Het cruciale hekje

Tussen Sneek en Ysbrechtum meandert een wandel/fietspad in de weilanden die knalgeel zien van de boterbloemen. Aan weerszijden staat een klaphek dat voor fietsers moeizaam te bedienen is. Het echtpaar Grutto heeft in het hoge gras een nestje met kroost dat luidkeels beschermd wordt. Fietsers en wandelaars worden getrakteerd op een duikvlucht boven hun hoofden en de vogels schromen niet wat witte vlekken op ze neer te flatsen. Niettemin is het prachtig fietsen in dit gebiedje. Totdat je aan het eind zo'n zwaar klaphek op je pad vindt dat eindigt op een dam over een brede sloot. Meestal gaat het goed maar nu is er toch een campinggast die nog een laatste klapje van het hekje meekrijgt. De man doet alle moeite om in de benen te blijven, maar zijn voertuig is niet van zins enige medewerking te verlenen en hij duikelt onder onze ogen met fiets en al in de prutsloot. Gelukkig staat hij snel overeind, het vieze water reikt tot halverwege zijn borstkas, de grijze haren zitten vol groenige slierten, zijn bril staat scheef en zijn handen zien blauw van de modder.
Met vereende krachten helpen we samen met een scholier, die over de doorgaande weg voobijfietst, de drenkeling inclusief fiets op het droge. Druipnat en vanaf zijn middel onder de stinkende, vette prut, fietst hij samen met ons naar de camping. Daar stapt de man onder de warme douche en gaat  zijn kleding inclusief sportschoenen in de wasmachine. Er zijn een spoelprogramma vooraf en twee wasbeurten nodig om de gore lucht te verjagen. Daarna zorgt een stevige Friese wind voor een zuiverende werking.
Ondanks ruim gebruik van zeep ruiken wij de blauwe modder uren later nog aan onze handen.
Onder duizend dankbetuigingen in onze richting verklaart het slachtoffer voortaan over Ysbrechtum naar Sneek te fietsen. De grutto's zullen het toejuichen.

De schrijfveer van vandaag 'het cruciale hekje' past wonderwel bij bovenstaand verhaal. 

Storm over Ysbrechtum

De caravan staat op een kleine camping bij cultuurhoeveThabor in Ysbrechtum onder de rook van Sneek. We hebben weids uitzicht over de Friese dreven en het Friese paardenras staat mooi te wezen in het weiland naast ons onderkomen.

Kortom een ideale stek om Gaasterland te verkennen.

Tijdens de tweede nacht van ons verblijf begint het flink te regenen en wel zo, dat het lawaai op het caravandak ons uit de slaap houdt.

De wind trekt behoorlijk aan maar we hebben, op aanraden, de caravan zo neergezet dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken, denken we…

Tegen de ochtend valt de regen nog steeds met bakken uit de lucht en trilt de caravan mee onder het protest van de luifel tegen het stormachtige geweld. Het blijkt dat de wind is gedraaid en hij staat vol onder het tentdoek. Het doet denken aan het liedje van Hanneke en Janneke. “ Jan de Wind die rukte en trok en op en neder ging de stok.”

Er rest ons maar één ding; hangen aan die luifel om te voorkomen dat hij aan de haal gaat.

In ons nachtgoed vechten we in de stromende regen en rukwinden tegen de elementen totdat de luifel scheurt, een stok krom buigt en de boel ons om de oren dreigt te vliegen.

Met vereende krachten halen we het woest wapperende doek neer.  Als we de kleddernatte bende onder de caravan hebben geschoven zien we dat de voortent van de ene buur het half heeft begeven en de buren die aan de andere kant staan hun vouwwagen hebben verlaten en in de “slechtweeraccomodatie” zitten. Ze zullen ons later vertellen dat ook zij aan hun voortent hebben gehangen, maar zich niet veilig meer voelden.

Binnen kleden wij ons tot op de huid uit en wrijven elkaar droog en warm.

Het elektrische kacheltje zorgt in korte tijd voor behaaglijke warmte en we kruipen weer onder het dekbed. Echtgenoot, die het langst buiten heeft gestaan, bibbert nog lang na van de kou.

De rest van de vakantie is het heerlijk weer en het kleine zonneluifeltje dat we altijd bij ons hebben, doet prima dienst.

Monniken en wijn in Ysbrechtum

Misschien laat je nog eens wat zien vroeg "in de weer" hier in haar reactie onder het blog over heimwee na de vakantie. Tja, waar moet ik beginnen na de vijf verhalen die ik al schreef. Zal ik één van de spectaculaire zonsondergangen laten zien die we in de eerste week dagelijks kregen voorgeschoteld. Of de monniken die, onder de rook van Sneek, aan het begin van de oprit van de Thaborhoeve staan. Uitgevoerd in roestig staal vallen ze overdag niet erg op, maar ’s avonds zijn ze aangelicht en lijkt het alsof ze op de brandstapel staan. Telkens als we er langs kwamen moest ik denken aan het liedje van Jaap Fischer. ‘Er woonden twee monniken Hans en Joop in een klooster op een heuvel, ze verdeden de tijd en dat was een hoop, met sigaren wijn en gekeuvel.’ De Thaborhoeve ligt namelijk op de gronden van het voormalige Thaborklooster dat in 1580 werd afgebroken. Aan weerszijden van de lange oprit ligt een kleine wijngaard waar hoofdzakelijk witte druiven worden verbouwd. Jaren lang was het een boerenbedrijf met een kleine camping. Tegenwoordig wordt de hoeve gebruikt voor diverse activiteiten.
Je kunt er trouwen, rouwen, vergaderen, trainingen geven en bijwonen.
De opbrengst van de wijngaard is te gering om van te leven en van een camping met 20 plaatsen word je ook niet rijk. Tijdens ons 10-daags verblijf in het voorseizoen hadden we regelmatig het rijk alleen. Kortom een prima plek voor de kampeerder om je tenten op te slaan en Súdwest-Fryslân te verkennen. Sneek ligt op steenworp afstand, via knooppunten fiets je landelijk naar Bolsward en IJlst is op die manier ook een tochtje meer dan waard. Over het weidse landschap met de vele kerkjes deed ik al verslag in ‘Ons Bootje’
Dat verhaal is hier te lezen.

foto's ferrara