt om mij in deze toestand te bespringen zal dat waarschijnlijk niet zonder gevolgen blijven. Een nest nakomelingen is met mijn scheve bekken niet gewenst en dus gaat mijn mens overleggen met de witjas. Deze vindt mij wat aan de jonge kant voor een operatie, maar als Ferrara uitlegt dat zij en ik ’s nachts geen oog meer dichtdoen vanwege mijn onrustige gejammer dat beantwoord wordt door Karel die van geen wijken weet, maakt hij een afspraak voor een ingreep waarmee de krolse gevoelens tot herinneringen zullen worden. 

Voor het zo ver is zie ik mijn kans schoon om te ontsnappen.

De lokroep van Karel interesseert me bovenmate en is niet te weerstaan.

De poeslieve roep van Ferrara om naar huis te komen, negeer ik.

Ik ga met Karel aan de rol. Van een keurige binnenpoes transformeer ik naar een ordinaire straatkat. We vrijen onder krols gekrijs zo’n beetje de bessen van de struiken in de moestuin van Ferrara’s huisbaas. Vooral Karel weet van geen ophouden. Na twee dagen en een onstuimige nacht vind ik het wel genoeg en wordt de binnenpoes in me wakker.

Een overweldigende ervaring rijker en waarschijnlijk zwanger besluit ik Karel vaarwel te zeggen. Hij vindt het best want op de hoek van de steeg zit Nel op hem te wachten. Ook zij heeft last van de roep van de natuur en daar wil Karel maar wat graag gehoor aan geven.

Met het uiterlijk van een voddenbaal en de geur van doordringende katerpies in mijn vacht vat ik post op de stoep waar Ferrara mij na haar dagdienst met gejuich begroet. Daarna moppert ze dat ik er niet uitzie en dat ik stink. 

Vooral dat laatste neemt ze me niet in dank af. Een stinkende kat op een kleine bovenwoning is geen pretje. Bij gebrek aan balkon kan ze me niet even te luchten zetten.

Terwijl ik me hongerig op mijn volle etensbak stort, grijpt Ferrara naar de telefoon.

Ik hoor haar zeggen. ‘Ze is terug, waarschijnlijk zwanger van een leger katers, staat ze nog op het operatieprogramma? Fijn, dan kom ik haar morgen brengen.’

Wat een overdreven opmerking ‘zwanger van een leger katers’ zo ordinair ben ik nou ook weer niet.

Volgende keer vertel ik over mijn operatie.

Opmerking van Ferrara.

Ik lees op internet dat er tegenwoordig anticonceptiepillen voor poezen zijn. Ik kan me niet herinneren dat die er destijds waren.

En al waren ze er geweest, Tukker had ze waarschijnlijk uitgespuugd.