in de niet aflatende branding
rollen de stenen af en aan,
rollende stenen
komen en gaan
in de niet aflatende branding
schuren rollende stenen .
tot glinsterende kogels
de kleuren verdiept door
onrustig water, glanzende
knikkers
die het strand nooit bereiken
in de niet aflatende branding
knielt een verzamelaar
hij wikt, hij weegt, hij keurt
in dood tij, wacht in zijn verzameling
een grauw einde
foto ferrara
Ik heb er wel beeld bij maar begrijp het einde niet zo goed.
BeantwoordenVerwijderenJe muzikale kaart is trouwens weer geweldig! Succes met je pittige opdrachten.
Marja, ik had er een foto bij geplaatst, maar vond het geen mooi geheel. Ik plaats hem alsnog en dan hoor ik graag je mening.
VerwijderenNu is het een stuk duidelijker. Het mooie glanzende is weg zodra ze uit het water zijn gehaald.
BeantwoordenVerwijderenDan laat ik het zo.
VerwijderenJe gedicht doet me denken aan de tekst van Pastorale van Ramses en Liesbeth.
BeantwoordenVerwijderenHet gaat over een kind dat bij het water speelt,"en alle schelpen die het vindt, gaan blinken als ik lach."
Daarom vind ik vooral dat je het eind zo prachtig verwoord hebt. Heel mooi!
Mooi!
BeantwoordenVerwijderenFerrara,
BeantwoordenVerwijderenEen gedicht met enige weemoed!
-----------------------------------------
door water en zand
stenen eeuwen gepolijst
glansrijk verleden
-----------------------------------------
Wellicht een idee?
Vul deze glazen
voor de schijn eens wekelijks
met vers kraanwater.
jeer
Proberen waard.
VerwijderenIk heb er ooit een paar gelakt met vernis.
Oe mooie combinatie, geen glazen gebroken?
BeantwoordenVerwijderenDe reis der stenen. Mooi gevonden!
BeantwoordenVerwijderen