Dame in zwart-wit

De vrouw in zwart- wit is een opvallende verschijning, zowel in haar gedrag als in haar kleding. Elk kledingstuk dat zij draagt, lange broek, tuniek en jasje, heeft een ander motief.

Het geeft haar uiterlijk een gewaagde uitstraling die doet denken aan de op-art uit de jaren zestig van de vorige eeuw. De strohoed op haar hoofd, een flink formaat witte tas aan de schouder en een forse kralenketting om haar nek maken de verschijning compleet.

Het oogt een beetje als vergane glorie maar de chic van weleer hangt onmiskenbaar om haar heen.

Op haar trage zoektocht in het eersteklastreinstel, met een zee aan zitmogelijkheden, vindt ze in het enige compartiment voor vier personen een jongeman die een gigantische koffer tussen de overgebleven zitplaatsen heeft gezet. Mevrouw levert commentaar op de ruimte die de eenling inneemt, maar die is niet van zins in te schuiven. De NS blinken nou eenmaal niet uit in riante bergruimte voor de vakantiebagage. Mopperend kiest de dame uiteindelijk voor een plekje dat ruimte biedt aan twee reizigers. 
Meneer F. en ik zitten tegenover elkaar op het smalle stuk aan de andere kant van het gangpad en zien geamuseerd toe hoe ze zich mokkend in haar lot schikt.

Halverwege de reis richting Amsterdam krijgt de dame hoge nood. In zichzelf mompelend laveert ze door het slingerende gangpad naar het toilet. Op het moment dat ze haar plaats weer inneemt klinkt uit de intercom de nodige informatie voor het volgende station, over mogelijkheden tot overstappen en aansluitingen op andere treinen. Voor de reiziger met de vakantiekoffer het sein om op te stappen.

De vrouw in haar zwart-witoutfit haast zich om de vrijgekomen ruimte te veroveren. De omvangrijke tas pontificaal op de zitting naast zich.

Terwijl wij babbelen over de wandeling in de Jordaan die ons in Amsterdam staat te wachten komt zij, na een bocht in het spoor, in de volle zon te zitten.

Sputterend over zoveel weldadigheid wisselt ze met haar handtas van plaats.

Ze blijft enigszins onrustig heen en weer bewegen. Blikt achterom om de lichtkrant met informatie te lezen en vraagt met lichte paniek in haar stem of deze trein wel naar Utrecht gaat. Wij geven het geruststellende antwoord dat dat inderdaad het geval is.

Tot onze verbazing raapt ze op Amsterdam Centraal haar spullen bij elkaar en is ze in rap tempo voor ons aan op het perron. Bezorgd zeg ik tegen meneer F. ‘Dat wordt dwalen als ze naar Utrecht moet.' 
Vast van plan haar weer op de juiste koers te krijgen, tik ik haar op de schouder. ‘Mevrouw u moet toch naar Utrecht, dit is Amsterdam Centraal.’

Verrast draait ze zich naar mij om. ‘ Wat ontzettend attent van u, maar ik stap hier over op de stoptrein, mijn auto staat namelijk in A. maar dank voor uw zorgen en prettige wandeling in de Jordaan.’ Op weg naar het goede perron verdwijnt ze in de mensenmassa.

Naast mij mompelt meneer F.  ‘Met haar gehoor is in elk geval niks mis.’