Schrijfcursus

Opdracht: 
Openingszin: Nadat zijn vrouw hem heeft verlaten ... schrijf een verhaal dat van impuls naar impuls loopt. Het een is het gevolg van het ander.

Noodlot

Nadat zijn vrouw de voordeur met een klap achter zich heeft dichtgetrokken en het geluid van de overvolle rolkoffer wegsterft, weet Jaap dat zijn vrouw hem heeft verlaten. Hij hoopt dat haar besluit definitief is want hij is haar tirannieke gedrag al jaren beu. Opgelucht gaat hij op zoek naar de vlag die hij voor dit heugelijke afscheid wil uitsteken. Hij stuit echter op het probleem dat zij er voor zorgde dat alles in huis háár vaste plek heeft. Nadat hij alle kasten heeft doorgespit, maar de vlag niet vindt, zet hij zijn speurtocht voort in de garage. Kijk daar hangt, in lussen aan de balken, de vlaggenstok. 

Het begin is er om deze dag te vieren. Nadat hij de stok uit de lussen heeft bevrijd, draait hij zijn fiets van het slot en fietst naar de stad om bij de winkel in feestartikelen een nieuw vlag te kopen. Dit feestje zal zijn vrouw nu eens niet bederven.

Onderweg passeert hij de winkel van Primera en zijn oog valt op het reclamebord dat op de stoep staat. De leus: ’U heeft nog één dag om een staatslot te kopen,’ schreeuwt hem tegemoet. In een impuls springt Jaap van de fiets, terwijl zijn vrouw in zijn oor dreunt: ‘Doodzonde van je goeie geld, een staatslot, je bracht er voor ons huwelijk meer geld naar toe dan er uitkwam. Neem een abonnement op de postcodeloterij dan steun je in elk geval nog goede doelen.’ Hij schudt zijn hoofd om haar zeurstem kwijt te raken. ‘Twee loten graag, eindcijfer zeven.’ Dat hem dat cijfer, na dertig jaar huwelijk, zomaar uit de mond valt, verbaast hem. Geld heeft het hem nooit opgeleverd, maar het feit dat Reina hem niet meer kan tegenhouden maakt hem al gelukkig.

Opgewekt zet hij de missie naar de stad voort en laat in de feestwinkel alle maten vlaggen de revue passeren. De verleiding om een flinke lap rood-wit-blauw te kopen is groot, maar Jaap besluit uiteindelijk met een klein formaat huiswaarts te keren. Een bescheiden vlag uitsteken is op zich al feestelijk genoeg. De buurt zal er schande van spreken. Jaap verheugt zich op de misprijzende gezichten van de buurvrouwen waar Reina haar vileine praatjes mee deelde.

Hij durft er zijn twee loten op te zetten dat ze binnen het kwartier is ingelicht over zijn publieke actie. Als hij de vlag heeft opgehangen en de loten in het brievenstandaardje naast de telefoon heeft gezet, schenkt hij zich een koel biertje in. Met de benen op de salontafel, wie zal daar nog iets van zeggen … probeert hij zich een voorstelling van de komende dagen te maken. 

Reina denkt waarschijnlijk dat hij het zonder haar niet redt en hij vermoedt dat ze binnenkort spijt komt betuigen om hem vervolgens weer fijntjes in de luren te leggen. Dat zal haar tegenvallen.

Jaap heeft schoon genoeg van zijn bedilzieke echtgenote, wat hem betreft regelen ze een flitsscheiding zodat hij snel zijn handen vrij heeft om te doen en te laten wat hem goeddunkt. Een reisje Thailand staat al jaren op zijn verlanglijst, maar Reina wilde niet verder dan de Canarische Eilanden. 

Na zijn vijfde biertje valt hij ronkend op de bank in slaap en vergeet voor zonsondergang de vlag binnen te halen.

De volgende dag staat de nieuwsgierige buurvrouw van nummer tien op de stoep. ‘Wat raar dat onder jouw omstandigheden de vlag uithangt, ik vraag me af of het wel goed met je gaat, kan ik iets voor je doen?’

‘Je zou me groot plezier doen, je vooral niet met mijn zaken te bemoeien, al laat ik die vlag tot Sint Juttemis hangen dan gaat jou dat niets aan.’

‘Nou ja’, sist de buurvrouw beledigd. ‘Reina heeft groot gelijk dat ze van je af wil.’

