Nummer 149 Boudewijn de Groot
De Zee
Bij deze schrijfveer dacht ik meteen aan “De Vondeling van Ameland”
Prachtige muziek en tekst gezongen door Boudewijn de Groot.
De Zee geeft, De Zee neemt, voor De Vondeling ging het zeker op.
De Zee gaf mij altijd veel plezier.
Als jonge meid lag ik bruin te bakken aan de Middellandse Zee. Ik had er na één keer genoeg van.
Niet van de zee, die blijft trekken.
Vanuit Groningen ging ik regelmatig naar een Waddeneiland om een weekendje uit te waaien.
In Normandië langs het strand lopen, schelpen zoeken. De krijtrotsen bewonderen.
In Bretagne hoog op rotsige kust uitkijken en zien hoe de golven breken. Een brok natuurgeweld.
De Atlantische Oceaan aan je voeten op het uiterste puntje in Europa in Sagres. Mooi, maar minder indrukwekkend dan Bretagne.
In diezelfde Oceaan voor de kust van California, zag ik walvissen en zeeotters, een ervaring om nooit te vergeten.
Maar ook het eeuwige geluid van de branding van de Oostzee over de rolstenen in Denemarken is me bijgebleven. De stenen die ik meenam als souvenir doen me nog vaak verlangen naar de zoektochten aan die kust. De fossielen die ik vond, zo spannend. Oprapen, bekijken, niets, terug naar de zee.
En soms, ja soms, een vondst.
Onze eigen Noordzee is het mooist met flinke storm, hoge woeste golven met schuimkoppen.
Zandstralen op het strand moet je dan voor lief nemen.
Inspirerende tekst, toch blijf ik een fan van de bossen.
BeantwoordenVerwijderenals ik dit lees hoor én ruik ik de zee! ik ben er helemaal fan van, van die zee hoe jij hem beschrijft!
BeantwoordenVerwijderengroetjes, Hilde
Ik ben laat, maar zie nu pas je stukje.
BeantwoordenVerwijderenMijn all time favoriet! Freek en Boudewijn, een gouden duo!
Het mee brullen van ik kom er aan!, een ultiem geluksgevoel!
En dan die tekst, met als hoogtepunt: "Hoe kwam die jutter nou weer aan een kind". De wereld van ontzetting en de wereld van vrijheid met elkaar in botsing.
Dit moet nummer 1 worden en blijven!