Verkeerde kleren

Helemaal blij kom ik thuis met een diepblauwe spijkerbroek. Voor de helft van de oorspronkelijk prijs, die ik er nooit voor zou hebben betaald.

De verkoopster waarschuwt me dat ik er goed aandoe de broek voor het dragen een keertje te wassen, want de kans bestaat dat hij ietsje afgeeft. Als dat euvel zo simpel te verhelpen is, staat niets mij in de weg dit kledingstuk te kopen.

Gezien mijn lengte moet bij elke broek het naaigerei op tafel komen om de pijpen in te korten. Als mijn nieuwe aanwinst op de goede lengte is gemaakt, zien mijn vingertoppen blauw en hebben de nagels rouwranden van dezelfde kleur. Dat is wel heel veel blauw.

Nu pas valt mijn oog op een lang etiket aan de binnenkant van de boord. Het blijkt een uitgebreide waarschuwing over afgifte van kleur op kleding en tot slot lees ik dat ik maar beter niet op een bank of stoel met lichte bekleding  kan gaan zitten want ik zal waarschijnlijk blauwe sporen achterlaten.

Met de pest in kom ik tot het besef dat de broek enkel in combinatie met donkere kleuren te dragen is en dan moet ik ook nog eens opletten waar ik ga zitten. Pronken met een dure merkbroek voor de helft van de prijs … had je gedacht, dit is de straf. Je zal toch de volle poet betalen, dan voel je je helemaal bekocht. Voortaan ga ik in de paskamer al op zoek naar etiketten met een boodschap.

Voordat jullie adviezen over me uitstorten, de broek heeft inmiddels anderhalve dag in azijnwater gestaan. Internet zegt dat azijn de verf aan de stof doet hechten. De stank van azijn doet dat zeker. Na een korte wasbeurt hang ik de broek aan de lijn.
Zie ik daar nu rouwrandjes aan mijn nagels?