Pincode

Meneer van Langen verkeert in een vroeg stadium van de ziekte van Alzheimer. Hij woont nog thuis, maar bezoekt dagelijks de dagopvang die bij hem in de buurt is gehuisvest. Het lukt hem om daar op tijd aan de koffie te schuiven omdat hij ’s ochtends door een verzorgende telefonisch wordt herinnerd dat hij wordt verwacht. Als hij het vaste toestel thuis niet opneemt probeert ze zijn mobiele nummer te bellen. Van zijn kinderen heeft meneer van Langen een mobiele telefoon gekregen. Een modern hulpmiddel dat prima werkt zolang je de pincode kunt onthouden. Maar als meneer van Langen zijn telefoon heeft uitgeschakeld is hij voor de buitenwereld op die manier niet meer te bereiken omdat hij is vergeten hoe je het toestel weer op gang krijgt. Ook vandaag reageert hij niet op de telefonische oproep, maar hij verschijnt desondanks op tijd voor de koffie.

De verzorgende vertelt hem dat ze heeft gebeld en dat zijn toestel waarschijnlijk uitstaat.

Meneer van Langen haalt zijn mobiel tevoorschijn en vraagt haar de boel weer op orde te brengen. Dat wil ze graag doen maar zonder pincode lukt dat niet.

Ze stelt hem de overbodige vraag of hij de pincode weet. ‘Vier of vijf sterretjes’ is het antwoord.

Ze legt geduldig uit dat ze voor het zien van die vier sterretjes cijfers moet indrukken.  

‘Doe nou maar die sterretjes, dan werkt ie weer.' Verdere uitleg van haar kant is zinloos.
Ze waagt de gok met 4x0 en het blijkt de juiste code te zijn.

Ze leest voor dat er twee gemiste oproepen zijn.

Het telefoontje van de dagopvang dat het tijd is om van huis te gaan en dat T-Mobile een bericht heeft achtergelaten. Dat laatste interesseert de klant niet. Terwijl hij het mobieltje in zijn achterzak stopt, zegt meneer van Langen; 'T-mobile, die ken ik niet.'


Enkele jaren geleden was ik als vrijwilliger lid van een cliëntenraad en ging derhalve wel eens op de koffie bij de dagopvang. Verbeterde versie van een oud verhaal dat ik op mijn blog nooit heb geplaatst.