Glamour

Ik sluit aan in de rij bij de supermarkt. Aan het volgepakte wagentje voor mij hangt een prinsesje van een jaar of vijf. Ze draagt lichtblauwe glitterschoentjes en haar witte maillot die in palingen om haar enkeltjes plooit is duidelijk op de groei gekocht. Vanonder haar winterjas kiert de tule van een feestjurkje in hetzelfde blauw als haar schoenen.

‘Meid’, zeg ik,  ‘wat zie jij er mooi uit, ga je naar een feestje?’

‘Gisteren was het feest op school, we hebben in donker gegeten, zo mooi, er brandden allemaal kaarsjes, en op de TV was Disney World en toen kwam zomaar van boven een hand naar beneden.’

‘Oei, dat lijkt me spannend.’ Het meisje knikt, ze lijkt nog onder de indruk.

Haar moeder vertelt dat dochter na afloop van het feestje een beetje ziek was van de spanning en dat ze vandaag van juf thuis mag blijven, om bij te komen. Nadat ze vanochtend flink heeft uitgeslapen moesten de feestjurk en de schoenen beslist weer aan.

Het prinsesje, nog steeds moe zo te zien, leunt tegen het karretje en wacht tot moeder de boodschappen heeft afgerekend. Beiden ontgaat het dat een leeftijdsgenootje op sportgympen haar ogen niet van de blauwe glitterschoentjes kan afhouden. Pas als het prinsesje en haar moeder de winkel verlaten ontwaakt zij uit haar betovering en komt weer in beweging.

De kassière vraagt mijn aandacht voor de boodschappen die doorschuiven op de band.

Bliep … weg is het sprookje.