‘Dat vind ik ook’, zegt Jaap terwijl hij de voordeur voor haar neus dichtsmijt.

‘Zo dat is buurvrouw één die geëlimineerd is. Nu maar hopen dat ze op een draf de buurt intrekt, zodat de rest het uit het hoofd laat mij nog lastig te vallen.’ Hij zet zich, met een kop sterke koffie en de krant, aan de keukentafel. Hij kan de krant, zonder de helft af te staan, naar believen breed uitspreiden. Geen Reina aan de overkant die haar ruimte en aandacht opeist.  Wat een rust.

De rest van de dag besteedt Jaap zijn tijd om het schuurtje op te ruimen.

Fluitend zet hij een kapotte föhn en afgedankte kruimelzuiger samen met de voorraad lege weckpotten in een grote doos bij de voordeur. Die overbodige spullen brengt hij morgen naar de milieustraat. Het gerinkel van het glas klinkt hem bij voorbaat als muziek in de oren.

Zodra hij door de potten eigengemaakte jam heen is koopt hij dergelijk broodbeleg voortaan gewoon bij de supermarkt. Het eerste jaar zal het zeker geen bramenjam zijn.

Die avond bakt hij een omelet en als toetje drinkt hij een halve liter gele vla zo uit het pak, wie zal er iets van zeggen …

Tevreden met zichzelf zet Jaap zich na achten, zonder enige verwachting, achter de computer om de trekking van de staatsloterij te bekijken. 
Hij wint in elk geval € 7.50. op lotnummer AG-54587. ‘Nou daar kan ik toch een deur van intrappen’, mompelt hij sarcastisch.

Langzaam scrolt hij verder en bestudeert aandachtig alle nummers. Bij AG-41277 stokt zijn ademhaling, wat hij ziet kan niet waar zijn. € 100.007,50 staat er op zijn scherm. Drie keer vergelijkt hij de cijfers met zijn lotnummer, het staat er toch echt.

Hij wint een ton aan euro’s. Jaap springt op en juicht voor zichzelf. 

‘Thailand here I come’. Heel even vindt hij het spijtig dat hij zijn vreugde van dat moment met niemand kan delen en dan realiseert hij zich dat hij dertig jaar geleden in gemeenschap van goederen is getrouwd. Hij ploft terug in zijn stoel en mompelt: ‘Jezus, hoe moffel ik 100.000 euro weg. Als Reina daar lucht van krijgt zijn de rapen gaar, die staat hier binnen de kortste keren op de stoep om haar deel op te eisen. Dat zal me toch niet gebeuren. Ik ga morgen meteen werk maken van die flitsscheiding en over die prijs praat ik voorlopig met niemand. Ik ga ze bij Primera niet aan de neus hangen dat zij mij een winnend lot hebben verkocht want daar maken ze maar al te graag reclame voor. Ik regel mijn zaakjes rechtstreeks met de staatsloterij, ze beloven niet voor niets volledige anonimiteit.’

Hij zet de winnende loten terug in het standaardje en schenkt zich, om de winst te vieren, een biertje in. Zoals te verwachten is blijft het niet bij dat ene drankje. Deze avond kijkt Jaap wel heel erg diep in het glas, hij heeft nog net het benul zijn bed op te zoeken. Wankelend zet hij koers naar boven waar hij bovenaan de trap de laatste tree mist, hij grijpt naast de leuning en verliest zijn evenwicht. Onderaan de trap blijft hij bewegingsloos liggen. Als de buren van nummer tien drie dagen later vinden dat het vlagvertoon van Jaap wel erg lang duurt en dat ze hem al die dagen niet hebben gezien slaat de buurvrouw alarm. Ze belt Reina op haar logeeradres. 
Het eerste wat deze ziet, als ze van drie dagen kranten en reclamefolders opzij schuift, is de doos met afgedankte spullen, daarna ziet ze de levenloze Jaap liggen. ‘Wat dacht je opgeruimd staat netjes, zo letterlijk had je dan nou ook weer niet hoeven nemen.’ schampert ze cynisch. Terwijl ze de kamer inloopt om de hulpdiensten te bellen ziet ze de loten in het brievenstandaardje staan. 

Voor ze de telefoon pakt propt ze de loten in haar handtas. ‘Je weet nooit waar het goed voor is, wie weet is er een prijsje opgevallen en kan ik er zijn uitvaart van betalen.’ Daarna belt ze 112.