Een roestig fietsmandje

Deze week lees ik van Nelleke Noordervliet het boek Vrij Man.

Hoofdpersoon is Menno Molenaar. Zijn leven speelt zich af in de 17^e eeuw ten tijde van o.a. Johan de Witt. Menno studeert medicijnen en rechten.

Als assistent van de lijkschouwer in Leiden leert hij veel over de anatomie, maar uiteindelijk gaat hij werken als klerk van Johan de Witt en komt zodoende in Den Haag terecht.

Blijkbaar is dit boek in mijn brein blijven hangen want vannacht duikt Menno op in combinatie met de schrijfveer van vandaag, die ik alvast heb bekeken en waarvan ik denk er niet veel mee te kunnen.
Ik droom dat ik op zo’n moderne meidenfiets zit met voorop een roestig draadmandje uit de jaren zestig van de vorige eeuw, er ligt een boek in met de titel Vrij Man, een modern gedrukt exemplaar. Ik heb het mandje opgeleukt met plastic bloemen.

Mijn kleding is 17^e eeuws. Ik draag een bruine voddige jas, mijn haar staat bol van de klitten en onder mijn nagels zijn rouwranden te zien. De geur die ik verspreid is niet van een welriekend parfum. Maar laat goed duidelijk zijn, hier fietst een vrouw over het jaagpad die leest. In de vaart gaat de trekschuit met aan boord Menno Molenaar, ik heb geen idee in welke hoedanigheid hij reist. Is hij assistent van de lijkschouwer of al in dienst van Johan de Witt?

Als hij in dienst is van de lijkschouwer heeft hij waarschijnlijk op het land een lijk opgeduikeld en brengt hij dat per trekschuit naar Leiden. In dat geval zullen zijn medepassagiers niet blij zijn met zijn gezelschap. Ik fiets harder dan de schuit en passeer de jager en zijn paard. In mijn droom ben ik oprecht verbaasd dat niemand het vreemd vindt dat ik daar fiets op een modern vervoermiddel met een roestig mandje op het voorspatbord.

De jager roept mij iets na, ik denk te horen; "Ze moesten jou uitleveren aan de Schout"

Ik word wakker van mijn eigen zeehondblafhoest.

Vannacht droom ik vast van Pieterburen en Henk Bleeker.

Waarschijnlijk stink ik dan naar vis.

foto internet