Te kijk staan

Het is woensdag 4 maart. We hebben ons koffertje en een rugzakje volgens de aangegeven normen ingepakt. Beide hebben het formaat dat in een vliegtuig is toegestaan als handbagage. 12 kilo per persoon halen we bij lange na niet. Voor drie hotelovernachtingen is dat ook niet nodig. Met voldoende ondergoed, set kleding aan, een set mee en extra schoenen moeten we de komende twee dagen uit de voeten kunnen in Bilbao, stad aan de Golf van Biskaje met zijn beroemde Guggenheimmuseum. 

Op internet hebben we kunnen zien dat de hotelkamer rijk voorzien is van toiletartikelen, zelfs de föhn kan thuisblijven. Er hoeven dus geen flesjes met vloeistof mee want die zijn, evenals spuitbussen, verboden in de handbagage, tenzij ze op Schiphol zijn gekocht en in doorzichtig plastic zijn verpakt. Het is mij teveel gedoe en laat, behalve de stift deodorant, alles thuis. De nagels zijn een dag voor vertrek uitgebreid verzorgd, zodat het nagelgarnituur uit de toilettas verdwijnt want de kans bestaat dat het op Schiphol alsnog moet worden ingeleverd, je zou met een vijl of een schaartje een overval in gang kunnen zetten.

Ik draag tijdens de reis een lange broek waar geen ceintuur om hoeft, want die moet geheid af voor de bodyscan en dan sta je daar voor het oog van medereizigers aan je kleding te sjorren, iedereen heeft zicht op je onvolkomenheden en daar heb ik geen zin in. Ik heb over mijn coltruitje een ruimvallend jasje zonder zakken aangetrokken en zodoende alle vetrolletjes keurig verstopt. Ik ga de security check glansrijk doorstaan.

Mooi niet dus. ‘Uw jasje moet uit’, zegt de beveiliger aan het begin van het hele circus.

‘Heb ik daar zo mijn best op gedaan’, zeg ik. ‘Het spijt me maar het moet echt uit en lange laarzen ook.’ Mijn enkellaarsjes kunnen zijn goedkeuring wegdragen. Echtgenoot, in zijn blauwe trui, hoeft alleen zijn riem af te doen en natuurlijk moeten alle spullen die een alarm kunnen veroorzaken zoals sleutels, horloges en pennen afgelegd worden in een aparte bak.

Daar sta ik dan in mijn weinig flaterende coltruitje te wachten op de bodyscan, een glazen ronde koker waar je met je handen boven je hoofd in moet staan en waar niets voor het spiedend oog verborgen blijft. Aan de andere kant buiten de koker worden mijn laarsjes toch met twee vingers in de rand gecontroleerd op contrabande, maar er is niets te vinden en ik mag doorlopen. Ik gris mijn jasje uit de bak die via de rolband aankomt en hijs me er vliegensvlug in. Zo, dat voelt beter. Ik acht mezelf het aanzien weer waard …

Vervolgens neemt de rugzak een afwijkende route en belandt bij een beveiliger die vraagt of hij hem mag controleren. Geen idee wat er gebeurd zou zijn als we geweigerd hadden.

Onze fototoestellen worden aan een uitgebreid onderzoek onderworpen, hij snuffelt nog net niet aan mijn kleine digitale cameraatje. Naast ons gaat van een medepassagier de toilettas open, tja had je die bus haarlak maar niet moeten inpakken, hup die gaat de vuilcontainer in die achter de band staat. Regels zijn regels en de scanner en de beveiligers zien alles en dat is voor ieders veiligheid maar goed ook.

De vlucht naar Bilbao verloopt voorspoedig en we lopen om 17.00 uur de stad in voor een oriënterende wandeling.

Onvoorstelbaar dat we vijf uur geleden thuis de voordeur in het slot trokken.