De harde visdraadhaartjes op mijn kin, irriteren me mateloos.
Zodra ik ook maar iets voel, grijp ik naar spiegel en pincet en ga op jacht.
Bang een heuse baard te krijgen ruk ik de overtollige haren zo snel mogelijk uit. Soms voel ik ze meer dan dat ik ze zie en dat heeft dan weer huidbeschadiging tot gevolg.
Mijn kin wordt nu dus ook ontsierd door drie flinke pukkels. Ik lijk daardoor wel terug in de puberteit terwijl de oorzaak juist in een andere levensfase ligt. Ik weet nu niet meer wat ik erger vind. Die visdraadjes die een ander pas ziet als ik ze te lang laat worden of die “jeugdpuisten” die je van verre al kunt spotten.
Jakkes. Ik doe ook wel eens zo dom. Ga ik 3x met een oud mesje over die irritante haartjes en dan haal ik een stukje huid weg. Het is niet alleen de angst dat mensen die haartjes zien, maar het voelt ook zo vervelend. En je zit er de hele dag aan te pielen.
BeantwoordenVerwijderenHeksenhaartjes noem ik ze. Bij ons zijn ze erfelijk op 1 plekje vlakbij oor, mijn moeder had 't, ik, mijn dochter ook. Pincet doet goede dienst.
BeantwoordenVerwijderenmentruc (haha, womentruc!)
Ja vreselijk irritant. Dat jeukende gevoel als zo'n haartje door wil breken en ik er nog niet goed bij kan met een pincet.
BeantwoordenVerwijderenblijkbaar ben je helemaal niet de enige, zoals bij de reacties hierboven te lezen. ook mijn kin wordt er door ontsierd, ik heb er welgeteld 2. Die ruk ik er steevast uit met een pincet! ;-)
BeantwoordenVerwijderenGedeelde smart...
BeantwoordenVerwijderenAls ik spellingsfouten maak, willen jullie me daar dan op wijzen. Die irriteren me namelijk ook. Hierboven eentje verwijderd.
Tegen die puistjes hielp ook nooit iets.
BeantwoordenVerwijderenHier hoor ik voor t eerst van. wat een naar woord ook.Ik heb nog gewoon mijn eigen kin, nu blijkt dat ik bof! en ik bof dubbel want ik heb couperose...en nu ik ouder ben hoef ik daar juist niet over in te zitten( en niet weg te werken voor zover dat al kan) want op mijn leeftijd wordt er opeens vergoeilijkend van: "appelwangetjes" gesproken...
BeantwoordenVerwijderenmisses
Appelwangetjes.
BeantwoordenVerwijderenMijn kleindochter noemt ze "ouwe wangen" maar dat heb ik haar natuurlijk meteen vergeven.
de kleinkinderen ( niet allemaal) maar 2 bij herhaling vroegen precies hoe t zit en dan moest ik weer uitleggen hoe het bloed stroomt door die heel kleine kanaaltjes. stik verlegen ben ik dan maar blijf ernstig...en zij gefascineerd aan het staren...( en misschien griezelen ze ook wel wat...( maar daar moet ik dus écht niet aan denken!
BeantwoordenVerwijderenVarkenshaartjes noem ik ze omdat het ze zo dik en stug zijn. Ik heb er twee die maar blijven komen. Eén op mijn kin en één rechts boven mijn lip.
BeantwoordenVerwijderenIk verwijder ze consequent, maar ze blijven onvermoeibaar komen. De volhouder wint niet altijd...
Kom ik hier mezelf tegen? :-)
BeantwoordenVerwijderen